ابوالحسن مادرائي ميگويد:
«وقتي «اذكوتكين» با يزيد بن عبدالله جنگيد ناحيه وسيعي را از مرزعراق تا همدان به تصرف خود درآورد و به خزائن يزيد بن عبدالله دستيافت، ما مجبور شديم كه خزانه را به اذكوتكين بدون هيچ كم و كاستيتحويل دهيم. [وقتي مشغول اين كار شديم] شخصي نزد من آمد و گفت كهيزيد بن عبدالله فلان اسب و فلان شمشير را جهت تقديم به حضرت حجت،عجلاللهتعاليفرجه، كنار گذاشته بود. من هم از تحويل آن دو خودداريكردم و اميدوار بودم بتوانم آنها را براي مولايمان حضرت حجت،عجلاللهتعاليفرجه، نگهدارم. اما [ماموران «اذكوتكين»] سخت گرفته و [بهدقتحسابكشي كردند] و من ديگر نتوانستم كه از تحويل دادنشانخودداري كنم ارزش آن دو را حدودا هزار دينار تخمين زدم و وجه آن راكنار گذاشتم و تحويلشان دارم. و به خزانهدار گفتم: «اين هزار دينار را بگيرو در يك جاي مطمئن نگه دار و هرگز آن را براي خرج كردن به من نده هرچند بسيار نيازمند باشم.» روزي در خانه نشسته بودم و به كارها رسيدگيكرده، گزارشات را گوش ميدادم و امر و نهي ميكردم كه ابوالحسن اسديكه گاهي نزد من ميآمد و من نيازهاي او را برطرف ميكردم، نزد من آمد.مدت زيادي نشست. من نيز [از انجام كارها] بسيار خسته شده بودم [وميخواستم استراحت كنم] گفتم: «چه كار داري؟» گفت: «بايد تنها با توسخن بگويم.» من به خزانهدار دستور دادم كه جايي در خزانه براي ماآماده كند. وقتي وارد خزانه شديم نامه كوچكي را بيرون آورد كه حضرتحجت، عجلاللهتعاليفرجه، در آن خطاب به من نوشته بود: «اي احمد بنحسن! هزار ديناري را كه بابت وجه آن اسب و آن شمشير در نزد تو داريمبه ابوالحسن اسدي تحويل بده!» [هنگامي كه از مضمون نامه مطلع شدم] بهسجده افتادم و خدا را شكر كردم كه بر من منت نهاد و دانستم كه ايشانحجتبر حق خداوندند. زيرا هيچ كس غير از خودم از اين موضوع اطلاعينداشت. آنقدر خوشحال از منتي كه خداوند بر من نهاده بود شدم كه سههزار دينار نيز بر آن مال افزودم.»
* ر.ك: بحار - ج51 - ص303
ايضا: م م - ص610 - 611
ايضا: فرجالمهموم - سيد بن طاووس