احمد بن ابيروح ميگويد:
روزي زني از اهالي دينور نزد من آمد و گفت: «ايابيروح! تو در شهر ما از جهت دين و تقوا مطمئنترينكس هستي ميخواهم امانتي را به تو بسپارم كه آن را بهمحلش برساني و نسبتبه [اداي امانت] استوار باشي.»گفتم: «باشد. انشاءالله [موفق خواهم شد].» گفت: «دراين كيسه سربسته مقداري درهم نهادهام. آن را باز مكنو در آن منگر تا به كسي كه از محتواي آن تو را آگاهسازد برساني و اين نيز گوشوارهام است كه ده دينارارزش دارد در آن سه دانه مرواريد به ارزش ده دينارتعبيه شده است. از حضرت صاحبالزمان،عجلاللهتعاليفرجه، نيز سؤالي دارم كه بايستي جوابآن را پيش از آنكه تو سؤال كني بفرماييد.» گفتم:«سؤالت چيست؟» گفت: «مادرم هنگام عروسي من دهدينار از كسي كه من او را نميشناسم قرض گرفته بود ومن ميخواهم آن را پس بدهم اگر حضرت،عجلاللهتعاليفرجه، آن شخص را بر من معلوم نموده ودستور بفرمايند قرضم را ادا ميكنم!» با خود گفتم: «اينمطلب را چگونه به جعفر بن علي - كذاب، عمومي امامزمان، عجلاللهتعاليفرجه، كه ادعاي امامت ميكرد -بگويم؟» گو يا ظن آن زن آن بود كه ممكن است جعفر بنعلي امام باشد - والله اعلم. زن گفت: «اين [سؤالات]امتحاني استبين من و جعفر بن علي.»
در بغداد به نزد حاجز بن يزيد وشاء - از وكلاي امامزمان، عجلاللهتعاليفرجه - رفتم و بر او سلام كرده ونشستم. گفت: «حاجتي داري؟» گفتم: «مالي نزد منهست كه تا از كيفيت و مقدار آن خبر ندهيد، نميتوانم آنرا به شما تحويل دهم.» گفت: «اي احمد بن ابيروح! بايدبه سامره بروي.» گفتم: «لاالهالاالله! عجب كاري به عهدهگرفتهام! » وقتي به سامره رسيدم، گفتم: «در ابتدا نزدجعفر بردم.» بعد فكر كردم و گفتم: «ابتدا نزد ايشان -امام هادي، عليهالسلام، و امام حسن عسكري،عليهالسلام، و امام زمان، عجلاللهتعاليفرجه - ميرومتا ايشان را امتحان كنم. اگر به نتيجه نرسيدم نزد جعفرخواهم رفت. هنگامي كه - به محله عسكر و خانه ابامحمدحسن بن علي عسكري، عليهالسلام، نزديك شدم، كنيزيبيرون آمدم و گفت: «تو احمد بن ابي روح هستي؟» گفتم:«بله» گفت: «اين نامه مال توست آن را بخوان» نوشتهبود: «بسماللهالرحمنالرحيم. اي پسر ابيروح! عاتكهدختر ديراني كيسهاي كه هزار درهم به گمان تو در آناستبه تو امانتسپرده در حالي كه گمان تو درستنيست. تو اداي امانت كرده و كيسه را باز نكردهاي ونميداني در آن چه مقدار وجود دارد. در آن هزار درهم وپنجاه دينار است و گوشوارهاي كه آن زن گمان ميكردكه ده دينار ارزش دارد اما درست گفته كه سه دانه نگيناز مرواريد در آن تعبيه شده كه كمي بيش از ده دينار آنرا خريده است. گوشواره را به كنيز ما بده كه آن را به اوبخشيدهايم و برو به بغداد و مال را به حاجز بده و از اوآنچه به تو ميدهد بگير تا خرج راهت كني. و اما آن دهديناري كه آن زن گمان ميكند كه مادرش در عروسي اوقرض گرفته و نميداند كه صاحبش كيست. اين چنيننيست او ميداند صاحبش كيست. صاحب آن ده ديناركلثوم دختر احمد است كه از دشمنان ما اهلبيت است وآن زن دوست ندارد كه آن را به او بدهد و ميخواهد آنرا بين خواهران خود قسمت كند. ما به او اجازه داديم. اماوقت كند بين خواهران نيازمندش تقسيم نمايد و ديگر ايابيروح! براي امتحان جعفر به نزد او مرو و باز گرد بهديار خود كه عمويت فوت كرده استخانواده و مال او راروزي تو كرده است.» [بعد از مطالعه نامه] به بغدادبازگشتم و كيسه را به حاجز دادم آن را شمرد هزاردرهم و پنجاه دينار بود و سي دينار به من داد و گفت:«دستور دادم كه اين را براي خرجي به تو بدهم.» آن راگرفته و به خانه[اي كه براي اقامت در بغداد گرفته بودم]بازگشتم كه خبر آوردند عمويت مرده و خانوادهامخواستهاند كه باز گردم. پس بازگشتم و ديدم خبرصحيح بوده و سه هزار دينار و صد درهم به من به ارثرسيده است.
* ر.ك: بحار - ج51 - ص295 – 296