به يقين ما مي‌دانيم که خدا مهربان است و لطف بي‌پايانش شامل بندگان و از اين همه لطف و مهرباني بوده که براي هدايت ما به سوي سعادت و کمال، پيامبران و اوصيايي را فرستاده است.
و باز هم از این همه لطف است که در آخرالزّمان، دوازده نور پاک و مطهّر را به عنوان جانشينان آخرين سفير الهي، يعني خاتم پيامبران، حضرت محمّد مصطفي(ص) قرار داده است. يازده نفر از آنها در شرايط سختي از زمان که در اثر کوتاهي و عدم شناخت بشريّت به وجود آمده بود، نورافشاني نموده‌اند.
اينک باقي ماندة آنها در پشت پردة غيبت مي‌باشد و بشريّت از اين آب گواراي زندگي محروم است و هم اکنون که حدود هزار و اندي سال از غيبت او مي‌گذرد، هنوز اذن ظهور از ناحية خداي مهربان صادر نشده است.
چرا تأخير؟
يقيناً تأخير از ماست؛ زيرا که طبق فرمايش خود مولا، اين ما هستيم که يکدل نشده‌ايم و در راه او آن‌چنان که شايسته است، قدم برنداشته‌ايم.
آخرين حجّت الهي، امام زمان، حضرت مهدي(عج) در اين زمينه مي‌فرمايد:
«ِوَ لَوْ أَنَّ أَشْيَاعَنَا وَفَّقَهُمْ اللهُ لِطَاعَتِهِ عَلَى اجْتِمَاعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِي الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ عَلَيْهِمْ لَمَا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْيُمْنُ بِلِقَائِنَا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعَادَةُ بِمُشَاهَدَتِنَا عَلَى حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِهَا مِنْهُمْ بِنَا؛1
اگر شيعيان ما، که خداوند بر اطاعتش موفّقشان بدارد، با دل‌هاي متّحد و يکپارچه بر وفاي به عهد و پيمان اجتماع مي‌کردند، ملاقات ما از آنها به تأخير نمي‌افتاد و سعادت ديدار و مشاهدة با معرفت و راستي بر آنها، به زودي حاصل مي‌شد ...»
آري! کوتاهي و عدم وفاي به عهد و پيمان الهي، موجب محروميّت جهان بشريّت از اين فيض بزرگ خدايي شد.
اينک اي منتظران عزيز! براي جبران اين تأخير چه بايد کرد؟ و چگونه با آن قافله سالار بشريّت ارتباط برقرار نمود؟
بهترين، جامع‌ترين و ارزنده‌ترين عملي که بتوان به وسيلة آن، با آن امام مهربان ارتباط برقرار کرد، و دل پر درد حضرتش را خشنود ساخت؛ دعا براي فرج و ظهور امام زمان(عج) است، دعا که انجام آن با توفيق الهي، براي همگان سهل است و آسان.
بياييم دعا، اين عمل با ارزش را وارد به ظاهر زندگي دوران غيبت نموده و خشنودي خداي مهربان و ائمّة معصومان(ع) را به دست آوريم تا بدين وسيله بتوانيم کوتاهي‌ای که در اين مورد، از بشريت در طول قرن‌ها سر زده است، جبران کنيم.
بياييم در گذشتة خود تأمّل کرده و به جهت کوتاهي خود، فرياد تأسّف برآوريم و در پي تلافي و جبران آن باشيم و از صميم دل بگوييم:
اي کاش! اوّلين دعاي خود را، دعاي براي امام زمانمان قرار مي داديم!
کاش! همچون پيشوايان معصوم(ع) خودمان، غربت و تنهايي يگانه منجي انسان‌ها را احساس مي‌کرديم و شب و روز براي نجات او دعا مي‌کرديم.
کاش زودتر به خود مي‌آمديم و ما هم همچون ياران با وفاي امامان هدايتگرمان، از جان و دل براي امام زمانمان دعا مي‌کرديم و بدين وسيله، آمادگي خود را براي ياري از حضرتش اعلام مي‌نموديم!
و بالأخره، کاش موفّق بوديم و در مضامين عالي دعاهايي که براي حضرتش وارد شده، دقّت مي‌نموديم و آنها را در زندگي دوران غيبت سرمشق خود قرار مي‌داديم و اين دوران تاريک اين‌همه طولاني نمي‌شد و ...
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. «الزام الناصب»، ج1، ص467.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