م. يگانه
بزرگ‌زاده‌اي در خيل كنيزان
«بُشر بن سليمان» كه از نسل ابوايوب انصاري (از اصحاب جليل‌القدر رسول خدا(ص)) و از شيعيان و دوستان حضرت امام علي نقي(ع) و امام حسن عسكري(ع) و همساية ايشان در سرّ من رأي (سامره) بود، گويد: «كافور»، خادم امام هادي(ع)، به نزد من آمد و گفت: مولاي ما حضرت ابا الحسن علي بن محمّد(ع) تو را به نزد خود مي‌خواند. چون به نزد آن حضرت رفته و نشستم آن حضرت فرمود:
اي بُشر، تو از اولاد انصاري و اين موالات و دوستي ما پيوسته در ميان شما بوده و شما آن را از يكديگر به ارث مي‌بريد و شما معتمدان و ثِقات ما اهل بيت هستيد. من اكنون مي‌خواهم تو را به مقام و فضيلتي مشرّف گردانم كه با پيروي از آن، در ولايت و محبت ما از شيعيان سبقت‌گيري، زيرا مي‌خواهم تو را از رازي مطلع نمايم و براي خريدن كنيزي مأموريت كنم.
آنگاه حضرت روي كاغذ لطيفي با خط و زبان رومي مطلبي نوشت و با انگشتر خود بر آن مهر زد و دستارچة زردي بيرون آورد كه در آن دويست و بيست اشرفي بود و فرمود:
اين دويست و بيست اشرفي را بگير و به طرف بغداد حركت كن و در گذرگاه فرات حاضر شو، در چاشتگاه زورقي چند از اسيران خواهد رسيد. در اين هنگام كنيزان و گروهي از خريداران آنها را خواهي ديد. پس تمام روز را مراقب شخصي كه او را «عمروبن يزيد نخّاس» مي‌نامند باش تا كنيزي را ظاهر سازد كه صفاتش چنين و چنان است و دو جامه حرير محكم بافته در بر دارد و خصوصيتش اين است كه سخت اِبا مي‌كند از اين كه او را بر خريداران عرضه داشته و آنها به او نظر اندازند و وي را لمس نمايند و در امر تسليم هيچكس نمي‌گردد و صدايش را خواهي شنيد كه با زبان رومي از پس پردة نازكي چيزي مي‌گويد (كه حاكي از شدت ناراحتي او از اين وضع و نهايت سعي و اهتمامش در حفظ عفت خويش است).
در اين جا يكي از خريداران گويد: اين كنيز را در برابر سيصد اشرفي به من تحويل بده. زيرا عفت او مرا بيشتر راغب نموده است. امّا آن كنيز با زبان عربي به او پاسخ خواهد داد: اگر مانند سليمان بن داوود و با حشمت و سلطنتي همچون مُلك او هم باشي هرگز مرا نسبت به تو رغبتي نخواهد بود، پس بر مال خود بترس (و آن را ضايع
مگردان). در اين هنگام برده فروش مي‌گويد: من بايد تو را بفروشم ولي با اين وضع كه تو به وجود آورده‌اي چه بايد كرد؟ آن كنيز مي‌گويد: چرا عجله مي‌كني؟ براي من بايد مشتريي پيدا شود كه دل من نسبت به او و وفا و امانت و ديانتش آرام بگيرد و مطمئن گردد.
بشر بن سليمان گويد: امام(ع) فرمود:
پس در اين هنگام تو برخيز و نزد عمروبن يزيد برده فروش برو و به او بگو: نزد من نامه‌اي است كه يكي از بزرگان آن را از روي ملاطفت و با زبان و خط رومي نوشته و در آن، كرم و وفا و بزرگواري و سخاوت خود را توصيف فرموده است، شما اين نامه را به آن كنيز ده كه در اخلاق و اوصاف صاحب نامه تأمل نمايد. اگر نسبت به آن مايل و راضي شد من وكيل او در خريدن اين كنيز از تو هستم.
