گفتم: ای دل! قبول داری مولای تو، امام زمانِ تو و صاحب الزّمان است؟
گفت: بله؛ قبول دارم.
گفتم: ولی من قبول ندارم.
گفت: تو او را به مولایی قبول نداری؟!
گفتم: این نه! این را که تو می‌گویی «قبول دارم»، قبول ندارم.
گفت: یعنی چه؟!
گفتم: هر شبانه روز چند ساعت است؟
گفت: 24 ساعت.
گفتم: و چند دقیقه؟
گفت: خب، 24 ضرب در 60 دقیقه می‌شود: 1440 دقیقه؛ امّا این سؤالات چه معنایی دارد؟ و چه ربطی به مطلب قبلی؟
گفتم: جواب بده تا بگویم! حالا بگو هر شبانه‌روز چند ثانیه است؟
گفت: باز هم که داری ادامه می‌دهی! 1440 را در 60 ضرب کن، خب می‌شود 86400 ثانیه؛ حالا که چی؟
گفتم: ای دل! هر شبانه روز 86400 ثانیه است. مگر او صاحب این زمان‌ها و امام این لحظه‌ها نیست؟
(با قدری تأمّل) گفت: خب، چرا.
گفتم: پس چرا حتّی چند ثانیه از این زمان را هم به او اختصاص نمی‌دهی و به یاد او نیستی؟ تو در واقع با این غفلت و بی‌توجّهی داری اعلام می‌کنی که «صاحب‌الزّمان» تو هستی؛ نه او؛ زیرا اگر واقعاً او صاحب زمان و امام زمان است، پس باید این زمان را به صاحبش بدهی و به یاد او باشی؛ امّا تو از این 86400 ثانیه، حتّی یک ثانیه را نیز به او اختصاص نمی‌دهی!
و در اینجا بود که دل سر به زیر افکند و هیچ نگفت ...