علّامه شیخ محمّد علی اردوبادی
سيّد ناصر نجفي گويد: براي اوّلين بار به زيارت سيّدمحمّد رفتم. در ايستگاه «بلد» از قطار پياده شدم و درشکهاي گرفتم و به سوي بارگاه مقدّس ابوجعفر به راه افتادم. چون بدانجا رسيدم، خواستم کراية درشکهچي را بدهم؛ امّا متوجّه شدم کيسة پولم گم شده. پريشان شدم. درشکهچي متوجّه اين امر شد و گفت: کرايه را به تو بخشيدم و از تو کرايه نميخواهم. او را از اتّفاقي که برايم افتاده بود، آگاه ساختم، وي با درشکه مرا به ايستگاه راه آهن بازگرداند تا شايد کيسة پولم که افتاده بود، در ميان راه ببينم. دوباره مرا از آنجا به بارگاه ابوجعفر بازگرداند؛ امّا نه در مسير رفت و نه در مسير بازگشت، کيسة پولم را نديدم.
به صحن شريف وارد شدم و در يکي از تالارهاي آن نشستم و به صاحب قبر گفتم:
اين اوّلين باري است که به زيارتت ميآيم، آن وقت پولهايم به سرقت ميرود. يا آن را به من بازگردان يا ديگر به زيارتت نميآيم.
در همين بين، اميرچرچفي و حاج سماوي آلچلوب و حاج عبدالواحد آل حاج سکر براي زيارت وارد صحن شدند و راغب بودند که من هم براي زيارت با آنها وارد حرم شوم. من از اين کار امتناع کردم و جريان را برايشان تعريف کردم و آنچه ميان من و ابوجعفر گذشته بود، برايشان تعريف کردم.
سپس چرچفي همان مقدار مالي که گم کرده بودم، به من هديه کرد و گفت: اين به جاي آنچه گم کردي. من آن را رد کردم و گفتم: ابوجعفر بايد پولهاي خودم را به من برگرداند.
چيزي نگذشت که شنيديم کسي با صداي بلند فرياد ميزند: چه کسي کيسة پولش را گم کرده؟!
چرچفي به او گفت: آن کيسة پول متعلّق به اين سيّد است.
آن مرد پيش من آمد و از محتويّات کيسه پرسيد، به او پاسخ دادم، پس وي آن را به من بازگرداند.
ما از وي پرسيديم که چطور آن را پيدا کرده و چرا به دنبال صاحبش گشته و آن را براي خود برنداشته است؟! گفت:
من چارپا کرايه ميدهم؛ چارپايان خود را آورده بودم که به کار خود مشغول شوم و آنها را کرايه دهم که با اين کيسه مواجه شدم و گفتم امروز ديگر نيازي به کارکردن ندارم و همين کيسة پول برايم کافي است.
چارپايان را به خانه بازگرداندم و خود نيز به استراحت پرداختم؛ در خواب ديدم ابوجعفر آمده و ميگويد: آنچه تو پيدا کردهاي، متعلّق به زائر من است، آن را به وي بازگردان...
از خواب بيدار شدم و گفتم اين خواب از خوابهاي پريشان بوده و دوباره خوابيدم. مجدّداً همان خواب را ديدم، از خواب بيدار شدم و آن را آوردم...