مصطفی رحماندوست
مدینه بود و غوغا بود
اسیر دیو سرما بود
محمّد سر زد از مکّه
که او خورشید دل‌ها بود
لالا خورشید من لالا
گل امّید من لالا
خدیجه همسر او بود
زنی خندان و خوش‌خو بود
برای شادی و غم‌ها
خدیجه یار خوش‌رو بود
لالالا شادیَم لالا
غمم آبادیَم لالا
خدا یک دختر زیبا
به آنها داد لالالا
به اسم فاطمه زهرا
امید مادر و بابا
لالالا کودکم لالا
قشنگ و کوچکم لالا
علی داماد پیغمبر
برای فاطمه همسر
برای دختر خورشید
علی از هر کسی بهتر
چراغ خانه‌ام لالا
گل دردانه‌ام لالا
علی شیر خدا لالا
علی مشکل گشا لالا
شب تاریک نان می‌برد
برای بچّه‌ها لالا
لالا مشکل گشای من
گل باغ خدای من
حسن فرزند آنها بود
حسن مانند بابا بود
شهید زهر دشمن شد
حسن یک کوه تنها بود
لالا کوه بلند من
شراب و شعر و قند من
علی فرزند دیگر داشت
جوانی کوه پیکر داشت
همیشه حضرت عبّاس
به لب نام برادر داشت
لالا نازک بدن لالا
عصای دست من لالا
گل پَر پَر حسینم کو؟
گل سرخ و گل شب بو
کنار رود و لب تشنه
تمام غنچه‌های او
لالالا غنچه‌ام لالا
لالالالا گل فردا
حسین و اکبرم لالا
علی اصغرم لالا
کجایی عمّه جان زینب
سکینه دخترم لالا
لالالالا گل لاله
نکن گریه نکن ناله
شبی سرد است و مهتابی
چرا گریان و بی‌تابی؟
برایت قصّه هم گفتم
چرا امشب نمی‌خوابی؟
لالالا جان من لالا
گل باران من لالا