بشر بن سليمان گفت: من تمام آنچه را كه مولايم حضرت ابوالحسن الهادي(ع) در مورد آن كنيز امر فرموده بود؛ اطاعت نمودم. هنگامي كه آن كنيز در آن نامه نظر افكند سخت بگريست و به عمروبن يزيد گفت: مرا به صاحب اين نامه بفروش و سپس شروع به خوردن قسمهاي سخت و شديد كرد به طوري كه اين گونه بر مي‌آمد كه اگر او را به صاحب نامه نفروشد خود را خواهد كشت، و به هر حال سخت عرصه را بر برده فروش تنگ نمود. من نيز در مورد مقدار پول با برده فروش صحبت كرده و سخت‌گيري مي‌كردم تا به همان قيمت كه مولايم با من روانه كرده بود راضي شد. پولها را به او داده و كنيز را تحويل گرفتم. در اين حال كنيز خندان و شكفته بود. وقتي به بغداد رسيده و وارد حجره‌اي شديم نامة امام را مي‌بوسيد و بر ديده مي‌ماليد. من از روي تعجب گفتم: چطور نامه‌اي كه صاحبش را نمي‌شناسي مي‌بوسي؟ آن كنيز گفت:
چقدر نسبت به معرفت و شناخت مقام و موقعيت فرزندان و اوصياي پيامبران ضعيف و ناتواني! گوش خود را به من سپار و دل براي شنيدن سخنم فارغ‌دار تا احوال خود را براي تو شرح دهم.
در كاخ قيصر
من «مليكه» دختر «يشوعا» فرزند «قيصر» فرمانرواي روم هستم و مادرم از فرزندان «شمعون بن الصفا» وصي حضرت عيسي است. اكنون تو را به داستاني عجيب خبر مي‌دهم.
بدان كه وقتي من سيزده ساله بودم جدم قيصر مي‌خواست مرا به عقد فرزند برادر خود درآورد. از اين جهت از نسل حواريون عيسي و علما و عبّاد نصارا سيصد نفر، و از صاحبان قدر و منزلت هفتصد تن، و از امراي لشكر و بزرگان و سركرده‌هاي قبايل چهار هزار نفر را در قصر خود جمع نمود و دستور داد تختي را حاضر ساختند كه در ايام پادشاهي خود آن را به انواع جواهرات مرصّع، مزين گردانيده بود. تخت را بر چهل پايه تعبيه كردند و بتها و چليپاهاي خود را بر بلنديهاي آن قرار دادند. آنگاه پسر برادر خود را بر بالاي تخت فرستاد. پس چون كشيشان انجيلها را به دست گرفتند تا بخوانند ناگهان بتها و چليپاها سرنگون شد و بيفتاد و پاية تخت بشكست و بر زمين افتاد و پسر برادر مَلِك از تخت فرو افتاده بيهوش شد. پس در آن حال رنگ صورت كشيشان متغير گرديد و اعضايشان بلرزيد. بزرگ ايشان به جدم گفت: اي پادشاه ما را از انجام اين امر كه به سبب آن نحوستهايي روي داد معذور دار، زيرا دلالت بر آن دارد كه دين مسيح به زودي زايل خواهد گشت. جدم اين امر را به فال بد دانست و به علما و كشيشان گفت كه اين تخت را دوباره برپا كنيد و چليپاها را بر جاي خود بگذاريد و برادر اين برگشته روزگارِ بدبخت را حاضر گردانيد كه اين دختر را (اين بار) به او تزويج نمايم تا سعادت آن برادر دفع نحوست اين برادر كند. پس چون چنين كردند و آن برادر را بر بالاي تخت بردند همين كه شروع به خواندن انجيل كردند همان اتفاق روي داد (و راز اين معما ندانستند كه اين امر از سعادت عزيز ديگري است نه از نحوست اين دو برادر). پس مردم متفرق شدند و جدم به جايگاه خود بازگشت و پرده‌هاي خجلت درآويخت.
