ماه رمضان
آمد آن ماه که دل زنده شود از اثرش
نفسی تازه کند دل به دعای سحرش
دارد این ماه نشان از شب رحمت، شب قدر
جای دارد که بریزیم همه گل به سرش
خواب و بیداری اش این ماه به جز طاعت نیست
گرکسی یاد خدا موج زند در نظرش
صبح دامان پر از لطف و کرامت دارد
هرکس الماس بریزد سحر از چشم ترش
ربّنائی که در آغاز اذان می‌شنوید
هست از مژدة آمرزش عصیان خبرش
رمضان نیست مگر موسم پرهیز و گریز
دل اگر خواست، خدا می‌شود امدادگرش
رمضان ساحل آرامش روح است و روان
عاشق ازخود به خدا می‌رسد از رهگذرش
رمضان عین بهار است و نسیمش قرآن
چه نسیمی که شکوفائی دل‌ها ثمرش
رمضان آبی دریاست، پر از گوهر راز
دل به دریا زده و فیض ببر از گهرش
آن شب قدر که محراب به فریاد آمد
ماه در هاله‌ای از عاطفه خون شد جگرش
مسجد کوفه اگر داغ شقایق را دید
کعبه احرام سیه بست به دیوار ودرش
ای خوش آن سفره افطار که با یاد نجف
بنشینند یتیمان علی(ع) دور و برش
روزه چون قلب شما در ضربان است آری
روزه امساک دل و دست و زبان است آری
محمّد جواد غفورزاده (شفق)
سلام بر رمضان
به سلام رمضان بر شده‌ام باز به بامي
ماه نو! ماه نو! از مات درودي و سلامي
ماه نو! ماه نو! امسال به پيمانه چه داري؟
پيش از اين از رمضانم نه مي‌يي مانده، نه جامي
ماه نو! ماه نو! امشب چه شب واقعه جوشي است
چه شب واقعه‌جوشي! چه شب آينه‌فامي!
ماه نو! ماه نو! امسال مرا نور بياموز
تو که در مهر امامي - تو که در سوز تمامي
ماه نو! در پي تفسير نويي از رمضانم
روزه آن نيست که صبحي برسانيم به شامي
رمضان آمد و در سفرة افطار و سحر نيست
نه تو را نان حلالي - نه مرا آب حرامي
در سلام رمضان کاش يکي آينه باشيم
آه - آيينه در آيينه - عجب حسن ختامي!
شکافتـن فــرق «آفتــــــاب»
این جزر و مد چیست که تا ماه می‌رود؟
دریای درد کیست کــه در چـــاه می‌رود؟
این سان که چرخ می گذرد بر مدار شوم
بیـــم خسوف و تیـرگـــی مـــاه می‌رود
گویی که چرخ بوی خطر را شنیده است
یک لحظه مکث کرده، به اکــراه می‌رود
آبستن عزای عظیمی است کاین چنین
آسیـمه سر نسیـــم سحــرگاه می‌رود
امشب فرو فتاده مگر ماه از آسمان ؟
یا آفتـــاب روی زمیـــن راه می‌رود!
در کوچه های کوفه صدای عبور کیست؟
گویـــا دلــی بـــه مقصد دلــخواه می‌رود
دارد ســر شکافتـن فــرق «آفتــــــاب»
آن سایه‌ای که در دل شب راه می‌رود
نور علی(ع)
در شأنِ «علی» آیة نور آمده است
با نورِ «علی» آتشِ طور آمده است
چون هردو جهان طاقتِ اظهار نداشت
در ذاتِ «علی» حق به ظهور آمده است
محمّدعلی شیخ الاسلامی
نور علی(ع)
در شأنِ «علی» آیة نور آمده است
با نورِ «علی» آتشِ طور آمده است
چون هردو جهان طاقتِ اظهار نداشت
در ذاتِ «علی» حق به ظهور آمده است
محمّدعلی شیخ الاسلامی