یک نکته از هزاران
«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ‌اللهِ الَّتِي لَاتَخْفَی؛1
سلام بر تو ای حجّت خدا که مخفی نیستی.»
گر در خانه کس است، یک حرف بس است!
واقعاً از هزاران نکته، همین یکی ما را بس است. آیا این جملة زیارت، همة پندارها و توهّمات ما را بر هم نمی ریزد؟
آیا ما تاکنون فکر نمی‌کردیم او غایب است و ما حاضر؟
و آیا این جمله نمی‌گوید: از خواب و پندار بیدار شوید! او حاضر است و شما غایبید!
بگذریم از ژرفای عرفانی جملة مزبور که شاید ترجمانی از این آیه باشد که:
«أَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ الله؛2
به هر طرف که رو کنی، وجه خدا آنجاست.»
و وجه خدا، حجّت اوست.
پس در عالم، جز او نمی بینی؛ زیرا جز او چیزی نیست.
آری! از این اوج بگذریم و به حضیض خود نظر افکنیم.
چرا همواره او را غایب دانسته و می‌دانیم؟
و چرا همیشه خود را حاضر می‌بینیم؛ در حالی که خود را در محضر او نمی‌نگریم؟!
آه از این همه بی‌خبری!
و وای از این کثرت غفلت!
٭٭٭
آقا! ما را ببخش!
و غفلت ما را!
و بی‌خبری‌مان را!
و بی‌حضوری‌مان را!
خداوندا! یک بار هم که شده ما را حاضر گردان تا به امام حاضر خود، به درستی سلام کنیم:
«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللهِ الَّتِي لَا تَخْفَى.»
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. ابن‌مشهدی، محمّدبن جعفر، «المزار الكبير»، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اوّل، 1419 ق.، ص 587.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. سورة بقره، آیة 115.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