طواف ماندگار

مريم ضمانتي يار

تنها دو روز به سفرم باقي مانده‏بود و هرچه به لحظه حركت نزديكترمي‏شدم بر دلهره و اضطرابم افزوده‏مي‏شد. تصور اينكه بين چند ميليون‏انسان غريب مانده باشم و هيچ كس‏هم نباشد كه به من كمك كند دلم رامي‏لرزاند. پدر انگار نگراني را درچشمان اشك آلود من ديد كه از جابلند شد، به طرفم آمد و دستهايم رابين دستهاي گرمش گرفت و گفت:

- تو خوشحال نيستي دخترم؟خوشحال نيستي كه به چنين سفري‏مي‏روي؟

شرمنده سرم را به زير انداختم وگفتم: چرا پدر خوشحالم... مگرمي‏شود به كسي بگويند قرار است‏به‏زيارت خانه خدا بروي و او خوشحال‏نباشد. مشكل من تنهايي است.شوهرم با من نيست و من از ابهت وعظمت اين سفر مي‏ترسم و از ناتواني‏خودم در برابر آن همه جمعيت.

پدر با مهرباني دستم را نوازش‏كردوگفت: نگران نباش دخترم.پيوسته بگو يا عليم و يا خبير. مطمئن‏باش خدا از تو حمايت و دستگيري‏مي‏كند. سفر حج‏بر تو واجب است وخدا هم از ميهمانان خود كه راه رانمي‏شناسند و آشنايي ندارند حمايت‏مي‏كند.

صورتم از اشك خيس بود. درتمام عمرم هرگز دچار چنين دلهره‏اي‏نشده بودم. گرچه دلهره‏اي شيرين‏بود.

براي آخرين خداحافظي به طرف‏پدرم رفتم. بيش از همه دلم‏مي‏خواست در اين سفر او همراهم‏بود. دستش را بوسيدم و گفتم: ازتنهايي مي‏ترسم.

پدر با مهرباني پيشاني‏ام رابوسيد و گفت: ذكر يا عليم و يا خبير رافراموش مكن، خدا با توست...

با بستگان و عزيزانم، با چشماني‏اشكبار خداحافظي كردم. از پله‏هاي‏هواپيما كه بالا رفتم قلبم بشدت‏شروع به تپيدن كرد. زيرلب زمزمه‏كردم: خدايا من خودم را به تومي‏سپارم، يا عليم و يا خبير....

در ميقات احرام بستم و پا به‏

مسجدالحرام گذاشتم. نگاهم تابلنداي خانه خدا پركشيد. دلم از يك‏حس دلپذير لبريز شد: خدايا از اينكه‏مرا به خانه خودت دعوت كردي تو رابا همه وجودم شكر مي‏كنم؛ امامي‏داني كه تنها و غريبم و در ميان اين‏همه زائر كسي پناه و محرم من نيست‏تا مرا حمايت كند. خودم را به تومي‏سپارم....

اشك تمام صورتم را پوشانده‏بود و جمعيت را تار مي‏ديدم. جمعيت‏به قدري متراكم بود كه احساس‏مي‏كردم اصلا توان طواف ندارم.ابهت فضا مرا چنان تسخير كرده بودكه سرتا پاي وجودم مي‏لرزيد. بانهايت تلاش، حجرالاسود را كه نقطه‏شروع طواف بود پيدا كردم؛ اما هرچه‏خواستم از همانجا شروع كنم و به‏گرد كعبه طواف كنم اصلا مقدورنبود. دلم شكست. در برابر آن سيل‏عظيم جمعيت احساس ناتواني بردلم‏چنگ انداخت. سالها انتظار چنين‏لحظه‏اي را كشيده بودم و حالا قادرنبودم قدم از قدم بردارم. اشك مجالي‏نمي‏داد.

با خودم ناله كردم: خدايا من براي‏طواف خانه تو آمدم و مي‏بيني كه بااين ازدحام جمعيت قدرت حركت‏ندارم. خدايا چه كنم....

موج جمعيت از پيش رويم‏مي‏گذشت و من قدرت پيوستن به اين‏موج عظيم را نداشتم. دلم بي‏قراري‏مي‏كرد و درمانده التماس مي‏كردم وخدا را صدا مي‏زدم كه ناگهان ديدم‏نقطه مقابل سنگ حجرالاسود بين آن‏همه جمعيت، فضايي به شكل يك‏استوانه باز شد و كسي در گوشم‏آرام گفت: «خودت را به امام زمانت‏بسپار و در اين فضا با او طواف كن.»

دلم فروريخت. شوقي سراپاي‏وجودم را دربرگرفت. وارد آن‏فضاي خالي از جمعيت‏شدم. ديدم‏پيش رويم حضرت امام زمان ،عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، مشغول طواف‏هستند و پشت‏سر آن حضرت، سمت‏چپ شخص ديگري است. من پشت‏سر آن حضرت قرار گرفتم و باآرامش مشغول طواف شدم. در آن‏لحظات نه تنها از آن سيل جمعيت‏احساس فشار نمي‏كردم كه حتي‏انگشت كسي هم به من نخورد. درتمام مدتي كه هفت دور طواف بر گردخانه خدا مي‏كردم با دست‏شانه‏هاي‏حضرت را نوازش مي‏كردم و با اوزمزمه كرده و اشك مي‏ريختم. ولي‏چهره نوراني شان را نمي‏ديدم؛ چراكه حضرت پشت‏به من و رو به‏جمعيت پيش مي‏رفتند و در حال‏طواف بودند.

آسمان در آن لحظات در برابروسعت آرامش و سرور من كوچك وناچيز بود. اشك مي‏ريختم و با آن‏حضرت نجوا مي‏كردم. طواف هفتم‏كه به آخر رسيد؛ ناگهان خود رابيرون از آن فضاي معطر يافتم وديگر نه امام زمان، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، را ديدم و نه‏فردي كه همراه آن حضرت بود....

ناله‏ام بلند شد و اشكم بيش ازپيش جاري و اين تاسف برايم باقي‏ماند كه چرا به حضرت سلام نكردم‏تا صداي دلنشينش را بشنوم و پاسخ‏سلامم را بگيرم...

اشك مجالم نمي‏داد حرف بزنم.پدرم پيشاني ام را بوسيد و گفت:زيارتت قبول دخترم. چه كردي؟

گريه امان نمي‏داد كه حرفي بزنم.پدر بانگراني پرسيد: چرا حرف‏نمي‏زني دخترم؟ چه كردي؟

ميان گريه گفتم: طواف... طواف‏كردم پدر، طوافي كه هرگز از يادم‏نمي‏رود.

پدر گفت: ديدي گفتم كه خداميهمان خانه‏اش را به حال خودوانمي‏گذارد.

گفتم: پدرجان من... من طواف‏خانه خدا را همراه و همقدم با امام‏زمان انجام دادم...

چشمان پدر پر از اشك شد: باامام زمان؟!

- بله... او به فريادم رسيد... در اوج‏نااميدي بودم كه كسي در گوشم‏گفت: «خودت را به امام زمانت‏بسپارو با او طواف كن...» من در تمام‏طواف دستم بر روي شانه‏هاي‏مولايم بود و با او درد دل مي‏كردم وحرف مي‏زدم...

پدر چشمان اشك آلودم را بوسيدو گفت: به فداي مولايي كه زائران‏غريب را حمايت مي‏كند و به فداي‏ديدگان تو كه امام عصر را زيارت‏كرده‏اي...