فرزانه وطن‌نواز
وفات حضرت زينب(س)، بانوي نمونة تاريخ بشريت، دخت فاطمه(س)، سرور زنان دو عالم و علي(ع)، مرد مردان، تربيت يافتة مکتب محمّدي(ص) و خواهر، مونس، همدم و سنگ صبور حسن و حسين(ع) بود و آموزگار مکتب عاشورا که در صحنة «کربلا» هم‌پاي مردان و ياران امام حسين(ع) نقش‌آفرين اصلي و قهرمان مبارزه به شمار مي‌رود. اين بانوي گران قدر، الگوي همة دختران جوان و افتخار و سرمشق همة مردان است. او همانند حسين(ع) و چون خاندان پاکش، مي‌دانست ايستادن در برابر دشمن خدا و ولايت، يعني ايستادن در مقابل جرم وستم و فساد؛ يعني تسليم نشدن در برابر حکومت غير الهي و به راستي که شجاعتش در همة زندگي، از جمله در واقعة عاشورا و پس از آن، بس شگفت و زيبا و تاريخي بود. حضرت زينب(س) مي‌دانست چگونه با دشمن برخورد کند تا بدون سلاح، نابودش سازد و شکستش دهد . اين ذکاوت و افتخار آفريني، حاصل تربيت خاندان معصومش، به ويژه زهراي مرضيه(س) بود. با توجّه به اينکه جوانان، دوست دارند انسان‌هاي شجاع و بي‌باک و باهوش را الگوي خود قرار دهند، حضرت زينب(س) نمونة بانويي شجاع و هشيار است و برخورد ايشان با دشمن، الگوي ارزشمندي براي جوانان است. در مجلس ابن‌زياد، آن ملعون با نيش زبانش، به زخم زينب(س) نمک مي‌زند و براي آزردن او مي‌گويد:
«کيف رأيت صنع الله باخيک و اهل بيتک؛
کار خدا را با برادر و خانواده‌ات چگونه يافتي؟
وي در واقع مي‌خواست بگويد که ديدي خدا چه بلايي به سرتان آورد؟ زينب(س) با آرامشي که از صبر و رضاي قلبي او حکايت داشت، بي‌درنگ فرمود: ما رأيت الّا جميلا؛ جز زيبايي نديدم.1
ابن‌زياد از پاسخ کوبندة اين شير زن که در ظاهر، اسير او بود و از اين همه صبر و استقامت و تسليم وي در برابر مصيبت‌ها متعجّب مي‌شود و از پاسخ دادن به او در مي‌ماند.
زينب(س)، آموزگار حيا و پاکدامني
زينب(س) در زمين و آسمان، نامي آشناست که هاله‌اي از اوصاف نيک و برجسته، آن را در بر گرفته است. صبر زينب(س) نه فقط زبان‌زد دوست و دشمن است که آسمانيان نيز از آن در حيرتند؛
«عجبت من صبرک ملائکة السّماء؛
از صبر تو فرشتگان آسماني به تعجّب آمدند.»
وفاي زينب(س) نيز بر کسي پوشيده نيست؛ زيرا او با تحمّل رنج‌آورترين حادثه‌ها و فدا کردن جوانانش، وفاي خود را به برادر و امام خود ثابت کرد. با بصيرت و خطبه‌ها و پيام‌هاي هشيارانه و بيدارگرانة او بود که انقلاب کربلا تا درون کاخ يزيد در «شام» پيش رفت و يزيد و ابن‌زياد را به زانو در آورد. کاروان اسرا با تدبير او با سربلندي به «مدينه» رسيد. او حتّي در طول اسارت، عزّت و سربلندي را، عبادت و عرفان را و حيا و عفّت و پاکدامني و نجابت را به نمايش گذاشت. به راستي که زينب، زينت پدرش، اميرمؤمنان علي(ع) است.
پي‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. «الفتوح»، ابن‌اعثم کوفي، ج3، ص142.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