بهاری سبز ....
بهاری سبز با عطر سپند و عود می‌آید
تحمل کن که مهمان دیر، اما زود می‌آید
به ماهی‌ها بگو خواب شما تعبیر خواهد شد
که اقیانوس‌مردی از نژاد رود می‌آید
بهاری سبز با عطر سپند و عود می‌آید
تحمل کن که مهمان دیر، اما زود می‌آید
به ماهی‌ها بگو خواب شما تعبیر خواهد شد
که اقیانوس‌مردی از نژاد رود می‌آید
جهان از خواب سنگین خودش بیدار می‌گردد
که ابراهیمِ دنیای پر از نمرود می‌آید
به رستم‌ها بگو سهراب‌ها دیگر نمی‌میرند
دوای دردهای سخت بی‌بهبود می‌آید
طلسم شب شکسته می‌شود با سحر صبح او
همان طوری که می‌دانی و خواهد بود، می‌آید
چراغان کن تمام شهر را با ریسه‌های سبز
که بوی یاس و سیب از جمعه‌ی موعود می‌آید
شوق ظهور
رضا اسماعیلی
مولا! سلام، جز غم دوری ملال نیست
دارم هزار سینه سخن ... کو؟ مجال نیست
آلوده است آب و هوای جهان عزیز!
آبی درون چشمه‌ی دنیا زلال نیست
مولا! دروغ نه، به خدا یک حقیقت است
«انسان» در این زمانه به جز یک محال نیست
دنیا شده‌ست انجمن گُنده لات‌ها
جایی در این میانه برای «کمال» نیست
طاعون ظلم، روح زمین را جویده است
در چشم این زمانه « عدالت» سوال نیست
«دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و من ...»، بی‌خیال نیست!
در سر هوای وصل تو دارم، همین و بس
چون شیعه‌ی نگاه تو هستم، محال نیست
روحم قیام کرده به شوق ظهور تو
ای نازنین! زمان ظهور و وصال نیست؟!
اللّهم عجل ...
وحيده افضلي
با اشک‌های ریخته‌ام زیر پای شهر
بارانی‌ام درست شبیه هوای شهر
می گردم و به هیچ مسیری نمی رسم
مثل کسی که گم شده در لابه لای شهر
عاشق دچار حادثه‌ای بی سر و صداست
مثل سکوت دایمی کوچه‌های شهر
رویای قدبلند زمین! فصل عاشقی‌ست
وقت همیشگی شدنت در دعای شهر
ای سینه‌ی موسع تو، سرزمین وحی
کوه بلند دغدغه‌هایت، حرای شهر
جاری شدند سمت نگاه مبارک‌ات
سیلاب‌های ریخته از انتهای شهر
زیبایی‌ات حریف قمرهاست ـ ماه من! ـ
یوسف‌ترین! قشنگ‌ترین! مه لقای شهر!
آن شانه‌های تا به ابد آفتابی‌ات
شمس العماره‌های پر از ماجرای شهر
با چشم‌های روشن تو جای غصه نیست
تاریک می‌شوند اگر خانه‌های شهر
ما را به روستای سکوت و غزل ببر
این روزها که کر شده‌ایم از صدای شهر
اندوه‌های بومی ما رفته رفته مُرد
جالیزهای دهکده‌مان شد فدای شهر ...
***
باران گریه می‌زند و خیس می‌شوم
یارب! به حق مردم حاجت روای شهر
کاری بکن که سبزترین مرد روزگار
برگردد و بهار بریزد به پای شهر
بی او به عشق و نفرت‌مان اعتماد نیست
یارب کجاست معتمد آشنای شهر؟
عجل! به حق حضرت یوسف خدای من ...
کاری بکن به خاطر یعقوب‌های شهر
ای طلوع بی مغرب!