خواستگاري مليكه
شب هنگام چون به خواب رفتم
ديدم كه حضرت مسيح با حواريون جمع شدند و منبري از نور نصب نمودند كه از رفعت و بلندي بر آسمان برتري مي‌جست و آن را در همان محلي گذاشتند كه جدم تخت را تعبيه كرده بود. آنگاه حضرت رسالت پناه محمدي(ص) با وصي و دامادش علي‌بن ابيطالب(ع) و جمعي از امامان از فرزندان بزرگوار ايشن قصر را به نور قدوم خويش منوّر ساختند. پس حضرت مسيح به قدم ادب از روي تعظيم و اجلال به استقبال خاتم انبيا محمد مصطفي(ص) آمده، و دست در گردن آن حضرت درآورد. آنگاه حضرت رسالت پناه فرمودند:
يا روح‌الله! من آمده‌ام كه «مليكه» فرزند وصي تو شمعون را براي اين فرزند سعادتمند خود خواستگاري نمايم.
و سپس اشاره كردند به ماه برج امامت، امام حسن عسكري(ع) يعني فرزند آن كسي كه تو (اي بشر) نامه‌اش را به من دادي.
پس حضرت عيسي به سوي حضرت شمعون نظر افكند و گفت: شرف دو جهاني به تو روي آورده پس رَحِم خود را به رَحِم آل محمّد(ص) پيوند كن. شمعون گفت: همين گونه (كه فرمودي) نمودم. آن گاه همگي بر آن منبر فراز آمدند و حضرت رسول(ص) خطبه‌اي انشا فرموده و مرا با حضرت امام حسن عسكري(ع) عقد بستند و حضرت مسيح و فرزندان رسول خدا(ص) و حواريون گواه شدند.
پس چون از اين خواب بيدار شدم از بيم كشته شدن آن را براي پدر و جدم نقل نكردم و اين گنج يگانه را در سينه پنهان داشتم و آتش محبت آن خورشيد فَلَك امامت، روز به روز در كانون سينه‌ام مشتعل مي‌شد و سرماية صبر و قرار مرا به باد فنا مي‌داد تا به حدي كه خوردن و آشاميدن بر من حرام شد و هر روز بدنم رو به ضعف و ناتواني مي‌رفت به طوري كه در اثر اين عشق پنهان و جانكاهِ مقدس و الهي، سخت مريض شدم. پس در شهرهاي روم هيچ طبيبي نماند مگر آن كه جدم او را حاضر كرده و در مورد دواي من از او سؤال نمود. چون از علاج دردم مأيوس گرديد روزي به من گفت: اي نور چشمم! آيا آرزويي از دنيا در دل داري تا برايت برآورم؟ گفتم: اي جد من! من درهاي خوشي و سرور را بر خود بسته مي‌بينم. امّا اگر شكنجه و آزار اسيران مسلمان را كه در زندان تو هستند دفع نموده و زنجيرها را از ايشان برداري و آزادشان نمايي اميدوارم كه حضرت مسيح و مادرش عافيتي به من بخشند. پس چون چنين كردند اندك صحتي از خود ظاهر ساختم و اندك طعامي تناول كردم. جدم بسيار خوشحال و مسرور شد و ديگر اسيران مسلمان را عزيز داشت.
تشرف به دين مقدس اسلام
آن گاه بعد از چهارده شب سيده زنان عالم حضرت فاطمه زهرا(س) و حضرت مريم(س) با هزار كنيز از حوريان بهشتي را كه در خدمت آن حضرت بودند در خواب ديدم. پس حضرت مريم به من گفت:
اين سيدة زنان، فاطمه زهرا، مادرِ شوهرِ تو امام حسن عسكري(ع) است.
پس به دامنش درآويختم و گريستم و شكايت كردم كه حضرت امام حسن به من جفا مي‌كند و از ديدن من ابا مي‌نمايد. پس آن حضرت فرمود:
فرزند من چگونه به ديدن تو آيد و حال آنكه تو بر مذهب نصاري هستي، و اين خواهرم مريم نيز از اين مذهب تبري مي‌جويد. اكنون اگر ميل داري حق‌تعالي، و حضرت مسيح و مريم(ع) از تو خوشنود گردند و حضرت امام حسن عسكري به ديدن تو آيد پس بگو: اشهد ان لااله‌الاالله و اشهدانّ محمداً رسول‌الله.
پس چون به اين دو كلمه طيبه تلفظ نمودم حضرت سيدة النساء مرا به سينه خود چسبانيد و دلداري داد و فرمود:
از حالا منتظر آمدن فرزندم باش كه من او را به سوي تو مي‌فرستم.
چون از خواب بيدار شدم آن دو كلمة طيبه را بر زبان مي‌راندم و در انتظار ديدار آن حضرت بودم. چون شب در آمد و به خواب رفتم آفتاب جمال آن حضرت طالع گرديد. به او عرضه داشتم:
اي حبيب من! بعد از آن كه دلم را اسير محبت خود گردانيدي چرا از مفارقت جمال خود اين گونه به من جفا
نموده‌اي؟
فرمود:
دير آمدن من تنها براي دين تو بود. اكنون كه مسلمان شدي من هر شب به ديدار تو خواهم آمد تا آن زمان كه خداوند ما و تو را در ظاهر نيز به يكديگر برساند و اين هجران را به وصال مبدل فرمايد...
در ميان اسيران
بشر بن سليمان گفت: به او گفتم: چگونه در ميان اسيران افتادي؟ گفت: شبي امام حسن عسكري(ع) به من خبر داد كه:
در فلان روز جدت لشكر ي براي جنگ با مسلمانان خواهد فرستاد و خود از عقب آن خواهد رفت. تو خود را در ميان كنيزان و خدمتكاران بينداز، به هيأتي كه تو را نشناسند، و از پي جد خود روانه شو و از فلان راه برو.
چنان كردم كه فرموده بود تا اين كه طليعة لشكر مسلمانان به ما برخوردند و ما را اسير كردند و آخر كار من اين بود كه ديدي، و تا حال كسي جز تو ندانسته كه من دختر ملك روم هستم و پيرمردي كه در تقسيم غنائم من به حصه او افتادم نام مرا پرسيد گفتم: «نرجس» نام دارم. گفت: اين نام كنيزان است.
بشر گفت به او گفتم: اين عجيب است كه تو اهل روم هستي و زبان عربي را بخوبي مي‌داني! گفت:
بلي، از شدت علاقه‌اي كه جدم به من داشت و مي‌خواست مرا بر ياد گرفتن آداب نيكو بدارد؛ زن مترجمي را كه زبان رومي و عربي هر دو را مي‌دانست معين كرده بود كه هر صبح و شام مي‌آمد و زبان عربي را به من مي‌آموخت تا آن كه زبانم بر اين لغت جاري گرديد.
بشارت ابدي
بشر گويد: چون او را به سامره به خدمت حضرت امام علي‌النقي(ع) آوردم، حضرت به او خطاب نمود:
چگونه ديدي عنايت حضرت حق را كه عزت اسلام و مذلت دين نصاري و شرف و بزرگواري محمد و اهل بيت او(ع) را به تو نشان داد؟
گفت: من چگونه وصف كنم براي تو اي فرزند رسول خدا آنچه را كه خود بهتر مي‌داني!؟ آنگاه حضرت فرمود:
مي‌خواهم تو را به يكي از اين دو چيز گرامي بدارم، ده هزار اشرفي به تو بدهم يا بشارتي ابدي تقديمت دارم كدام را مي‌خواهي؟
عرضه داشت: آن بشارت ابدي را مي‌خواهم.
حضرت فرمود:
بشارت باد تو را به فرزندي كه تمام شرق و غرب دنيا را به زير قدرت و حاكميت الهي خويش در خواهد آورد.
عرضه داشت: «اين فرزند از چه كسي به وجود خواهد آمد؟ فرمود:
از كسي كه حضرت رسالت پناه تو را براي او خواستگاري نمود...
