دو خاتم

1. لزوم اعتقاد به دو خاتم

امام جعفر صادق(ع) فرمودند:

« مَنْ أَقَرَّ بِجَمِيعِ الْأَئِمَّةِ وَ جَحَدَ الْمَهْدِيَّ كَانَ كَمَنْ أَقَرَّ بِجَمِيعِ الْأَنْبِيَاءِ وَ جَحَدَ مُحَمَّداً(ص)؛1

هر کس به تمام ائمّه معتقد باشد و مهدی را انکار کند، همانند کسی است که تمام پیامبران را قبول داشته باشد و منکر پیامبری حضرت محمّد(ص) گردد.»

2. فرزند رسول خدا و شبیه او

حضرت رسول خاتم(ص) فرمودند:

«الْقَائِمُ مِنْ وُلْدِي اسْمُهُ اسْمِي وَ كُنْيَتُهُ كُنْيَتِي وَ شَمَائِلُهُ شَمَائِلِي وَ سُنَّتُهُ سُنَّتِي يُقِيمُ النَّاسَ عَلَی مِلَّتِي وَ شَرِيعَتِي وَ يَدْعُوهُمْ إِلَی كِتَابِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ أَطَاعَهُ فَقَدْ أَطَاعَنِي وَ مَنْ عَصَاهُ فَقَدْ عَصَانِي وَ مَنْ أَنْكَرَهُ فِي غَيْبَتِهِ فَقَدْ أَنْكَرَنِي وَ مَنْ كَذَّبَهُ فَقَدْ كَذَّبَنِي وَ مَنْ صَدَّقَهُ فَقَدْ صَدَّقَنِي إِلَی اللَّهِ أَشْكُو الْمُكَذِّبِينَ لِي فِي أَمْرِهِ وَ الْجَاحِدِينَ لِقَوْلِي فِي شَأْنِهِ وَ الْمُضِلِّينَ لِأُمَّتِي عَنْ طَرِيقَتِهِ وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُون؛2

قائم يكی از فرزندان من است كه نام و كنيه‏اش با من يكی است و ويژگي‌های ظاهری و سيره‏اش با من تفاوت ندارد. مردم را براساس آيين و شريعت من برپا داشته و به قيام می‏خواند و آنها را به سوی كتاب پروردگارم عزّوجلّ دعوت می‏كند. هر كه از او اطاعت كند، گويی از من اطاعت كرده و هر كه نافرمانی او را بكند، مرا نافرمانی كرده است و هر كه او را در مدّت غيبتش انكار كند، مرا انكار كرده و هر كه [در آن مدّت و پس از آن] او را تصديق كند، مرا تصديق نموده است. از هر كه مرا ضمن جريان او تكذيب كند، به خداوند متعال شكايت می‏كنم و همين‏طور از كسانی كه با انکار گفتة او در مقامش، به ستيز درآيند و آن دسته از امّتم كه از مسير [هدايت] او گمراه می‏شوند و آنها كه ستم كردند [شکوه می‌برم]، [آنان] به زودی می‏فهمند كه به كدام بازگشتگاه، برخواهند گشت.

3. شدّت عطوفت و مهربانی دو خاتم (علیهما السلام)

دربارة شدت مهربانی و دلسوزی حضرت محمّد مصطفی(ص) نسبت به يارانشان در «قرآن كريم» آمده است:

«لَقَد جائَكُم رَسُولٌ مِن اَنفُسِكُم عَزيزُ عَلَيهِ ما عَنِتُّم حَريصُ عَلَيكُم بِالمُؤمِنينَ رَؤُوفٌ رَحيمٌ؛3

قطعاً برای شما پيامبری از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد به [هدايت همه] شما حريص است و نسبت به مؤمنان دلسوز و مهربان.»

و در توقيعی از حضرت مهدی(ع) هم شدّت عطوفت ايشان را در قبال پيروانشان می‏توان مشاهده كرد:

«إِنَّهُ أُنْهِيَ إِلَيَّ ارْتِيَابُ جَمَاعَةٍ مِنْكُمْ فِي الدِّينِ وَ مَا دَخَلَهُمْ مِنَ الشَّكِّ وَ الْحَيْرَةِ فِي وُلَاةِ أُمُورِهِمْ فَغَمَّنَا ذَلِكَ لَكُمْ لَا لَنَا وَ سَاءَنَا فِيكُمْ لَا فِينَا لِأَنَّ اللَّهَ مَعَنَا وَ لَا فَاقَةَ بِنَا إِلَی غَيْرِهِ وَ الْحَقُّ مَعَنَا فَلَنْ يُوحِشَنَا مَنْ قَعَدَ عَنَّا؛4

به من رسيده است كه گروهی از شما در دينشان دچار ترديد و در دل آنها نسبت به اوليای امرشان شك و حيرت وارد شده است. اين مسئله ماية غصّه و ناراحتی ما شد! البتّه به خاطر خود شما و نه برای ما، برای خود شما ناراحت شديم. زیرا خداوند با ماست و نيازی به غير او نداريم. حق، با ماست و به هيچ‏وجه اگر كسانی از [پيروی از] ما دست بردارند، ما را به وحشت و تنهايی دچار نمی‏كنند.»

پی‌نوشت: