شعر و ادب

طلوع سبز نور

اي دعاي نيمه شعبان ما

اي كليم الله اي عمران ما

اي سلام صبح اين جان رسول

اي نماز نيمه شبهاي بتول

اي قدح نوش رسول آخرين

جمله درمان درد مؤمنين

اي نداي زينب اي روح حسين

چهره بنما اي طلوع سبز نور

چهره بنما اي بلنداي غرور

چهره بنما ظالمين را دود كن

مشركين را هيزم نمرود كن

اين همان عصر سياه باطل است

وعدة «جاءالحق» اينك حاصل است

مهدي موعود جان عالمي

تو الفباي وجود آدمي

«و نريد ان نمن» بر لبت

حضرت عيسي نشاني از دمت

ما قدح نوشان جام حسرتيم

اهل بيت آيه‌هاي نصرتيم

عصر ما در كاهلي وامانده است

در ميان دردها جامانده است

عصر ما عصر تباهي‌هاي زور

عصر مردن جهالتهاي كور

عصر ما عصر تغافل عصر درد

عصر ما آغاز فصلي سرد سرد

عصر ما يعني هبلها، لاتها

صفحة شطرنج و كيش و ماتها

عصر ما عصر ابوسفيان شده

ريشة دين خدا نسيان شده

اين همان دوران جهل و ظلمت است

اين همان آوارگي در غربت است

ذكرمان آتش به جانها مي‌‌زند

نسلمان گاهي هدينا مي‌زند

گاه‌گاهي كوفه پيمان مي‌شويم

بر فراز نيزه قرآن مي‌شويم

مرهم آوارگيمان شيون است

حرفهامان عقدة جنگيدن است

حضرت دادار با ما آشناست

آستان درگهش مأواي ماست

عصر ما در حسرت آبادي است

آرزوي ناله هامان شادي است

اي دعاي شيعيان آغاز شو

غنچة دين محمد باز شو

باز شو تا دورة ايمان شود

شيعه شيعه دردها درمان شود

باز شو تا خاكيان باور كنند

لحظه‌هاي بي كسي را سر كنند

باز شو تا ظلم خاكستر شود

دورة عدل علي از سر شود

باز شو اي ربناي مسلمين

باز شو اي فصل زيباي زمين

مهدي مظفري

فروغ جان

در ظلمت شب آن مه مسعود آيد

آن كو به درش سپهر رخ سود آيد

فرزند علي(ع) فروغ جان احمد(ص)

يعني ز سفر مهدي موعود آيد

اكبر بهداروند

بشارت

غروب عمر شب انتظار نزديك است

طلوع شرقي آن تكسوار نزديك است

دلم قرار نمي‌گيرد از تطلاطم عشق

مگو «براي چه؟» وقت قرار نزديك است

اگر كه در كف ديوارها گل و لاله است

عجيب نيست كه ديدار يار نزديك است

بيا كه خانه تكاني كنيم دلها را

از انجماد كسالت، بهار نزديك است

بيا! چو لاله تنت را به زخم آذين بند

بيا و زود بيا! روز بار نزديك است

فريب خويش مده، تشنگيت خواهد كشت

دو گام پيش بنه، چشمه‌سار نزديك است

در آسمان پگاه آن پرنده را ديدي؟

اسير موج نگردي، كنار نزديك است

سهيل محمودي

چلچراغ ايمان

دور از حريم وصلت، گل رنگ و بو ندارد

سرچشمة طراوت، آبي به جو ندارد

كو يار آشنايي، تا درد دل بگويم

غير از خيالت اين دل، يك راز گو ندارد

از آتش فراقت ديگر نمانده طاقت

جز رؤيت جمالت، دل آرزو ندارد

گرد ملال هجران، با آب ديده شويم

الحق، كه جز درين آّب، دل شستشو ندارد

بي اشك حسرت تو، هرگز مباد چشمي

اين اشك اگر نباشد، كس آّبرو ندارد

جز شاهراه عشقت، راهي بسوي حق نيست

هر كس كه از تو برگشت، ره سوي او ندارد

اي جلوه‌گاه قرآن، اي چلچراغ ايمان!

