بوی خوش وصل آمد
ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد، وقت است که بازآیی
دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند
دریاب ضعیفان را، در وقت توانایی
دیشب گلة زلفش، با باد همی کردم
گفتا غلطی بگذر، زین فکرت سودایی
صد باد صبا اینجا با سلسله می‌رقصند
این است حریف ای دل! تا باد نپیمایی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد پایان شکیبایی
یا ربّ! به که شاید گفت، این نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود، آن شاهد هرجایی
ساقی! چمن گل را، بی روی تو رنگی نیست
شمشاد خرامان کن، تا باغ بیارایی
ای درد توام درمان، در بستر ناکامی
و ای یاد توام مونس، در گوشة تنهایی
در دایرة قسمت، ما نقطة تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی، حکم آنچه تو فرمایی
فکر خود و رأی خود، در عالم رندی نیست
کفر است در این مذهب، خودبینی و خودرأیی
زین دایرة مینا، خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل، در ساغر مینایی
«حافظ» شب هجران شد، بوی خوش وصل آمد
شادی‌ات مبارک باد، ای عاشق شیدایی
هميشه منتظرت هستم
طاهره صفارزاده
هميشه منتظرت هستم
بي آن كه در ركود نشستن باشم
هميشه منتظرت هستم
چونان كه من
هميشه در راهم
هميشه در حركت هستم
هميشه در مقابله
تو مثل ماه
ستاره
خورشيد
هميشه هستي
و مي‌درخشي از بدر
و مي‌رسي از كعبه
و ذوالفقار را باز مي‌كني
و ظلم را مي‌بندي
هميشه منتظرت هستم
اي عدل وعده داده شده.
اين كوچه
اين خيابان
اين تاريخ
خطّي از انتظار تو را دارد
و خسته است
تو ناظري
تو مي‌داني
ظهور كن
ظهور كن كه منتظرت هستم
ظهور كن كه منتظرت هستم
گر بیایی...
سعید بیابانکی
مبتلا کرده است دل‌ها را به درد دوری‌اش
نرگس پنهان من، با مستی‌اش، مستوری‌اش
آه! می‌دانم که ماه من سرک خواهد کشید
کلبة درویشی‌ام را با همه کم نوری‌اش
آسمانی سر به سر فیروزه دارد در دلش
گوش‌ها مست تغزّل‌های نیشابوری‌اش
یک دم -ای سرسبزی یک دست!- در «صور»ت بِدَم
تا بهاران دم بگیرد با گل شیپوری‌اش
ماه می‌گردد به دنبال تو هر شب سو به سو
آسمان را با چراغ کوچک زنبوری‌اش
آنک آنک روح خنجر خوردة فردوسی است
لابه‌لای نسخة سرخ ابومنصوری‌اش
بوسه نه، جمع نقیضین است در لب‌های او
روزگار تلخ من شیرین شده از شوری‌اش
گر بیایی خانه‌ای می‌سازم از باران و شعر
ابرهای آسمان‌ها پرده‌های توری‌اش
.
غزل ظهور
نغمه مستشار نظامي
گمان كنم كه زمانش رسيده برگردي
به ساحت شب قدر، اي سپيده! برگردي
هزار بيتِ فرج نذر مي‌كنم، شايد
به دفتر غزلم اي قصيده! برگردي
زمان آن نرسيده كرامتي بكني
قدم به خانه گذاري، به ديده برگردي؟
مزار حضرت مهتاب را نشان بدهي
به شهر سبزترين آفريده برگردي
گمان كنم كه زمانش...، گمان كنم حالا
كه پلك شاعري من پريده برگردي
نگاه كن! به خدا بي تو زندگي تنهاست
قبول كن كه زمانش رسيده برگردي
غزل انتظار
عبدالرّحیم سعیدی راد
پیش روی چشمانم، یک درخت و یک جاده
انتظار، چون طوفان، تکیه بر دلم داده
بی حضورت ای خورشید! سر به صخره می‌کوبند
ابرهای باران زاد، موج‌های آزاده
کوچه کوچه می‌گردد، ماه هم به دنبالت
گرچه اهل اینجا نیست، این دهاتی ساده
شاعرانه باید داد، دل به آتش عشقت
عاشقانه باید بود، در کنارت آماده
با تو می‌شود خوشبو، روز و شب، ولی بی تو
می‌کشد به روی زخم، روزگار سُمباده
پیش پایت ای مولا! عاشقانه، بی‌‌پروا
سر به خاک می‌سایند، سروهای آزاده
به خون‌خواهی نسل انسان
مریم حقیقت
دعا می‌کنم باز باران بیاید
بر آوارِ من حسِ طوفان بیاید
دعا می‌کنم مثل هر شب نباشم
کسی سمتِ دل‌هایِ لرزان بیاید
به یک تار مو بسته اوضاع گردون
که یک جمعه تکرارِ قرآن بیاید
سراب از نگاهِ تشیّع بگیرد
به شب‌هایِ خوابی پریشان بیاید
نسیمی پر از عطرِ کوثر زِ خیبر
به چشمانِ خاموشِ کنعان بیاید
غمِ ذوالفقار از نگاهش بریزد
به خونخواهیِ نسلِ انسان بیاید
پر از بغضِ چاه از یتیمان بگوید
به دلداریِ یاس پنهان بیاید
و بر خالیِ سفره‌هایِ دوباره
به نامِ بلندایِ او نان بیاید
جنون می‌وزد بر من ای کاش باران
به لب خشکیِ این بیابان بیاید
کبوتر، کبوتر جهان پر بگیرد
غریب،از غروبِ خراسان بیاید
دعا می‌کنم مردِ خورشید پیکر
از آتشفشان‌هایِ ایران بیاید