اسماعیل شفیعی سروستانی
امّا، حسين
گويي همه راه‌ها به حرم حسين(ع)، ختم ميشود.
بگذار سخني بگويم حتّي اگر كفر بپنداري
حسين(ع)، معشوق خداست
حسين(ع)، عاشق خداست
خدا از خلقت آدم و حوا دنبال حسين(ع)، ميگشت.
ميخواست كه حسين(ع)، را از گنج‌خانة خود نمودار سازد.
به حسين(ع)، ببالد، او را به همه خلق عالم بنمايد.
و آنگاه خود زبان به تحسين بگشايد كه:
فتباركالله احسنالخالقين!
حسين(ع)، همه چيز را داد، همه را.
حسين(ع)، قيمتي به سنگيني كل عالم داشت؛
از اينرو هيچكس قادر به خريداريش نبود.
قيمت حسين(ع)، بهشت نبود،
حور و قصور نبود،
قيمت حسين خود خدا بود.
حسين(ع)، ايستاد تا نشان دهد كسي را دوست دارد كه ميارزد.
او در صحن كربلا حاضر شد؛
تمامي رنج عالم،
تمامي مظلوميت،
و تمامي سوز و داغ و درد فراق را، تاب آورد و ثارالله شد.
حسين(ع)، براي ثارالله شدن تا به بينهايت در ميدان ماند.
حسين(ع)، با شأن ثاراللهي ماندگار شد؛
ابدي شد.
مگر خون خدا ميميرد؟!
از اينرو،
خانه حسين،(ع)، خانه خدا شد،
خاك حسين(ع)، شرافت يافت و زيارتش همسنگ زيارت خانه خدا شد.
چرا كه:
اگر پاي در صحن و سراي خدا گذاشتي؛
اگر به صحن مسجدالحرام رفتي؛
اگر چه مسافري، اما، مقيمي،
اهل حرمي،
خودي هستي،
پس، نمازت را كامل به جاي آور!
كه تو در خانه خدايي.
تو در خانه خودي، در وطن خودي
خانه خدا وطن توست و تو بيهوده ملك ديگري را برگزيدهاي
به همينسان؛
وقتي در حريم امن حسين(ع)، وارد آمدي از خودي
اهل خانهاي؛
مسافر نيستي؛
پس نمازت را كامل كن!
خانه حسين(ع)، خانه خدا و خانه توست. در آن با امنيت تمام بمان. در حريمي كه هيچكس نميتواند متعرض تو شود، تو را بيازارد و يا براند.
خانه حسين(ع)، خانه عشق است!
خانه دلدادگي است!
خاك حسين(ع)، شفاست!
شرف يافته از گنج خدا،
و سجدهگاه آدمي در وقت خواندن خدا.
حرم حسين(ع)، بوي عشق ميدهد،
طعم دلدادگي،
مزه يكي شدن با حضرت دوست
در خانه و حريم امن حسين(ع)، هر كه ميخواهي باش؛ هر چه ميخواهي باش؛
بمان، روزي بخور و مطمئن باش كه هر كه تو را براند حسين،(ع)، آغوش ميگشايد.
از هر چه ماندي و از هر كه رانده شدي؛
در خانه حسين(ع)، گشوده است.
نيم نگاهي بدو كن! با سر به استقبالت ميآيد؛
نوازشت ميكند؛
آرامشت ميدهد؛
و همه حُسن حسيني را بدرقه راهت مينمايد.
حريم حسين(ع)، بويي دارد كه هيچ كجا ندارد.
همه، پروانهوار، ديوانه حرم حسيناند.
همه، تشنه كام جرعهاي از دستان حسيناند.
همه حسينياند
اگر سخياند؛
اگر جوانمردند؛
اگر بخشندهاند؛
و اگر مردند.
همه حسينياند.
همه ميخواهند كه حسيني باشند.
چرا كه همگان به صرافت طبع دريافتهاند كه شرط ماندگاري در عرصه هستي، شرط بيمرگي،
شرط درهم شكستن ديوار زمان و مكان،
حسيني شدن است.
و حسين(ع)، تمامي عزت را از آن خود كرد و ماند!
و همگان از حسين(ع)، عزت ميستانند تا بمانند
حتي اگر نام حسين را هم نشنيده باشند.
چه،
همه جوانمردي و سخا،
همه شجاعت و وفا،
به نام حسين(ع)، و براي حسين(ع)، رقم خورده و همگان طفيلي هستي حسيناند.
در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد
عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد 1
پس از حسين،(ع)، همه آنچه مانده، به نام او مانده؛
براي او مانده؛
وگرنه،
با حضور حسين(ع)، در صحنه كربلا همه منظور خدا برآورده شد.
كنتُ كنزاً مخفيا و أحببتُ أن اُعرَف.2
و حسين(ع)، گنج نهان خدا بود كه در ظهري داغ سر از ميانه خاك برآورد و آشكارا بر آسمان لبخند زد.
پس از حسين(ع)، همه آنچه ماند به نام او ماند؛
همه نيكي، اسمي و رنگي و بويي از او گرفت
و همه سلحشوري و جوانمردي.
تا آنگاه كه فرزند حسين(ع)،
با پرچم يا لثارات الحسين(ع)،
پاي در ميدان نهد
و طلب خون حسين(ع)، كند
گام در طريق او نهد و تماميت حسين و حسيني بودن در عرصه خاك را نمودار سازد.
أللّهم ارزقنا طلب ثاره مع امام منصور من ولد الحسين.3
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. لسانالغيب حافظ شيرازي.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. حديث قدسي: من گنج مخفياي بودم كه دوست داشتم شناخته شوم.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. خداوندا! روزي ما قرار بده خونخواهي حسين(ع)، و همراهي با امام منصور از فرزندان حسين(ع).
بازگشت به ابتدای مقاله ↑