به گزارش «خبرگزاری اهل‌بیت(ع)، ابنا» لوکاس برونک یک جوان تازه شیعه شدة آمریکایی به همراه مسئول شعبة روابط امور بین الملل آستان مقدّس حرم مطهّر امام علی(ع) به زیارت بارگاه مطهّر حضرت شرفیاب شد.
وی که برای زیارت «عتبات عالیات» به عراق سفر کرده است دربارة احساس خویش هنگام ورود به حرم مطهّر علوی گفت: وقتی در پیشگاه امیر انسانیت و عدالت، حضرت امام علی(ع) ایستادم، خوشحالی‌ام غیرقابل وصف بود. وقتی به نزدیکی درب ورودی حرم رسیدم، پاهایم دیگر توان راه رفتن نداشتند. ضربان قلبم شدّت گرفت و بدنم سخت می‌لرزید، امّا وقتی اذن دخول را خواندم کمی احساس آرامش به من دست داد و بقیة زائران را دیدم که در آرامش کامل در پیشگاه سرچشمه و امام انسانیت حضور دارند.
حجّت الاسلام ثائر البغدادی مسئول شعبة روابط بین الملل وابسته به بخش امور دینی آستان دربارة با حضور این زائر تازه مسلمان آمریکایی عنوان کرد: با همکاری بخش روابط عمومی آستان و طیّ هماهنگی‌های به عمل آمده با دکتر شامل هادی، نمایندة آستان مقدّس حرم حضرت عبّاس(ع) در «آمریکا» ویزای این زائر جهت سفر به «عراق» صادر شد.
وی افزود: آقای برونک بعد از یک سفر خسته کننده و طولانی که ۳۶ ساعت به طول انجامید، سرانجام روز پنج‌شنبة گذشته به شهر «نجف» رسید.
زائر تازه مسلمان آمریکایی طیّ مصاحبه‌ای با واحد اطّلاع رسانی آستان، داستان مسلمان شدن خویش را تعریف کرد.
وی در این‌باره گفت:
ایمانم به دین مبین اسلام به تابستان سال ۲۰۰۱م. باز می‌گردد. در آن روز‌ها برای اوّلین بار در یک مدرسة تابستانی کاتولیک با یک مسلمان آشنا شدم. این دوست مسلمان یک پاکستانی بود و در ابتدا از دین و اعتقاداتش خبری نداشتم تا اینکه روزی دربارة کاتولیک نبودنمان با هم صحبت کردیم. در ابتدا از روی نادانی گمان کردم که او به مذهب مسیحی دیگری ایمان دارد؛ چون هر دو در مدرسة کاتولیک حضور داشتیم؛ امّا بعد‌ها به من گفت که او یک مسلمان است. می‌توانم بگویم که این دوست مرا به خودش جذب کرد و حضورش در زندگی من مانند شمعی بود که نمی‌توانم آن را تفسیر کنم. با وجود اینکه به هیچ عنوان نفرت یا کینه‌ای نسبت به اسلام و مسلمانان نداشتم، امّا تا دورة دبیرستان هرگز دربارة این دین به طور عمیق مطالعه نکردم. این شمع هدایتگر هرگز در درونم خاموش نشد؛ امّا من دیر به آن پی بردم. وقتی حوادث ۱۱ سپتامبر رخ داد، با خودم گفتم: این عملیات تروریستی به هیچ عنوان ربطی به دین اسلام ندارد. چون می‌دانستم خلق و خوی وحشی و حیوانی انسان‌ها شامل همة افراد می‌شود و هیچ ربطی به ملّیت یا دین آنان ندارد.
لوکاس برونک در ادامه گفت:
از آنجایی که به مسیحیت به عنوان یک دین علاقة شدیدی نداشتم، به ندرت به کلیسا می‌رفتم. اهتمامات من به اخلاق و ذات الهی و تعالیم حضرت مسیح(ع) از اهتمام به مبانی تثلیث و کفّارة گناهان بیشتر بود. مسیح را به عنوان یک فرد شناختم و همیشه معتقد بودم که خداوند متعال همان‌طور که در عهد قدیم «تورات» ذکر شده، یگانه است و با وجود اینکه در یک مدرسة کاتولیک تحصیل می‌کردم، امّا هیچ وقت در مراسم غسل تعمید حضور نیافتم و عقاید مسیحیت را به صورت رسمی نپذیرفتم.
