بهمن گل
یاد آن روزی که بهمن گل به بار آورده بود
و آن زمستانی که با خود نوبهار آورده بود
یاد باد آن دل تپیدنهای مشتاقان یار
و آن عجب نقشی که آن زیبا نگار آورده بود
عشق ما صد رشته جان در لعل نوشش بسته بود
حسن او صد چشم دل، آیینه وار آورده بود
از گلستان شهیدان تا به مهرآباد عشق
موج دریای زمان، چشم انتظار آورده بود
منکران گفتند با یک گل نمیگردد بهار
لیک ما دیدیم، یک گل صد بهار آورده بود
شب پرستان را به کار خویش حیران کرده بود
آفتاب ما که صبحی بیغبار آورده بود
«ما به او محتاج بودیم، او به ما مشتاق بود»
کان چنان، باغ محبت گل به بار آورده بود
در نگاهش جلوه گل بود و با غوغای عشق
در «چمن» هر گوشهای را، صد هَزار آورده بود
محمّدرضا یاسری(چمن)
کوثر نور
مثل ابری و نم بارانش
مثل خورشیدی و تابستانش
مثل بی تابی دریا برخاک
موج بی وقفه و بی پایانش
بحر غلغل زد و چون مروارید
ریختی در صدف جوشانش
تو دمیدی که بر آید از خاک
تا ابد باغ گُل و ریحانش
تو شکفتی که پس از این انسان
طعنه بر سنگ زند ایمانش
کوثر نور شدی تا برسد
ملک جاوید به فرزندانش
ولی افسوس که تاریخ نبود
خالی از مکر و دم و دستانش
پرکشیدی و نماندی در گُل
مثل عطر از قفس گلدانش
سوختی در کلمات واعظ
بر سر منبر نامیزانش
له شدی بین در و دیوارش
گم شدی بین لب و دندانش
رمز طوبی چه بگوید وقتی
پی نبردست به باغستانش
« فُطِمَت فاطمهٌ مِن شرٍ »
شر این معرکه و دکانش
«فُطِمَت فاطمهٌ مِن زاهد»
که ندارد خبر از عرفانش
یاوه گویی که به مقصد نرسد
دور بی حاصل و بی پایانش
مار گیری که ازو نشنیدم
جزهیاهوی نی و انبانش
ابر می نالد و باران بی تاب
که چه شد قطره ی سرگردانش
موج می پرسد و ساحل خاموش
که کجا رفت دُرِ غلطانش ؟
نازنینی که بر اوبرهان شد
سوره‌ی مختصر قرآنش،
آفتابی شد و از شدت نور
کرد از چشم جهان پنهانش
قرار بود ...
قرار بود که عمری قرار هم باشیم
که بی‌قرار هم و غمگسار هم باشیم
اگر زمین و زمان هم به هم بریزد باز
من و تو تا به ابد در مدار هم باشیم
کنون بیا که بگرییم بر غریبی هم
غریبه نیست، بیا سوگوار هم باشیم
نگفتی‌ام ز چه خون گریه می‌کند دیوار؟
مگر قرار نشد رازدار هم باشیم
نگفتی‌ام ز چه رو، رو گرفته‌ای از من؟
مگر چه شد که چنین شرمسار هم باشیم
به دست خسته‌ی تو دست بسته‌ام نرسید
نشد که مثل همیشه کنار هم باشیم
شکسته است دلم مثل پهلویت، آری
شکسته‌ایم که آیینه‌دار هم باشیم
محمّدمهدی سیار
بگير دست مرا!
تمام درد من از اين غم است بانو جان!
که هرچه از تو بگويم کم است بانو جان
چه دور مانده‌ام از آفتاب چشمانت
بگير دست مرا! سردم ست بانو جان!
جهان هميشه همين بوده است با اين حال
هنوز مساله‌ای مبهم است بانو جان
که ميخ پهلوی خورشيد را چگونه شکافت
که پشت ماه از آن شب خم است بانو جان
تو را به دوش گرفته ست در سکوتی تلخ
که چاه حتّی نامحرم است بانو جان
به زير خاک تو را مثل گنج پنهان کرد
کدام خاک؟ خدا اعلم است بانو جان
زمين هنوز پر از خاک‌های دور از توست
بگير دست مرا! سردم است بانو جان!