خدا كند تو بيايي

سيد مهدي شجاعي

از عمق ناپيداي مظلوميت ما،صدايي آمدنت را وعده مي‏داد.

صدا را، عدل خداوندي صلابت‏مي‏بخشيد و مهر رباني گرما مي‏داد.

و ما، هر چه استقامت، از اين صداگرفتيم و هرچه تحمل، از اين نوادريافتيم.

در زير سهمگين‏ترين پنجه‏هاي‏شكنجه تاب مي‏آورديم كه شكنج‏زلف تو را مي‏ديديم. در كشاكش‏تازيانه‏ها و چكاچك شمشيرها، برق‏نگاه تو تابمان مي‏داد و صداي‏گامهاي آمدنت توانمان مي‏بخشيد.

رايحه‏ات كه مژده حضور تو را بردوش مي‏كشيد مرهمي بر زخمهاي‏نو به نومان بود و جبر جانهاي‏شكسته‏مان. دردها همه از آن رو تاب‏آوردني بود كه آمدني بودي.

تحمل شدائد از آن رو شدني بودكه ظهورت شدني بود و به تحقق‏پيوستني.

انگار تخم صبر بوديم كه در خاك‏انتظار تاب مي‏آورديم تا در هرم‏خورشيد تو به بال و پر بنشينيم.

سنگيني بار انتظار بر پشت ما،سنگيني يك سال و دو سال نيست‏سنگيني يك قرن و دو قرن نيست.حتي از زمان توديع يازدهيمن‏خورشيد نيست.

تاريخ انتظار و شكيبايي ما به آن‏ظلم كه در عاشورا بر ما رفته است‏برمي‏گردد، به آن تيرها كه از كمان‏قساوت برخاست و بر گلوي‏مظلوميت نشست، به آن سم اسبهاي‏كفر كه ابدان مطهر توحيد را مشبك‏كرد. به آن جنايتي كه دست و پاي‏مردانگي را بريد.

از آن زمان تاكنون ما به آب حيات‏انتظار زنده‏ايم، انتظار ظهور منتقم‏خون حسين.

تاريخ استقامت ما از آن زمان هم‏دورتر مي‏رود، از عاشورا مي‏گذرد وبه بعثت پيامبر اكرم مي‏رسد. هم اودر مقابل همه جهل و ظلم و كفر وشرك و عناد و فسادي كه جهان آن‏زمان را پوشانده بود وعده مي‏فرمودكه كسي خواهد آمد. نامش نام من،كنيه‏اش كنيه من، لقبش لقب من،دوازدهمين وصي من خواهد بود وجهان را از توحيد و عدل و عشق و دادپر خواهد فرمود.

اما تاريخ صبر و انتظار ما به‏دورترها برمي‏گردد، به مظلوميت وتنهايي عيسي، به غربت موسي، به‏استقامت نوح و از همه اينها گذرمي‏كند تابه مظلوميت هابيل مي‏رسد.

انتظار و بردباري ما را وسعتي‏است از هابيل تاكنون و تا برخاستن‏فرياد جبرئيل در زمين و آسمان وآوردن مژده ظهور امام زمان.

آري و در آن زمان هستي حيات‏خواهد يافت، عشق پر و بال خواهدگشود و در رگهاي خشكيده علم،خون تازه خواهد دويد. پشت هيولاي‏ظلم و جهل با خاك، انس جاودان‏خواهد گرفت، شيطان خلع سلاح‏خواهد شد، انسان بر مركب رشدخواهد نشست و عروج را زمزمه‏خواهد كرد.