آيينة محشر
ديده اگر با تو برابر شود
چشم من آيينة محشر شود
دم بزن ای غنچة باغ ازل
تا نفس خاک معطّر شود
دم به دم از نام تو دم می‌زنم
تا سخنم قند مکرّر شود
منظره در منظره گل می‌کند
چشم تو گر آينه‌گستر شود
پاسخ لبخند دلم تا به کی
قهقهة تيغة خنجر شود؟
خسته شدم، خسته ز ديوارها
عشق مگر پنجره‌پرور شود
همّت حيدر مدد عاشق است
روی زمين گو همه خيبر شود
در قفسم آينه‌ای نصب کن
تا پر و بالم دو برابر شود
بر آستان تو
میلاد عرفان‌پور
مرا به ماه چه حاجت؟ كه آفتابي‌ام امشب
كه داده چشم شما آسمان آبي‌ام امشب
مكن محبّت از اين بيش تا ز شرم نميرم
حساب كن كه همان مرد ناحسابي‌ام امشب
به جمع پاكدلانم كشانده‌اي، نگرانم
كه آبرو ببرد جامة شرابي‌ام امشب
ز پيچ و تاب جهان ايمنم به زلف سياهت
اگر گره بخورد زلف پيچ و تابي‌ام امشب
در آستان تو بايد نماز شكر بخوانم
اگر اجازه دهد مستي و خرابي‌ام امشب
اگر به هركه و هرچه تمام عمرتلف شد
تمام عمر فدايت، ابوترابی‌ام امشب
یا علی گفتیم و عشق آغاز شد
محمود اکرامی‌فر
آسمان رقصید و بارانی شدیم
موج زد دریا و طوفانی شدیم
بغض چندین سالة ما باز شد
یا علی گفتیم و عشق آغاز شد
یا علی گفتیم و دریا خنده کرد
عشق، ما را باز هم شرمنده کرد
یا علی گفتیم و گل‌ها وا شدند
عشق آمد قطره‌ها دریا شدند
یا علی گفتیم و طوفانی شدیم
مست از آن دستی که می‌دانی شدیم
یا علی گفتیم و طوفان جان گرفت
کوفه در تزویر خود پایان گرفت
قبلة اهل یقین
صغیر اصفهانی
ای وجه ربّ العالمین! هو یا امیرالمؤمنین
ای قبلة اهل یقین! هو یا امیرالمؤمنین
راه طلب پویم تو را، در هر کجا جویم تو را
در هر نفس گویم چنین: هو یا امیرالمؤمنین
خیل ملائک لشکرت، تاج ولایت بر سرت
مُلک حَقت زیر نگین، هو یا امیرالمؤمنین
تو جان پاک مصطفی، وصف تو از قول خدا
آیات فرقان مبین، هو یا امیرالمؤمنین
اوّل تویی، آخر تویی، یاور تویی، ناصر تویی
بر اوّلین و آخرین، هو یا امیرالمؤمنین
از بهر خدمت روز و شب، اِستاده با عجز و ادب
بر درگهت روح الامین، هو یا امیرالمومنین
سوی محبّان کن نظر، محفوظشان دار از خطر
ای حبّ تو حِصن حصین! هو یا امیرالمؤمنین
دارد «صغیر» بی‌نوا، بر آستانت التجاء
مگذارش از محنت غمین، هو یا امیرالمؤمنین
بعثت محمّد (ص)
محمود شاهرخی
شبی كه جوشش صد مهر در گریبان داشت
چنین حادثه‌ای در مشیمه پنهان داشت
زمین، به خود ز تب التهاب می‌لرزید
زمان، ز زایش نوری به خویش می‌پیچید
موكّلان مشیّت به كارگاه قدر
شدند، تا كه ببندند طرح نقش دگر
قضا گرفت قلم، تا كه بر صحیفة نور
ظهور نخبة ایجاد را، كند مسطور
ز عرش، زمرة لاهوتیان پرده‌نشین
نظاره را بگشودند، دیده سوی زمین
ز شوق، در رگ شب، خون نور جاری بود
بر آتشش قدم از تاب بی‌قراری بود
شبی عجب، كه همه جود بود و فیض و فتوح
شب شكفتن ایمان، شب گشایش روح
شبی كه مطلع انوار نور سرمد بود
ظهور مصلح كل، بعثت محمّد بود