حيف از تو گر ببرد نام، هر كس وضو ندارد

جز بازتاب نورت، نوري درين جهان نيست

زيرا چراغ هستي غير از تو، سو ندارد

اي نوح فلك ايمان، تنها تويي نگهبان

او را كه كشتي دل، در گل فرو ندارد

ابقاي ما سوي الله، از يمن توست والله

ديگر بجز تو مظهر، اوصاف هو ندارد

اي رشته فدايي در تار و پود عالم

خلقت ز تو جدايي، يك تار مو ندارد

بغض تو نار نيران، حبّ تو نور رضوان

ديگر به روز محشر اين گفتگو ندارد

راه وصال بستي، با ديگران نشستي

«روكن به هر كه خواهي، گل پشت و رو ندارد‹

بنگر «حسان» چه شوري در زادروز مهدي ست

ميلاد هيچ معصوم اين هاي و هو ندارد

حبيب‌الله چايچيان (حسان)

امام عصر(ع)

زمین و آسمان، از چشمه فیاض یزدانی

یکی در کار گلریزی، یکی در پرتو افشانی

غبار تیره شب درگذشت از چهره گیتی

برآمد روز عالمگیر و عالمتاب یزدانی

برون شد آفتابی تابناک از پرده غیبت

که مهر و مه به رخسارش کنند آیینه‌گردانی

فروغ صبح صادق، در طلوع نیمه شعبان

به میلاد امام عصر، دنیا کرد نورانی

محمد، قائم آل محمد، مهدی‌ هادی

چکیده‌ی عالم امکان به تأییدات قرآنی

امام حاضر غایب،‌ ولی منتظر، صاحب

زمان را قائدی اعظم، زمین را، فیض رحمانی

پناه مردم مستضعف دنیای ظلم‌آوا

چراغ روشن زندانیان تيه ظلمانی

امام معدلت‌گستر، به تدبیر جهانداری

ولی آسمان شوکت به آیین جهانبانی

چو دنیا تیره گردد، از فساد و ظلم و بدکاری

چو عالم غوطه گردد در تباهی در پریشانی

حضورش شادی‌انگیز است در گردونة خاکی

ظهورش، وعدة حق است با آیات فرقانی

جهان را، پاک سازد، از ره و رسم ستمکاری

بشر را می‌رهاند،‌ از غم سردرگریبانی

پی احقاق امر حق، امام منتقم دارد

نشان ایزدی، تیغ علی، فر سلیمانی

روان تازه بخشد دین احمد را مسیح آب

چو موسی قبطیان را بشکند با قهر ثعبانی

مشفق کاشانی

دوبیتی

بیا باران برای ما بیاور

بهاران را به صحرا بیاور

عطش داریم، تا کی قطره قطره؟

بیا و با خودت دریا بیاور

از این بن بست تنگ منیها

ببر ما را به دشت روشنیها

به قرآن، بی‌تو احساسی غریبیم

در این دنیای آدم‌آهنیها

خلیل ذکاوت

دامن گلریز نرگس

برخیز که منجی جهان می‌آید

آن حجّت حق، امید جان می‌آید

شد دامن نرگس از گلستان حسن

گلریز؛ که «صاحب» الزّمان می‌آید

مشفق کاشانی

مائده عشق

از مائده عشق تو برخوردارم

زین گنج درون سینه کوثر دارم

از مردم اگر صدق ندیده غم نیست

باید که به نزد یار اخلاص آرم

آغاز و انجام

تاریخ به انتهای خود بازآمد

یا بر غلطم که به او آغاز آمد

بازار شهود رونقی دیگر یافت

کز مخزن غیب گوهر راز آمد

سیّد محمّد حکّاک

امید عارفان

نبود به ملک هستی به جز از تو پادشاهی

چه شود اگر ز رحمت فکنی به من نگاهی

تو امام انس و جانی تو امید عارفانی

تو مدبر جهانی همه عالمت سپاهی

به خطا اگر دل من به دری دگر نهد رو

برود ز کوره راهی نرود ز شاه راهی

به امید آن که شاید نظری کنی به حالم

بنهیم رو به سویت من و شوق و اشک و آهی

مگر استعانت تو، دهدم توان و تابی

پی روشنی دل‌ها، به صفای مهر و ماهی

تو مرا به لطف پنهان همه وقت دستگیری

بود از امید پیدا دل من بر این گواهی

به میان بحر حیرت چه غم از خروش طوفان

که بود به ساحل حق چو توأم پناه گاهی

دل منکران دین را نه صفا بود نه نوری

دلشان بود ولیکن چه دلی دل سیاهی

مکن اشتباه ای دل ز خدای خویش مگسل

که بزرگ تر از این نیست به عالم اشتباهی

به ولیّ عصر یا رب که به ما ترحم آور

که بشر گناه کار است و کند گناه، گاهی

مرحوم دکتر ناظرزاده کرمانی

بی تو

باز بهار بی‌ تو رفت

و روزگار بی تو رفت

تمام لحظه‌های من

در انتظار بی تو رفت

ببین نسیم دلخوشی

عمر انتظار

دل به ناگهان شبی دچار شد، نیامدی

چشم ماه و آفتاب تار شد، نیامدی

سنگ های سرزمین من در انتظار تو

زیر سم اسب ها غبار شد، نیامدیی

چون عصای موریانه خورده دست‌های من

زیر بار درد، تار و مار شد، نیامدی

ای باندتر زکاش و دورتر ز کاشکی، نیامدی

روزهای رفته بی‌شمار شد، نیامدی

عمر انتظار ما، حکایت ظهور تو:

