سهیلا صلاحی اصفهانی
1
ستاره‌باران شد زمین،
و آسمان
-یک پارچه-
لبخند،
شوق...
حوّا،
آسیه،
خواهر موسی،
مریم،
همه جمعند
کنار خدیجه...
عجب آمدنی بانو!
2
با کدامین نام بخوانمتان بانو؟
فاطمه‌اید و رها شده از آتش دوزخ،
زهرایید و درخشان‌تر از هر نور،
محدّثه و مخاطب فرشتگان،
بتولید و دل‌کَنده از دنیای دون،
صدّیقه و طاهره،
زکیّه و مبارکه،
راضیّه و مرضیّه.
با کدامین نام بخوانمتان بانو؟
3
چقدر به پدرتان می‌مانید بانو،
چهره‌تان...
خلقتان...
ادبتان...
و خدیجه،
دلش،
چه شادمان بود
از این نزدیکی!
4
وقتی مادر می‌رود،
در و دیوار خانه
بوی غم می‌گیرد،
هم‌رنگ گریه می‌شود،
سرد و خاموش...
و شما بانو،
چشمانتان
چه زود
از دیدن روی خدیجه
محروم ماند!
5
اشک در چشم فرشته حلقه می‌زند،
شما «امّ ابیها» می‌شوید
و دستان کوچکتان
مادرانه،
سر و روی پیامبر را
نوازش می‌کند.
6
ابروهایتان که گره می‌خورد بانو،
دلم می‌لرزد
از خشم خدا...
گفته‌ام یا نه؟
لب‌های شما نیست که می‌خندد
من تبسّم خدا را می‌شناسم...
7
بانو!
شما چقدر شبیه نمازید
شبیه اذان،
شبیه رکوع،
شبیه دعا،
شبیه قنوت،
شما چقدر شبیه نمازید
نور چشم رسول!
8
آب و آیینه
مظهر پاکی‌اند بانو،
و شما
پاک‌تر از آب و آینه.
خوشا به حال زنان عفیف
که هم‌جنس شمایند بانو!
9
هر چه آسمان،
هر چه بی‌رنگی،
هر چه نور،
هر چه پنهان،
هر چه دور،
گران است و دیر یاب...
چون مروارید در صدف
و زن در حجاب!
و شما بانو،
چه دوست می‌داشتید
حجابتان را...
10
دوستی و دشمنی را
با دل شما
میزان می‌کنیم بانو،
مگر نه الگوی مایید؟
11
شب سختی بود بانو،
آنگاه که با علی،
و فاطمه‌بنت اسد،
و فاطمه‌بنت زبیر،
و زنان دیگر،
راهی مدینه شدید
و خدا،
-به سبب آزارها که دیدید-
بهشت و حسن ثواب را
به شما وعده داد...
12
اگر علی نبود بانو،
همتایی برایتان نبود...
آب و آینه،
ماه و خورشید،
نور و پاکی،
فاطمه و علی،
علی و فاطمه،
سهم یکدیگرند
بی شک...
13
ساده است بانو،
جهیزیه‌تان...
پس
پیراهن عروس
چه شد؟!
14
چه نیک می‌نگرید بانو،
به «زن» و «جهاد» او...
ادب،
ایثار،
همراهی،
کار،
انس و دوستی،
و یک کلام
«خوب شوهر داری کردن»
15
دستانتان بانو،
زخم شده‌اند انگار.
خستگی را بدهید
ذکر را بگیرید.
الله اکبر،
سبحان الله،
الحمد لله.
16
چه آسان دل کندید بانو،
از زیور و پرده‌های نو...
فقط به یک نگاه،
که سخت،
دل بستة آنید...
17
چه بهشتی‌اند بانو،
میوه‌های دلتان!
از حسن
تا حسین
آسمان آسمان
عشق می‌بارد
و بقیع و کربلا
خیس اشکند.
زینب امّا...
امان از دل زینب...
18
چه فرق می‌کند بانو،
اینجا یا بهشت...
خوشا به حال همسایگانتان،
نخستین دعای خیر شما
برای آنهاست...
برای همیشه..
19
پاداش روزه‌های نیلوفرانة شماست بانو،
«سورة انسان!»
دعای اشتیاق مسکین
و فقیر
و یتیم.
20
نوش جانتان بانو،
طعام بهشتی...
یادش به خیر
مریم و
محراب و
لطف خدا...
21
چه شیرین است بانو،
درس گفتن و مسئله آموختن،
شنیدن و پاسخ گفتن،
دست دل زنان را گرفتن
و تا کوی دانایی رساندن...
چه شیرین است بانو،
معلّمی شما!
22
خانه‌تان
چه بوی برکتی می‌گیرد بانو،
وقتی
شما و پیامبر،
شما و علی،
شما و حسن،
شما و حسین،
همه دور کسایید
و سلام خدا هم
می‌رسد...
23
کوثر که باشید بانو،
همة امامان
از جاری وجود شما
سیراب می‌شوند...
و می‌شوند فرزندانتان
و فرزند پدرتان
که تا قیامت
نسل او باقی ست...
24
تنها خدا می‌داند بانو،
«دست» شما
چه گره‌ها که گشود...
و چه مهربانی‌ها که ورزید...
سلام بر شما
و سلام بر نام بلندتان
که از آغاز
تا پایان
همیشه آشناست!
25
و خدا
اراده کرده است بانو،
که جسم و جانتان
روح و فکرتان
رأی و راهتان
پاک باشد و بی‌هیچ پلیدی...
مبارکتان باد
نگاه صمیمانه خدا!
26
«اهل بیت» که می‌گویند،
شمایید بانو،
با روحتان علی،
جانتان حسن،
قلبتان حسین.
شمایید بانو،
اهل بیت رسول!
27
کلام شما بانو،
شرحی ست بر
باورهای سبز ما.
گفتید:
«نماز» زدودن کبر است.
«زکات» پاکی روان.
«روزه» اثبات اخلاص.
«حج» قوّت دین.
«عدالت» الفت دل‌ها.
و «امامت» مانع تفرقه و پراکندگی...
28
می‌دانستیم بانو،
همه می‌دانستیم...
شما،
بی پیامبر،
زیاد دوام نمی‌آوردید...
چه در گوشتان گفتند که آرام شدید،
نمی‌دانم...
29
فدای دل تنگی‌تان بانو،
هنوز صدای «سلام» پیامبر،
در گوشتان است
هر صبح و شام،
که می‌خواند شما را...
30
کوثر،
خیر و برکت فراوان است...
چه زیان،
اگر فدک از او غصب شود!
31
چه گویاست زبانتان بانو،
برای حق و عدالت،
برای قرآن و دین،
برای ذوالفقار و علی.
بانوی من!
مولا، با حضور شما
هرگز تنها نیست...
32
فقه‌تان غوغا می‌کند بانو،
پشتوانة کلام شما،
کلام خداست...
کاش گوش‌ها شنوا بودند!
33
فصل نامردی‌است بانو،
دلم آتش می‌گیرد
از این در سوخته
و محسن جان باخته...
34
آسمانی هستید بانو،
می‌دانم...
هم خبرهای آن سری را می‌دانید،
هم الهام الهی را می‌شنوید.
از «صحیفه» تان
پیداست...
35
چه غریبانه رفتید بانو،
شبانه،
گمنام،
بی‌جمعیّت،
تنها...
چه غریبانه رفتید بانو،
با پهلوی شکسته...
36
دلم
برای حرم پنهانتان
تنگ‌تر می‌شود بانو،
وقتی کبوترهای رضا
عاشقانه
طواف می‌کنند...
37
نامه‌هایی که برایتان نوشته‌ام،
تا نزدیکی بقیع رفته،
برگشت خورده‌اند...
ای کاش
نشانی‌تان را می دانستم!
38
هم‌نام پدرتان است بانو،
و دستش پر از یادگارهای رسول!
پرچم، شمشیر و زره....
عدالت،
تشنة نفس‌های اوست...
می‌رسد بانو،
همین جمعه.
همین جمعه
می‌رسد...
39
خواب‌هایم را
پاک می‌کنم
از گرد و غباری که
شاید،
بر دامان شما نشانند...
بفرمایید بانو،
قدم‌هاتان گلباران!
40
یک‌شنبه‌ها،
از آن شماست بانو،
و من
سلامتان می‌کنم،
ای آزمودة آزمون‌های سخت
ای صبور،
بانوی زنان عالم!
«یا فاطمه اغیثینی...»