در «حـلّـه» بـه مـرجـان صغير, كه حاكمی ناصبی بود, خبر دادند ابو راجح، پيوسته صحابه را سبّ و سرزنش می‌كند.
دسـتـور داد كـه او را حـاضر كنند.
وقتی حاضر شد, آن بی‌دينان به قدری او را زدند كه مشرف به هـلاكـت شد و تمام بدن او خرد گرديد, حتّی آن قدر به صورتش زدند كه دندان‌هايش ريخت.
بعد هـم زبان او را بيرون آوردند و با زنجير آهنی بستند.
بينی اش را هم سوراخ كردند و ريسمانی از مو داخـل سـوراخ بينی او كردند.
سپس حاكم آن ريسمان را به ريسمان ديگری بست و به دست چند نفر از مأمورانش سپرد و دستورداد او را با همان حال، در كوچه‌های حلّه بگردانند و بزنند.
آنـهـا هـم همين كار را كردند؛ به طوری‌كه بر زمين افتاد و نزديك به هلاكت رسيد.
وضع او را به حاكم ملعون خبر دادند.
آن خبيث دستور قتلش را صادر كرد.
حاضران گفتند: او پيرمردی بيش نـيـست و آن‌قدر جراحت ديده كه همان جراحت‌ها او را از پای در می‌آورد و احتياج به اعدام ندارد؛ لذا خود را مسئول خون او نكن.
خلاصه آن قدر با او صحبت كردند تا دستور رهايی ابوراجح را داد.
بـسـتـگانش او را به خانه بردند و شك نداشتند كه در همان شب خواهد مرد.
صبح، مردم سراغ او رفتند؛ ولی با كمال تعجّب ديدند سالم ايستاده و مشغول نماز است و دندان‌های ريختة او برگشته و جراحت‌هايش خوب شده است؛ به طوری كه اثری از آنها نيست.
تعجّب‌كنان قضيه را از او پرسيدند.
گـفـت : مـن بـه حالی رسيدم كه مرگ را به چشم ديدم.
زبانی برايم نمانده بود كه از خدا چيزی بـخـواهـم؛ لـذا در دل با حق تعالی مناجات و به مولايم حضرت صاحب الزّمان(ع) استغاثه كردم.
ناگاه ديدم حضرتش دست شريف خود را به روی من كشيدند و فرمودند: «از خانه خارج شو و برای زن و بچّه‌ات كار كن، چون حق تعالی به تو عافيت مرحمت كرده است.»
پس از آن به اين حالت كه می‌بينيد, رسيدم.
شـيـخ شـمس‌الدّين محمّدبن قارون (ناقل قضيه) می‌گويد: به خدا قسم ابوراجح مردی ضعيف انـدام و زرد رنـگ و بـدصـورت و كوسج (مردی كه محاسن نداشته باشد) بود و من هميشه برای نـظـافـت به حمامش می‌رفتم.
صبح آن روزی كه شفا يافت، او را درحالی كه قوی و خوش هيكل شده بود، در منزلش ديدم.
ريش او بلند و رويش سرخ، به طوری كه مثل جوان بيست ساله‌ای ديده می‌شد و به همين هيئت و جوانی بود تا وقتی كه از دنيا رفت.
بـعـد از شفا يافتن، خبر به حاكم رسيد.
او هم ابوراجح را احضار كرد و وقتی وضعيتش را نسبت به قبل مشاهده كرد, رعب و وحشتی به او دست داد.
از طرفی قبل از اين جريان، حاكم هميشه وقتی كـه در مـجلس خود می‌نشست، پشت خود را به طرف قبله و مقام حضرت مهدی(عج) كه در حلّه است، می‌كرد؛ ولی بعد از اين قضيه، روی خود را به سمت آن مقام كرده و با اهل حلّه، نيكی و مدارا مـی‌نـمـود و بعد از چند وقتی به درك واصل شد؛ در حالی‌كه چنين معجزة روشنی در آن خبيث تأثيری نداشت.
منبع: «برکات حضرت ولیّ عصر(عج): خلاصة العبقری الحسان»، تألیف علی‌اکبر نهاوندی، اقتباس از جواد معلّم، مشهد، نشر اهل بیت(ع)، 1387، ص 58.