آن گاه فرمود:
او را مي‌شناسي؟
گفت: «از همان شبي كه به دست حضرت سيدة النساء مسلمان شدم هر شب به ديدن من آمده است.» سپس حضرت، خادم خود كافور را طلبيد و فرمود: «برو حكيمه خواهرم را بگو كه به اين جا بيايد.» چون حكيمه داخل شد حضرت فرمود:
اين همان دختري است كه مي‌گفتم.
حكيمه خاتون او را در برگرفته و بسيار نوازش كرد. پس آن حضرت فرمود:
اي دختر رسول خد! او را به خانة خود ببر و واجبات و سنتها را به او بياموز، زيرا او همسر حضرت امام حسن عسكري و مادر صاحب‌الزّمان است.
جريان تولد
بزرگان علما و محدثان ما از جناب حكيمه خاتون روايت كرده‌اند كه او به خانة امام حسن عسكري(ع) رفته و براي آن حضرت دعا مي‌كرد كه خداوند فرزندي به او عطا فرمايد. او مي‌گويد:
«روزي بر حضرت عسكري(ع) وارد شدم و براي آن حضرت دعا كردم همچنان كه قبلاً هم دعا مي‌نمودم.» به من فرمود:
اي عمه! آگاه باش آن را كه دعا مي‌كردي كه خداوند به من روزي كند، امشب متولد مي‌شود ـ و آن شب، شب نيمة شعبان سال دويست و پنجاه هجري بودـ امشب مولودي متولد مي‌گردد كه ما منتظر او بوديم. بنابراين امشب افطار نزد ما باش، و آن شب، شب جمعه بود.
از آن حضرت پرسيدم: «اي
مولاي من از چه كسي اين مولود عظيم متولد مي‌شود؟» فرمود: «از نرجس». جناب حكيمه خاتون عرض كرد: «اي سيد من در ميان خانوادة شما هيچيك نزد من محبوبتر از نرجس نيست.»
حكيمه خاتون گويد: «آن گاه برخاستم و به نزد او رفتم و چنين بود كه هر گاه داخل خانه مي‌شدم او مرا استقبال مي‌كرد و دست مرا مي‌بوسيد و موزه از پاي من بيرون مي‌آورد. چون اين بار بر او داخل شدم، من بر او سبقت گرفتم و بر دستهاي او افتادم و آنها را بوسيدم و مانع شدم از اين كه او اين كار را نسبت به من انجام دهد. پس او به من خطاب «اي سيده و اي خاتون من» نمود و من نيز او را همين گونه خطاب كردم. او گفت: فداي تو شوم، من به او گفتم: (نه) من و همة عالم فداي تو! امّا او اين امر را استنكار كرد. به او عرضه داشتم:
اين امر را استنكار مكن! زيرا خداوند امشب فرزندي به تو عطا مي‌فرمايد كه آقا و سيد خلق در دنيا و آخرت است و او «فرج مؤمنين» است. در اين هنگام حيا او را فراگرفت. پس در او نگريستم و به مولاي خود امام عسكري عرض كردم كه من در او اثر حملي نمي‌بينم. پس تبسم كرد و فرمود:(1)
مثل او مثل مادر موسي است كه اثر حمل تا زمان ولادت بر او ظاهر نبود زيرا فرعون براي دست‌يابي به موسي شكم زنان حامله را مي‌بريد و اين فرزند نيزـ در مبارزه با فرعونها و طاغوتيان جهان و تحقق حكومت الهي ـ نظير موسي است.
آن گاه چون از نماز عشاء فارغ شدم افطار كردم و به خوابگاه خود رفتم و پيوسته مراقب نرجس بودم. چون نيمه شب رسيد برخاستم و به نماز ايستادم امّا جناب نرجس همچنان خوابيده بود. آن گاه خوابيدم و بعد از نگراني از خواب بيدار شدم. نرجس خاتون همچنان خوابيده بود بعد از آن برخاست و نماز كرد و خوابيد. حكيمه خاتون گويد: «من براي جستجوي فجر برخاستم و بيرون رفتم ديدم فجر اوّل طالع شده و حال آنكه نرجس خاتون خواب بود. پس نگرانيهايي به خاطرم راه يافت2 امام عسكري(ع) به من فرمود:
بر او (يعني نرجس خاتون) سوره قدر بخوان.
پس شروع به خواندن كردم.
در اين حال ديدم آن طفل در رحم مادر با من سورة قدر را مي‌خواند و بر من سلام كرد. من ترسيدم، حضرت عسكري(ع) صدا زد:
اي عمه، تعجب مكن از قدرت الهي، زيرا حق تعالي ما را در كوچكي به حكمت گويا و در بزرگي حجّت خود در زمين مي‌گرداند.
سخن نرجس تمام نشده بود كه ناگهان نرجس از نظرم غايب شد و او را نديدم. گويا پرده‌اي ميان من و او زده شد. فريادكنان به سوي امام حسن عسكري(ع) دويدم. حضرت فرمود:
اي عمه برگرد كه او را در جاي خود خواهي يافت.
برگشتم، بعد از لحظه‌اي پرده برداشته شد و نرجس خاتون را ديدم كه نور بسيار زياد و خيره‌كننده‌اي از او مي‌درخشيد و حضرت صاحب‌الامر را مشاهده نمودم كه به سجده افتاده و با انگشت سبابه به آسمان اشاره مي‌كند و مي‌گويد:
گواهي مي‌دهم كه معبودي جز خداوند يكتا نيست و جدم محمّد رسول خدا و پدرم اميرالمؤمنين حجّت و ولي خداست.
آن گاه شهادت به ولايت يك يك ائمه(ع) داد تا به خود رسيد، پس عرضه داشت:
بارالها! آنچه مرا وعده فرموده‌اي محقق فرما، و امر مرا به اتمام رسان و قدمم را ثابت بدار و زمين را به وسيلة من از عدل و داد لبريز فرما.
حكيمه خاتون ادامه مي‌دهد؛ «ديدم از آن حضرت نوري ساطع گرديد كه سرتاسر آفاق را فراگرفت و مرغان سفيدي را مشاهده كردم كه از آسمان به زير آمدند و برگرد شمع وجود مقدس آن حضرت طواف مي‌نمودند. آنگاه حضرت عسكري مرا آواز داد كه فرزند مرا به نزد من بياور، آن مولود مسعود را برداشتم و به حضرت دادم. بر بازوي راست او نوشته شده بود:
جاء الحقّ و زهق الباطل انّ الباطل كان زهوقاً.
چون به حضور پدر بزرگوار خود رسيد سلام كرد. حضرت او را
گرفته و زبان مقدس در دهانش گذاردند. آن گاه فرمودند:
سخن بگو اي حجّت خدا، و بقية انبيا و نور اصفيا و فريادرس فقرا، و خاتم اوصيا و نور اتقيا.
حضرت صاحب‌الامر شهادت به توحيد و نبوت و ولايت دادند. آن گاه امام حسن(ع) فرمود:(3) بخوان. پس شروع به خواندن تمام آنچه به پيامبران نازل شده بود نمود و ابتدا كرد به صحف آدم، ابراهيم، نوح، صالح، تورات موسي، انجيل عيسي و فرقان محمّد(ص) را خواند.
نزول روح‌القدس
بانو حكيمه ادامه مي‌دهد: آنگاه كه حضرت فرزند دلبندش را از من گرفت در آن حال مرغاني آسماني بالهاي خود را بر سر آن جناب گسترانيدند، پس حضرت، بزرگِ مرغان را آواز سر داد و فرمود:
او را بردار و محافظت كن و هر چهل روز او را به سوي مادرش بازگردان.
پس آن مرغ آن جناب را برداشت و با مرغان ديگر به سوي آسمان پرواز كرد. پس شنيدم كه امام حسن(ع) مي‌فرمايد:
سپردم تو را به آن كس كه مادر موسي فرزندش را به او سپرد.
