آبروی خاک
ما بی تو تا دنیاست، دنیایی نداریم
چون سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم
ای سایه سار ظهر گرم بی ترّحم !
جز سایة دستان تو، جایی نداریم
تو آبروی خاکی و حیثیّت آب
دریا تویی، ما جز تو دریایی نداریم
وقتی عطش می‌بارد از ابر سِتَروَن
جز نام آبی تو، آوایی نداریم
شمشیرها را گو ببارند از سر بُغض
از عشق، ما جز این تمنایی نداریم !
جمعة موعود
شیرینعلی گلمرادی
قامت افراخته از پشت اُفق بالایت
صبح، سر می‌زند از بارقة سیمایت
چه صبورانه، گذر می‌کند از کوه و کُتل
از پس گردنه‌ها، گام زمان پیمانت
شب، به هم بافته، بر شانة فردای سپید
بافة نور، از آن سایة گیسوهایت
در فراسوی اُفق، شورش توفان پیداست
شده آغاز مگر همهمه، از دریایت
گرچه دنیا همه تاریک و غبارآلود است
روز، پیداست از آن مشرق ناپیدایت
بی‌گمان، هیبت و تشویش، فرو خواهد ریخت
از فرود آمدن ضربت برق‌آسایت
راز سربسته تویی، ای به حقیقت پیوند
می‌کند جمعة موعود، خدا، افشایت
ما دویدیم، دویدیم، پی درک حضور
نرسیدیم از این مرحله، بر معنایت
صبح صادق
رضا اسماعیلی
ای صبح صادق ! بر رُخ آیینه چین است
در کوچه های نور ، ظلمت در کمین است
از حیله ی رمّال ها دنیا سیاه است
از فتنه دجّال ها ، قرآن غمین است
دنیا ز بوی معرفت خالی ست مولا
جهل مُرکب با دل انسان قرین است
حالی نمی پرسد کسی از حضرت دین
دین در زمین تبعیدی و حسرت نشین است
بُت می پرستد روح انسان مُچاله
شیطان اغواگر خداوند زمین است
« لا مذهبی » دین جدید خلق دنیاست
تلخ است ، اما قصة دنیا همین است
عصر ظهورست و زمین از مُدعی پُر
دجّال هم شد مُدعی ! این چندمین است ؟!
عَجِل عَلی ... یا حضرت موعود ، یا عشق !
والعصر ! انسان در زمین تنهاترین است
تکلیف دنیا می شود روشن به نورت
لا تُخلف المیعاد ، صد در صد چنین است
در صبح یک آدینه می تابی به عالم
دل های ما مشتاق آن صبح مُبین است
باید که ما از پردة غیبت در آییم !
شرط ظهور حضرتت ، تنها همین است
بیا که عشق ببارد
محمد رضا سلیمی
چه سال ها که گذشت و بهار منتظر است
بهار ِ زخمی ِ پشت حصار منتظر است
چه سروها که به دست ِ تَبر شهید شدند
شقایق ِ دل ِ ما ، داغدار منتظر است
از این لباس سیاه عزا ، دلش پوسید
سحر مگر برسد ، شام ِ تار منتظر است
بهانه گیر شدند و به گریه افتادند
ستاره کُشت خودش را ، سه تار منتظر است
چه قدر پنجره باز است رو به سوی امید
چه قدر دلشده ی بیقرار منتظر است
مگر به مقصد ِ خورشید رو بگرداند
در ایستگاه ِ تغزّل ، قطار منتظر است
کویر شد دل عشّاق و آسمان خشکید
بیا که عشق ببارد ، بهار منتظر است