آنچه از شما نمی‌پسندیم!

«السَلام علیک یا عین الحیات؛

سلام بر تو ای چشمه‌سار حیات.»1

چشمة زلال و حیات‌بخش را همه دوست دارند؛ چه حیات آدمی به آب است. حیات معنوی، ایمانی و توحیدی انسان نیز به آب است؛ به «آب باطنی» و چشمه‌سار هر دو آب، امام و حجّت خدا روز زمین است.

اگر امام نباشد، نه آفتابی می‌تابد و نه چشمه‌ای می‌جوشد و نه هیچ نعمت دیگری به انسان می‌رسد.

از آن مهم‌تر، اگر امام نباشد، نه انسانیّتی جلوه می‌کند؛ نه معنویت و ایمانی؛ و نه حتّی خداباوری و توحیدی.

آب حیاتی که گفته‌اند در دل تاریکی‌ها و ظلمات نهفته و هرکه بدان دست یابد، زنده و جاوید خواهد ماند، امام است و تو باید تاریکی گناهان، رذیلت‌ها و پلیدی‌ها را بشکافی و به دور افکنی تا به عین‌الحیات و آب زندگانی دست یابی و آن، امام و ولایت و محبّت اوست.

گناه، تاریکی است و انسان را از رسیدن به آب حیات و چشمه‌سار زندگی محجوب می‌کند و اکنون، اگر امام از دسترس ما غایب است به خاطر گناهان و غفلت‌های ماست. حضرتش خود فرمود:

«و ما را از شما دور نکرده، مگر آنچه ما از شما نمی‌پسندیم.»

و البتّه این، وصف تمامی ابعاد حیات فردی و اجتماعی ماست؛ حتّی بعد سیاسی و فرهنگی جامعة ما. اگر از آب دور افتادیم، گرفتار سراب خواهیم شد. آری، از امام و حجّت خدا غفلت نکنیم تا گرفتار دریوزگی دشمنان زخم‌خورده نشویم؛ دشمنانی که ولایت، نظام، حکومت و قدرت سیاسی و هسته‌ای و هیچ چیز ما را برنمی‌تابند.

پی‌نوشت‌ها: