نوریانی
روز پانزدهم شعبان در مذهب فـرقة امـامیه روز ولادت باسعادت حضرت حجّه‌بن الحسن(عج) می‌باشد ـ بنا به نوشتة عموم علمای شیعة امامیه و عـدّه‌ای از علمای اهل سنّت در سال نور، (256 هـ .ق.) نوری که از طلوع آن، سلسله جلیلة انبیا و خـاتم آنها محمّد مصطفی(ص) خبر داده بودند، در شهر «سامره» از صلب امام حسن عسگری، یازدهمین پیشوای شیعة جهان اسلام نورافشانی نموده و زیر ابر غیبت پنهان گردید و راز این غیبت را چنین بیان کردند که هوسمندان بنی عـبّاس که زمام امور کشور اسلامی در دست آنان بود، از مطاوی روایات و احادیث صحیحه دریافته بودند که دوازده نفر از بنی‌هاشم امامت خواهند نمود که دوازدهمین آنها کسی است که قیام نموده و تـمام زمـامداران را منکوب و زمام امور را به دست خواهند گرفت و چون امام حسن عسکری(ع) امام یازدهمین بود و لازم داشت که دوازدهمین از صلب آن حضرت متولّد شود؛ لذا بسیار مراقب بودند که آن مولود موعود را نابود نمایند. این بـود کـه اصل ولادت آن حضرت پوشیده شد و پس از ولادت، در پس پردة غیبت نهفته گردید:
در پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم
وای اگر پرده برافتد که چه شور انگیزیم
به هرحال این عنصر شریف هنگامی قیام خواهد کرد که سرتاسر جـهان را ظـلمت ظلم فرا گیرد.بساط داد و عدل برچیده شود، بی‌عدالتی در همه جا شعار مردم گردد. جور و ستم به نام عدالت رواج یابد. پناهگاهی برای مردم نماندـ روی زمین به مردان نیک تنگ گردد؛ زیـرا آسـمان بـرای نیکوکاران زندان شود. دزدی، چاپلوسی، خـونریزی، وحـشی‌گری، هـرج و مرج، لجام‌گسیختگی، بالأخره حیوانیت و بربریت و خوی‌های زشت به تمام شئون اخلاقی و اجتماعی و علمی جهانیان حکم‌فرما گردد و به هیچ‌وجه در اوضاع جهان، امید بهبودی نرود. در ایـن هـنگام، آن مـصلح بشر به امر خداوند متعال از جایی قیام نموده و به کار بـرمی‌خیزد که ناگهان افکار جهانیان را به سوی خود جلب و در اندک زمانی دول معظّم دنیای آن روز را با تمام قدرت علمی و صنعتی که حـائز خـواهند شـد، برابر نهضت خود ناتوان و منکوب می‌نماید و چون دست به اصلاحات اسـاسی می‌زند، ریشة فساد را از بیخ و بن بر می‌اندازد و سرتاسر گیتی را از دست اهریمن بیدادگری خلاص نموده و ابواب سعادت و نیک بختی و عـدالت و آزادی حـقیقی را بـه روی جهانیان باز می‌نماید. در این‌صورت، تمام دنیا از چنگال عفریت ظلم رهائی یـافته و شـرق و غرب عالم پر از داد و عدل می‌گردد.
این است عقیدة شیعة امامیه؛ پس آنهایی که از این عقیده سوء استفاده نموده و دعـوی مهدویّت نـموده‌اند، چون کاری نتوانسته‌اند انجام بدهند و هیچ‌گونه اصلاحی را نتوانسته بنمایند، لذا رسوا شده و از مـیان رفـته‌اند و مـورد توجّه بینایان و خردمندان قرار نگرفته‌اند. دعوی نیابت خاصّه یا بابیّت یا مهدویّت چنان امـر آسـانی نـیست که هر بی‌سروپایی به آن دعوی برخیزد و پیش رود.
اوضاع امروزی جهان خود بهترین دلیـل بـر کـذب چـنان مـدّعیان ماجراجو می‌باشد؛ زیرا که می‌بینیم هنوز جهان میان آتش بیدادگری می‌سوزد و کاروان بشر در بیابان تاریک ستمگری ویلان و سرگردان است. اگر راستی یکی از آن مدّعیان مهدویّت، مهدی موعود بـود، امروز جهان چنین پرهرج و مرج و آشفته می‌بود؟!
ما در این مقاله به اصل موضوع مهدویّت کاری نداریم و در سر اثبات آن موضوع نیستیم. چیزی که مایة شگفتی ماست، آن است که یک‌عدّه بیگانه‌پرست ماجراجو با کمال وقـاحت مـانند زالو به جان جامعة ما افتاده و خون مردم ساده‌لوح را می‌مکند و با تبلیغات مسمومة خود، سخنانی میان مردم انتشار داده و اغنام ساده‌لوح را می‌دوشند و این مردمان ساده‌لوح هم در پی آنان می‌دوند و با تظاهرات فـریبنده و تـشکیل مجالس بزم و سرور، جوانان ساده‌لوح ایرانی را جلب و به افکار شهوانی سرگرم و در باطن روح ایمان و حسّ میهن‌خواهی را از آنان سلب و با ایجاد تلاشی عقیده در بین مـلّت ایـران، ایران را ویران و عکا را آباد مـی‌کنند و اشـکال اینجاست که این گروه بی‌همه‌چیز چون شبکور در برابر خورشید منطق و دلیل کور محض شده و هیچ‌گونه استدلال علمی و منطقی در آنان اثری نمی‌نماید.
متأسّفانه دولت وقـت هـم فرصت اینکه از اعمال مـضرّة آنـان جلوگیری نماید، ندارد. خدا باید روی این نادانان را سیاه و عمر چنان مبلّغین دین را تباه نماید.
در خاتمه، ما این روز بزرگ مذهبی را به عموم شیعیان امامیة جهان و خصوص هم‌میهنان گرامی خود تبریک گفته و از درگـاه احـدیّت مسئلت می‌نماییم که مصلح بشر را هرچه زودتر بفرستد و جهانیان را مورد شفقت و رحمت بی‌پایان خود قرار دهد.
آیین اسلام, 12 تیر 1326؛ شمارة 166.