قصة بلند روزگار شد، نیامدی

عبدالجبار کاکایی

کتاب بهار

یار ما در پرده هم، خورشیدوار

می‌درخشد در نگاه روزگار

صبح، خطّی از خطوط سرخ اوست

آب، نقشی از نگاهش درگذار

صخره‌ها سختی از او آموختند

کوه‌ها از صبر او بی‌اعتبار

نخل‌ها بنشانده در باغ سحر

چشم‌ها بر جاده‌ها در انتظار

زنگ‌ها از آیینه‌ها پرداخته

صیقل سد آفتابش بر غذار

در تقاضای حضورش،شاهدان

در هواس صبح طالع، اشکبار

آه، می‌دانم که حجم سبز از اوست

خواهد آمد با کتابی از بهار

عزیزالله زیادی

وقتی تو می‌آیی

جمال عشق پیدا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

بساط عیش بر پا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

نه‌تنها خاطر دل‌ها شود آشفته از زلفت

چه غوغایی به دنیا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

در اینجا معنی بودن، معمّاییست، امّا خوب

معمّایم چه معنا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

اگرچه فصل شیدایی، بشد از سر ولی هربار

دل من باز شیدا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

منم مجنون بی‌لیلا، در این شهر غریب امّا

تمام شهر لیلا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

و بی‌تو زشت می‌ماند، به چشمم هر چه می‌آید

و زشتی‌ها چه زیبا می‌شود وقتی تو می‌آیی

و بی‌تو گرچه مردابی عفن‌آلود می‌مانم

دلم همرنگ دریا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

دل من تنگ‌تر از غنچة باغ دهان توست

که با مهر رخت وا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

اگرچه تک‌درخت پیر پایز گذرگاه هم

بهار من شکوفا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

بیا ای نوبهار دل، که در دنیای مرگ‌آلود

قیامت برپا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

ابوالفضل فیروزی «نی‌نوا»

خاتم قبلیة نور

زمان جوان شود و رنگ بوستان گیرد

دمی که ساعد سلطان ما جهان گیرد

ز فر شوکت او هرچه در زمین بینی

نشان ز رفعت جاویدان آسمان گیرد

هزار دست برآید به یاری مطرب

«که گه عراق زند گاهی اصفهان گیرد»(1)

به سوت دل‌کش قمری مست در دل باغ

نسیم دست گل و یاس و ارغوان گیرد

ز دشت سوخته صد هزار للة سرخ

سراغ خانة سر سبز باغبان گیرد

امیر دولت گل می کشد زمستان را

تقاص پیکر مجروح ناروان گیرد

چه دودها که برانگیزد او زدودة کفر

چو آن شرار پری رنگ جانستان گیرد

قباضة قبضة شمشیر او زند بوسه

که عدل کرده ز برقش دوباره جان گیرد

به رغم اهرمنان خاتم قبیلة نوز

ز طوف کعبه کران تا بی‌کران گیرد

مصطفی موسوی گرمارودی

تو برتر از هزاران یوسف کنعانی

اگر راز دلم گویم، حدیثش را تو می‌دانی

مرا از لطف خود هر دم، به بزم خوی می‌خوانی

خلیلی، یوسفی، نوحی،‌ سلیمانی نمی‌دانم

دم پاک مسیحا و کف موسی‌بن عمرانی

حدیث لیله‌القدری هزاران ماه را ماهی

نزول آیة سبز صغابخش بهارانی

اگر حسن تو را وصفی شود، فاش من می‌گویک

تو برتر از هزاران یوسف زیبای کنعانی

جمالت را در این عالم اگر تمثیل بگذارند

تو تفسیر تمام آیه‌های لوح پنهانی

لبت گر وا شود ای مخزن علم خداوندی

حکیمان را بیاموزی زحکمت‌های لقمانی

الا روح مجسّم در کنار آیة تطهیر

سزد آنکه جمالت را ز ناپاکان بوشانی

بیا ای مهر بی‌همتا، لوای نور برپا کن

تو غمخوار تمام بی‌پناهان و ضعیفانی

تو آن گنجینة لطف و عطا و جود و احسانی

یقین دارم گدایان را ز دربارت نمی‌رانی

تویی مرهم به زخم بی‌شمار مادرت زهرا

بیا با مقدمت روشن نما آن قبر پنهانی

تو که ناگفته می‌دانی حکایت‌های پنهان را

اگر راز دلم گویم، حدیثش را تو می‌دانی

سیّد عبّاس صدرالدّینی

پی‌نوشت: