غزل انتظار
پیش روی چشمانم، یک درخت و یک جاده
انتظار، چون طوفان، تکیه بر دلم داده
بی حضورت ای خورشید! سر به صخره می‌کوبند
ابرهای باران زاد، موج‌های آزاده
کوچه کوچه می‌گردد، ماه هم به دنبالت
گرچه اهل اینجا نیست، این دهاتی ساده
شاعرانه باید داد، دل به آتش عشقت
عاشقانه باید بود، در کنارت آماده
با تو می‌شود خوشبو، روز و شب، ولی بی تو
می‌کشد به روی زخم، روزگار سُمباده
پیش پایت ای مولا! عاشقانه، بی‌‌پروا
سر به خاک می‌سایند، سروهای آزاده
به خون‌خواهی نسل انسان
مریم حقیقت
دعا می‌کنم باز باران بیاید
بر آوارِ من حسِ طوفان بیاید
دعا می‌کنم مثل هر شب نباشم
کسی سمتِ دل‌هایِ لرزان بیاید
به یک تار مو بسته اوضاع گردون
که یک جمعه تکرارِ قرآن بیاید
سراب از نگاهِ تشیّع بگیرد
به شب‌هایِ خوابی پریشان بیاید
نسیمی پر از عطرِ کوثر زِ خیبر
به چشمانِ خاموشِ کنعان بیاید
غمِ ذوالفقار از نگاهش بریزد
به خونخواهیِ نسلِ انسان بیاید
پر از بغضِ چاه از یتیمان بگوید
به دلداریِ یاس پنهان بیاید
و بر خالیِ سفره‌هایِ دوباره
به نامِ بلندایِ او نان بیاید
جنون می‌وزد بر من ای کاش باران
به لب خشکیِ این بیابان بیاید
کبوتر، کبوتر جهان پر بگیرد
غریب،از غروبِ خراسان بیاید
دعا می‌کنم مردِ خورشید پیکر
از آتشفشان‌هایِ ایران بیاید