سراج نبوّت و امامت که از شمس حقیقت و خورشید احدیّت استفاده و استفاضة نـور مـی‌نمود، پس از امـامت حسن عسکری(ع) در صبح نیمة شعبان از دنیای عنصری و از عالم ناسوتی به کسوت حضرت صاحب الزّمان و مهدی موعود(عج) ظهور و بروز یافت و یگانه ملجأ و پناه مسلمانان گردید تا موقعی که وجود کفّار در روی زمـین، چـون غـمام منحوس و غباری کثیف اراده می‌کنند که فضا و محیط آسمان ایمان را تاریک و روی شـمس ابـدیّت را مستور نمایند، از حجاب و پردة خفا سرزده، دنیا را از وجود چنان ناپاکان، پاک و پاکیزه سازد.
جان و تنم ای دوست فـدای تـن و جـانت؛ جان و تن من چه قدر و ارزشی دارد؟ جان‌های عالم فدایت و تن‌های عالمیان نـثار خـاک راهـت. ای قطب عالم امکان و ای نهایت آمال و آرزوی انس و جان! برای رسیدن به چون تو دوستی، از خـود بـیگانه شـدن جا دارد و برای خدمت به چون تو، شاهی از سلطنت ماه تا ماهی چشم پوشیدن رجحان دارد.
«لایـصل الکـل من انقطع عن الکل؛ تو وارث علوم عقل کل هستی و به تو کسی می‌رسد کـه اسـاس دنـیایی را تماماً چار تکبیر گوید.» بایستی از هرچیز گسست تا به تو پیوست. ای امام زمان! و ای لنـگر زمـین و آسمان! دل‌های پاکان و نیکان به انتظار ظهورت خون گردید و مردمک چشم طالبان، یعقوب‌صفت بـه راه اشـتیاقت سـپید شد.
چه وقت هست و چه موقعی هست که از گریبان غیب سر بیرون آورده، دنیای تیره و تـاریکی را کـه سرتاسر آن را خدعه و تزویر، رنگ و نیرنگ فراگرفته با نور جمال خود روشـن نـموده، هـرکس را در جای خود نشانی و هر خس را از دریای مروّتت برانی. ای حجّت بر حق! از اسم شریفت می‌توان به مقام رفـیعت پی‌برد.
چشم سر را بسته، روح را به وسیلة نردبان فکر و سیر معنوی به آسمان‌ها عـروج داده، عـجایب منظره‌ای می‌نگرم و شگفت غلغله‌ای به گوش دلم طنین‌انداز می‌شود.
مناظر عرش از بال ملائک فرش و آفتاب جمال سیّد المـرسلین(ص) جـای شبهه و تردیدی برای منکرین باقی نگذارده. چه خبر است؟ نمی‌دانم!؟ تمام انبیا و اولیاء پاکان و نـیکان قـنداقه‌ای را که در مهد «مُتَّكِئينَ عَلى فُرُشٍ بَطائِنُها مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَ جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دان» آرمیده است دست به دست داده، بـه میمنت مـقدم این مولود از دست ساقی کوثر شراب اطهار می‌نوشند. «حورٌ مَقصوراتٌ فی الخِیام» بـرای زیـارتش از خیام خود به مقام جلوس ایـن تـازه مولود رهـسپار مـی‌گردند.
مـجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر
مـا هـمچنان در اوّل وصف تو مانده‌ایم
میلاد مسعود امام عصر(عج)
بر شیعیان اثنی عـشری مـبارک و مـیمون باد.
آقای عبدالحسین آیتی
ای بلبلان گلشن شرع پیمبری
بُشری گلی شکُفت ز گلزار حیدری
آن یازده گلی که شکفتند پیـش از او
بر این گل دوازدهم کرده رهبری
هریک نوید داده که این غنچه بشکفد
روزی ز نـسل نرگس و با چشم عـبهری
حُـسن از حَسن شهامت و نیرویش از حسین
زهد از علی به حکمت و با علم باقری
آن گل که هست چون گل سرخ محمّدی
رخ برگشاید از ورق سبز جعفری
موسی‌صفت به طور حقیقت ندا کند
کای قوم «العَجل» گذر از عِجل سـامری
با رخشش رضایی و با بخشش جواد
با پاکی نقی و به هیئت عسکری
ای عاشقان نوید که اکنون پدید شد
آن گل که کس ندیده چنو پاک‌عنصری
تا زهرة جبینْش سر زد ز چرخ حسن
او را هزار مـاه‌جـبین گشت مشتری
تا پا نهاد قامت سروش به باغ ناز
از دست شد هزاران قلب صنوبری
نرگس ز گل برآید و عسکر ز نزد شاه
این گل ز نرگس آمد و این شه ز عسکری
شد خاک پاک سامره سـینای نـور حق
گوساله، سامری نپرستد جز از خری
بی‌دین هوشمند برآید چو عمروعاص
دیندار ابله است چو موسای اشعری
زین حرف بگذریم دلا کاین مقام هست
جای کلام نغز نه جای دری وری
مـنّت خدای را که برون آمد از ستاک
این شاخ تاک پاک به باغ پیمبری
گر این زهر نبود به ظهر ابو البشر
مسجود آدم از چه شد و کرد داوری
صلب خلیل گر بند این نـطفه را مکین
بـشکست با چه نیرو بت‌های آزری
گـرچه طـلوع کرد و دوباره غروب کرد
نقص از غروب کی برد آن مهر خاوری
گردد حجاب ابر، نهان گشت مهر و ماه
هرگز نمی‌شود دل دانا از آن بـری
دانـد کـه ابر می‌رود و مهر می‌دهد
کس حکمت حکیم نـبیند بـه سرسری
یا صاحب الزّمان ز فراق تو سوختیم
ای شیر حق بـرآر ز تـیر غضنفری
دلخون ز هجر تو گل تـو بلبل دل است
مجنون ز حـسن روی تـو شد قیس عامری
شد آیـتی ز عـشق رخ تو سخن‌سرا
نی بهر خود نمایی و بهر سخنوری
هرکه سخن‌سرا شود از وصـف روی تـو
انور شود قریحه و طبعش ز انـوری
آیین اسلام، 27 خرداد 1328 - شماره 227.