تا اینکه در سال ۲۰۰۵م. علاقه به پیدا کردن یک پیشوا که از او پیروی کنم، در من بیشتر شد. به مسئلة عدل و تحقیق در این‌باره بسیار علاقه‌مند شدم؛ به ویژه در ایّام جنگ اخیر عراق و بمباران «لبنان» توسط اسرائیل در سال ۲۰۰۶م. این علاقه در من دو چندان شد. در آن ایّام، این طور فکر می‌کردم که خداوند متعال گروهی از انسان‌ها را جهت حمل رسالتش انتخاب کرده و تصوّر می‌کردم که یهودیت و
مسیحیّت و اسلام دین واحدی است؛ زیرا هر یک از این ادیان سه‌گانه انسان را به عبادت خداوند یگانه فرا می‌خواند و تمامی پیامبران و سایر کتب آسمانی از منبع وحی نشئت می‌گیرند. در آن ایّام سعی داشتم حکمت را از هر طریقی و هر دینی فرا بگیرم و به دنبال یک پیشوا بودم. در این راستا زندگی‌نامة گاندی و چه‌گوارا و نوشته‌های سیسرون نویسندة معروف «رم» در زمینة اخلاق و تعالیم بودا را مطالعه کردم. مسئلة شگفت و تعجّب‌آور این است که من از همان ابتدا تصمیم داشتم مسلمان بشوم. امّا سؤال این بود: چه کسی؟
در اواخر سال ۲۰۰۷م. کتاب «فی خطی النبی» (راهبرد پیامبر) نوشتة طارق رمضان نویسندة سوئیسی مصری‌تبار را مطالعه کردم. بعد از مدّتی کتاب «نهضت شیعه» نوشتة ولی رضا نصر نویسندة آمریکایی ایرانی‌تبار را مطالعه کردم. در همان سال تحصیلات دبیرستان را تمام کردم. وقتی در کتاب نهضت شیعه دربارة امام حسین(ع) مطالعه کردم احساس کردم دیگر علاقه‌ای به مطالعه دربارة دیدگاه اهل تسنّن به اسلام ندارم. حضرت امام حسین(ع) را قبل از شناختن حضرت امام علی(ع) که در کتاب اخیر نیز ذکر شده بود، شناختم. نویسندة این کتاب می‌گوید حضرت علی(ع) در بلاغت و سخنوری همانند سیسرون بود؛ بلکه از او بزرگتر و والا‌تر بود. به تعالیم حضرت مسیح(ع) در «انجیل» علاقه‌مند شدم؛ امّا احساس می‌کردم این تعالیم کامل نیستند. احساس می‌کردم در راستای ظلم‌ستیزی بی‌شک تناسبی بین صلح و پرهیز از خشونت و بین مقاومت مسلّحانه وجود دارد. این نسبت متوازن را تنها نزد حضرت امام حسین(ع) یافتم و از طریق این امام توانستم پیامبر اسلام(ص) را بهتر بشناسم.
در اوایل سال ۲۰۰۸م. وقتی ترم دوم خود را در دانشگاه می‌گذراندم، با شیخ ثائر البغدادی در کلاس تاریخ قدیم آشنا شدم. وقتی با ایشان آشنا شدم لهجة انگلیسی‌اش باعث شد از او بپرسم که از کدام کشور است؟ سپس از او پرسیدم که شیعه است یا سنّی؟ وقتی خود را شیعه معرفی کرد، احساس راحتی که در آن لحظه به من دست داد، غیرقابل وصف بود. در آن لحظه فهمیدم که به زودی مسلمان خواهم شد. مدّتی را با ایشان گذراندم و هر هفته طیّ مراجعاتم به او دربارة اهل بیت(ع) و موضوعات اسلامی گوناگونی صحبت می‌کردیم. تا اینکه در یکی از روزهای بین ۱۰ محرّم و اربعین در منزل ایشان و در حضور همسرشان شهادتین را به زبان آوردم و از آن روز در «مرکز فرهنگی اسلامی فرزنو» که گرایش شیعی داشت، حضور یافتم. احساس می‌کنم که بالأخره راه درست را یافتم و هیچ سختی و سنگینی در کارهای جدیدی که انجام آنها بر من واجب شده، احساس نمی‌کنم. به لطف الهی خانواده‌ام نیز با تصمیم مسلمان شدنم هیچ مخالفتی نکرده و کاملاً موافق هستند.
گفتنی است لوکاس برونک متولّد شهر «فرزنو» در ایالت «کالیفرنیا» است و فارغ التّحصیل رشتة جغرافیا از دانشگاه همین ایالت است.
منبع:
http://fa.abna24.com/cultural/archive/2015/04/07/681719/story.html