پس نرجس خاتون بگريست.
حضرت فرمودند:
آرام‌گير كه شير خوردن او جز از سينة تو روا نباشد، و به زودي به سوي تو باز خواهد گشت همان گونه كه موسي به سوي مادرش بازگشت و اين است قول خداوند كه فرمود:
«او را به مادرش باز گردانديم تا چشمش روشن گردد و اندوهگين نشود... »
حكيمه خاتون گويد: گفتم: اين مرغ چه بود؟ فرمود:
اين روح‌القدس است كه بر همة ائمه(ع) موكّل گرديده و ايشان را تأييد و تسديد مي‌نمايد و از خطا و لغزش مصونشان مي‌دارد.
حكيمه خاتون گويد يكبار كه او را در خانه نديدم از حضرت پرسيدم مولاي ما چه شد؟ حضرت فرمود:
اي عمه، او را به كسي سپردم كه مادر موسي فرزندش را به او سپرد.
سپس فرمود:
وقتي پروردگار، مهدي اين امت را به من عنايت فرمود دو ملك فرستاد كه او را برداشتند و به سرا پردة عرش الهي بردند تا آن كه در حضور قرب پروردگار ايستاد. آن گاه خداوند به او فرمود: اي «بندة من» و اي مهدي بندگان من! مرحبا به تو براي نصرت دين و اظهار امر من. سوگند مي‌خورم كه به وسيلة تو بگيرم و به وسيلة تو اعطا كنم، به وجود مقدس تو بيامرزم (بندگانم را) و به تو و به خاطر تو عذاب كنم (دشمنانم را) اي دو ملك، با مدارا و ملاطفت او را به پدرش باز گردانيد و به او بگوييد كه فرزندش در پناه، حفظ، حمايت و نظر عنايت من است تا آن زمان كه به وسيلة او، حق را ظاهر و بر پا نمايم، و باطل را نابود گردانم تا دين حق به طور خالص براي من در دنيا استقرار يابد...
پي‌نوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- •
*.با استفاده از: نوري، حسين، النجم‌الثاقب؛ المجلسي، محمّدباقر، بحارالانوار، ج51.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1 .در روايت ديگري چنين آمده است: امام(ع) فرمود: «... زيرا ما اوصياي رسول خدا(ص) نور خداييم كه هيچ قدرت و آلودگي به ما نمي‌رسد.»
بازگشت به متن ↑ - ۲
2 .در روايت ديگري چنين آمده است: امّا حضرت امام حسن عسكري(ع) مرا آواز داد كه: «اي عمه! تعجيل مكن كه اينك امر ولادت نزديك شد» حكيمه خاتون ادامه مي‌دهد: «پس نشستم و سورة «الم سجده» و «يس» را خواندم. در حال خواندن بودم كه نرجس خاتون از خواب بيدار شد. از جاي جستم و او را در بغل گرفته وبه سينه چسباندم و گفتم: نام خداي بر تو باد آيا چيزي حس مي‌كني؟ گفت: آري... آنگاه سستي و خواب سبكي ما را فراگرفت و وقتي بيدار شدم مولاي خود صاحب‌الزّمان را ديدم كه متولّد شده است.»
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3 .در روايت ديگري چنين آمده است: آن حضرت ابتدا اين آيه را قرائت فرمود:
«و نريد ان نمنّ علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلكم ائمة و نجعلكم الوارثين و نمكنّ لهم في الارض و نري فرعون و هامان و جنودهما منهم ماكانوا يحذرون»
بعد از آن، حضرت، آن جناب را به من مي‌داد و فرمود: «اي عمه، او را به سوي مادرش برگردان تا چشمش روشن شود و اندوهگين نگردد و بداند كه وعدة خداوند جل‌جلاه حق است، امّا بيشتر مردم نمي‌دانند.» آن جناب را به مادرش داده و بعد از اداي نماز و طلوع آفتاب به منزل خود بازگشتم.
بازگشت به متن ↑