حسین عبدی
بی‌ستاره‌ام امشب، مثل آسمان در مه
گم شده زمین در ابر، گم شده زمان در مه
یخ زده گلوی من، آتشی بنوشانم
یخ زده ست گوش من، شعله ای بخوان در مه
گم شده نگاه من چون ستارگان در ابر
گم شده‌ست راه من چون پرندگان در مه
شوق آسمانم بود نارفیق‌ها گفتند:
آسمان، خطرناک است پیش ما بمان در مه
آن یقین نورانی در شب کدر گم شد
پرسه می‌زند اینک سایه گمان در مه
در سیاهی و سرما سایه وار می‌پوسیم
کور می‌شود آخر چشم هایمان در مه
ای طلوع بی مغرب! سر برآور از مشرق
پیش از آن که در این شب، گم شود جهان در مه
آفتاب روشن هستی
نغمه مستشار نظامی
سلام ای آفرینش بی قرار چشم‌هایت،ای پسندیده
سلام ای آسمان‌ها در مدار چشم‌هایت، ای پسندیده
درود ما به تو ای آفتاب روشن هستی
نشان رحمت حق ای کتاب روشن هستی
سلام ای مژده آرامش دنیای ناآرام
سلام ای آخرین امید عالم، ای نخستین گام
بهار اول دنیا گل سرخ سلام تو
بهشت جاودانی آشکارا در کلام تو
سلام ای آفرینش بی قرار چشم‌هایت ای پسندیده
سلام ای آسمان‌ها بر مدارچشم‌هایت ای پسندیده
زمان انتظار کهنه دنیا به سر آمد
برای خستگان و خفتگان فصلی دگر آمد
خوشا روزی که دنیا را به نامت روشنی دادی
دل تاریک ما را با کلامت روشنی دادی
خوشا وقتی که بر روی زمین عطرحضور آمد
خوشا وقتی که پیغام خدا از کوه نور آمد
6
دریا! مگرآن کشتی موعود می‌آید؟
محمّدحسین انصاری‌نژاد
گفتند از این کوه مه‌آلود می‌آید
از قله سرازیر شده زود می‌آید
می‌بینم ازین صخره پلنگان چه خموشند
از کوه مگر نغمه داوود می‌آید
گفتند زمین! پلک بزن!دست بیفشان
فانوس بگیر آینه فرمود می‌آید
گفتند مسیح آمده بر جاده نشسته
سوگند به هفت آیه‌ی تلمود می‌آید
گفتند به خونخواهی گل‌های شهیدی
با حنجره‌ای زخم نمک‌سود می‌آید
بی‌تابی تو جزء علامات ظهورست
دریا مگر آن کشتی موعود می‌آید؟!
قد راست کن ای تپه زیتون به تماشا
او با غم تو هیچ نیاسود می‌آید
در معرکه خونین کفنانی که شکفتند
گفتند به ما لحظه‌ی بدرود می‌آید
این زمزمه کیست؟ سواری که پیاپی
دلواپس ما گمشدگان بود می‌آید
السّلام عـليـك يا موعــود!
علی فردوسی
به دلم دیدنت برات شده، به خدا صبح و شام منتظرم
همه‌ي روزها ولي به خصوص، آخر هفته‌هام منتظرم
نه شبيهم به هر مسلماني، نه نماز درست و درماني…
چه بگويم خودت كه مي‌داني، من چه اندازه خام منتظرم
منبرت جاي خطبه خوانی‌هاست، چقدر جمعه‌ها برو و بياست
سر سجّاده‌ها شلوغ رياست، من در اين ازدحام منتظرم
ندبه خوان‌هاي خوش صدا جمعند، همه‌ی كلّه گنده‌ها جمعند
انتظار خواصّ اينجوري است، من شبيه عوام منتظرم
جیب‌ها جیره خوار سُبحه شده، لقمه‌ها لقمه‌های شُبهه شده
انتظارت حلال بعضی‌ها، لب بیت الحرام منتظرم
تو كجا؟ من كجا؟ چقدر سراب؟ ساقي سال‌هاي قحط شراب
من ولي با همين وجود خراب، دست در دست جام منتظرم
زود تا محتسب خبر نشده، ریشه‌ی تاک‌ها تبر نشده
کار من تا خراب‌تر نشده، تا همین‌جا تمام، منتظرم
مربع
بي‌جواب از تو بر نمي‌گردد گريه‌هاي سلام هيچ‌كسي
السّلام عـليـك يا موعــود، ــ و عـليـك السّلام منتظرم
آئین اسلام