آمدنم دور نيست

رضا بابايي

باغها را چراغان كنيد؛

بوي انار، مشام پرستوها را ديگر نمي‏گزد.

زاغكي، زير سروبن خزيده است؛ پيدايش كنيد؛ به‏خم رنگ بيندازيدش، طاووس مي‏شود.

امروز همه از دايره بيرون‏ترند. (1)

كمرها كه آلوده صد بندگي بودند، شال همت‏به‏خود پيچند كه پيچ و تاب راه هنوز بسيار است.

تاجهايي كه مرداب افكندگي، قي مي‏كردند، اينك تكه‏پاره‏هاي سنگفرش بازارند.

آمدنم، مثل شعر، ناگهاني است؛

مثل سبزه، نقاش زمين است؛

مثل گريه، با خود هزار عاطفه مي‏آورد؛

به شيريني ياري است كه رقيب موميايي او، شمع رابه عزا نشانده است.

آمدنم، مثل تحويل سال است؛ پر از خنده و ديدار.

آمدنم، آمدني است.

فانوس‏ها را يك‏يك به كوچه آوريد؛ درآبگينه‏هايشان آتش بريزيد، تا در صبح استقبال، كسي‏دلمرده نباشد.

غنچه‏ها را ديگر، چشمه‏هاي خون نخوانيد. ابرها،پيغام طراوت مي‏گزارند، گريه آسمان نيستند. دركوچه‏هاي بن بست، عروسي بس است؛ از آن همه‏حجله كه در تابوت نحوست مي‏گذاشتيد، شرمناك‏نيستيد؟

من در راهم. اندك آب خود را به خاك راه آلوده نكنيد.من با خود يك اقيانوس ابر آورده‏ام؛ همه از بهرشماست.

شنيده‏ام بچه مرشدهاي خاخام، عكس مرامي‏دزدند، حمايل مي‏كنند، و كنار نيل مي‏روند، تا چندگرم مهرباني از خدا پس انداز كنند.

شنيده‏ام از پشت ابرهاي سياه و سرد، بر سر شماآهنهاي گرم مي‏ريزند.

شنيده‏ام با شما آن مي‏كنند كه عجوزه‏هاي روستاي‏پايين رودخانه، با گنجشكان بي‏آزار.

شنيده‏ام فرعون زاده‏هاي اهرام خو، به شمامي‏خندند و غيبت مرا تسخر مي‏زنند.

به آن گورهاي ايستاده بگوييد: موسي، برادر من،جمله شما را به هيچ فروخت، و اگر هيچ، سايه‏اي‏مي‏داشت، شما را از آن نيز بهره نبود.

بگوييد: هيچستان شما، از روي نيل تا پايين آن‏است؛ آنجا كه فرعون براي شما ميراث گذاشت.

به آنها بگوييد: آسمان حجاز به نياي من گفته است:شما همان نامردماني هستيد كه از گاو موسي شير به‏لب و دهان خود پاشيديد، اما دختران خود را هلهله كنان

‏ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ صفحه13ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به نكاح گوساله‏ي سامري در آورديد. كابين آن را هم‏ستانديد: چهل سال سعي بي صفا.

من از مقدار شما بيشم.

حديث‏خار و گل، يا شمع و پروانه، يا تشنه و آب، ياباغ و بهار، رهاكنيد كه اينها همه كهنه ردايي است نخ‏نما. ندبه بخوانيد؛ ندبه هميشه تازه است. ندبه هر روزشما را جمعه مي‏كند.

كاش هميشه كودك مي‏مانديد، و با من به همان‏زبان گريه سخن مي‏گفتيد. چقدر دوست دارم اين تنهازبان زنده را.

گريه تنها زباني است كه دروغ را نمي‏شناسد، ودرس فريب در واژگان مدرسه او نيست.

حسرت نخوريد به روزگار كساني كه در بازارمي‏ايستند، و در خانه نشستن را از ياد برده‏اند. روزبيدارند، و شب نيز بيدار.

حسرت، وقف تازه جواني است كه در پاي حبيب‏«سر و دستار نداند كه كدام اندازد» (2) و با آواز قناريها،تا آخرين ايستگاه پرستوها پرواز را خريده‏است.

مرا بخواهيد؛ اگر بهاي آن شكستن‏است؛ ماه‏بي‏شكستن تمام‏نمي‏شود.

از من برخيزيد؛ اگرآخر آن نشستن است. شمع ازشعله برخاسته، نشست.

ترازوي نياز شما از نماز هم پر مي‏شود؛ كفه آن رابه زر نيالاييد.

آفت عشق را بشناسيد: بي‏تابي است.

آمدنم. دور نيست.

معشوقه بسامان شد، تا باد چنين بادا

كفرش همه ايمان شد، تا باد چنين بادا

ملكي كه پريشان شد،از شومي شيطان شد

باز آن سليمان شد، تا باد چنين بادا

ياري كه دلم خستي، در بر رخ ما بستي

غمخواره ياران شد، تا باد چنين بادا

شب رفت صبوح آمد، غم رفت فتوح آمد

خورشيد درخشان شد تا باد چنين بادا

عيد آمد و عيد آمد، ياري كه رميد آمد

عيدانه فراوان شد، تا باد چنين بادا (3)

پي‏نوشتها: