برتر از سلیمان(ع)، مسیح‌تر از عیسی(ع)

مریم پاک آئین

آنچه در این مقاله می‌خوانید، اثبات برتری رسول اکرم(ص) بر پیامبران بنی‌اسرائیل پس از حضرت موسی(ع) می‌باشد. این روایت، ضمن روایتی بلند به نقل از امام حسین(ع) است که ماجرای احتجاج امیرمؤمنان علی(ع) را در برابر مردی یهودی بیان می‌کنند. امید است با شناخت آن حجّت عظیم، شکوه و قدرت خدای خود را بهتر بشناسیم؛ ان‌شاءالله.

حضرت داوود(ع)

عالم يهودی خطاب به امیرمؤمنان(ع) گفت: اين حضرت داوود(ع) است كه خداوند آهن را برای او نرم ساخت و از آن سپرها را ساخت. آیا چنین فضیلتی برای محمّد(ص) هست؟

حضرت مولی الموحّدین(ع) فرمودند: «همين طور است و به حضرت محمّد(ص) بهتر و برتر از آن داده شده. خداوند سنگ سخت محكم را برای او نرم نمود و تبديل به غار ساخت و زير دستان مبارك آن حضرت در «بيت‌المقدّس» چنان نرم همچون خمير شد. ما اين را مشاهده كرديم و تحت پرچم او آن را لمس نموديم.»

عالم يهودی گفت: اين حضرت داوود(ع) است كه بر خطای خود گريست؛ به نوعی كه كوه‌ها از سر ترس با او ساری و جاری شدند.

حضرت(ع) فرمودند: «همين‌طور است و به حضرت محمّد(ص) برتر از آن عطا شده. آن حضرت وقتی به نماز می‏ايستاد از شدّت گريه از سينه و شكم او صوتی همچون آوازی كه از ديگ مسين مملوّ از آب كه بر بالای آتش افروخته باشد و در جوش و غليان بود، شنيده می‏شد و اين در حالی بود كه خداوند او را از عقاب خود ايمن ساخته بود و آن حضرت با اين گريه می‏خواست به درگاه خداوند، اظهار خشوع و خاکساری كند و او امام و مقتدای همه است.

آن رسول گرامی، مدّت ده سال به واسطة عبوديّت خداوند بر اطراف انگشتان ايستاده عبادت ربّ العزّت نمود، تا آنكه قدم‌های مباركش متورّم و ستبر و رنگ مباركش مايل به زردی گرديد و دائماً نماز شب می‌خواند تا آنكه از جانب خداوند عزَّ و جلَّ عتاب شد كه‏ «طه؛ ما قرآن را نازل نکردیم که تو را به زحمت بیندازیم؛ بلكه بايد بدان واسطه خوشبخت گردی.» 1 او چندان گريه می‏كرد كه در برخی اوقات بيهوش می‏شد. روزی يكی از اصحاب به او عرض كرد: ای رسول خدا! مگر نه اين است كه خداوند گناهان دور و نزديك گذشتة تو را آمرزيده؟ گفت: «آری. مگر من نبايد بندة سپاسگزار خدا باشم؟!»

و چنانچه كوه‌ها با داوود، جاری شده و تسبيح گفتند، با محمّد(ص) برتر از آن انجام دادند.

ما با او بر «كوه حرا» بوديم. ناگاه كوه به لرزه درآمد و آن حضرت به كوه فرمود: «آرام بگير كه جز نبیّ و وصیّ يا صدّيق شهيد بر روی تو نايستاده است.» پس كوه مطيع فرمان آن حضرت آرام گرفت.

[همچنین] ما با او از كوهی عبور می‏كرديم كه ناگاه قطرات گريه از برخی از قسمت‌های آن بيرون می‏زد. آن حضرت به كوه فرمود: «برای چه گريه می‏كنی؟» گفت: ای رسول خدا! حضرت مسيح بر من عبور كرد و او مردم را از آتشی می‏ترساند كه هيمة آن مردمند و سنگ‌ها و من ترس آن دارم كه نكند من از آن سنگ‌ها باشم. حضرت بدو فرمود: «هراس مكن. آن سنگ، كبريت است.» پس كوه آرام گرفت و سكون يافت و پاسخ او را داد.»

حضرت سلیمان(ع)

الف) پادشاهی و فرمانروایی

عالم يهودی گفت: اين حضرت سليمان(ع) است، که به او ملك و سلطنتی عطا شد كه هيچ كسی پس از او بدان دست نيافت.

حضرت علی(ع) فرمودند:

«همين طور است و به حضرت محمّد(ص) بهتر و برتر از آن عطا شده. روزی فرشته‏ای بر آن حضرت نازل شد كه پيش از آن به زمين نيامده بود و او همان ميكائيل است. عرض كرد: ای محمّد! اگر خواهی، پادشاه و منعم و مكرم باش و اين كليدهای گنجينه‏های زمين با تو است و تمام كوه‌های آن با تو طلا و نقره خواهد شد و اين كار ذرّه‏ای از آنچه در آخرت برايت ذخيره شده، كم نخواهد كرد. پس اشاره‏ای به جبرئيل، كه از ميان فرشتگان دوست آن حضرت بود، نمود و او را اشاره به تواضع نمود. پس فرمود: «بلكه من نبوّت و بندگی را اختيار كردم كه يك روز بخورم و دو روز گرسنه باشم تا اينكه به برادرانم از انبيا ملحق شوم.» پس خداوند عزّوجلّ به آن حضرت «كوثر» و «رتبة شفاعت» را عنايت فرمود و اين درجه رفعت و كرامت، هفتاد مرتبه عظيم‌تر از ملك دنيا از اوّل تا آخر آن است و او را وعدة مقام محمود فرمود. پس وقتی روز قيامت فرا رسد، خداوند عزَّ و جلَّ، او را بر روی عرش می‏نشاند. پس ای يهودی! اين عطا از آنچه به سليمان داده شده، بسی برتر و بهتر است.»

ب) تسخیر باد

عالم يهودی گفت: اين حضرت سليمان است كه تمام بادها تحت فرمان او شدند؛ به طوری كه با آن به تمام شهرها می‏رفت تا به يك شب و روز راه يك ماهه می‏پيمود.

حضرت امير(ع) فرمودند:

«همين طور است و به حضرت محمّد(ص) برتر و بهتر از آن داده شده. ايشان مسير يك ماه راه از «مسجد الحرام» به «مسجد الأقصی» سير داده شد و از آنجا در ملكوت آسمان‌ها مسير پنجاه هزار سال را عروج داده شد و اين‌همه در كمتر از سه شب بود تا اينكه به ساق عرش رسيد؛ تا اينكه به علم نزديك شد و به آن چسبيد و از آنجا او را به جنّت بردند. به بالای رفرف سبز مشرّف شد. در آنجا نور محل بصر آن رسول گرامی را خيره كرد. پس عظمت حضرت عزَّ و جلَّ را به چشم دل به نظر درآورد و با ديدگان او را نديد و فاصلة ميان او و آن نور به مقدار فاصلة دو كمان يا كمتر از آن بود. پس خداوند به بنده‏اش آنچه [که می‌خواست] وحی فرستاد و از جمله، اين آية شريفه از «سورة مباركة بقره» بود كه:

«آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است از آنِ خداست و اگر آنچه در دل‌های خود داريد، آشكار يا پنهان كنيد. خداوند شما را به آن محاسبه می‏كند؛ آنگاه هر كه را بخواهد می‏بخشد و هر كه را بخواهد عذاب می‏كند و خداوند بر هر چيزی تواناست.» 2

و اين آيه [در عالم ذرّ] بر تمام انبيا از زمان حضرت آدم عرضه شد تا اينكه خداوند عزَّ و جلَّ، حضرت محمّد(ص) را مبعوث فرمود و بر تمام امّت‌ها عرضه شد و از شدّت سنگينی، آن را نپذيرفتند و آن بر رسول خدا(ص) عرضه شد و آن را پذيرفت و پس از عرضه بر امّت، آنان

نيز آن را پذيرفتند. پس وقتی خداوند تبارك و تعالی اين پذيرش را از ايشان مشاهده نمود، دريافت كه اينان طاقت آن را ندارند. پس هنگامی كه آن حضرت به ساق عرش رسيد آن مطلب را بر او تكرار فرمود تا درباره‏اش انديشه كند. پس فرمود:

«پيامبر [خدا] بدانچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده است، ايمان آورده است.‏» 3 پس آن حضرت از جانب خود و امّتش پاسخ داد كه:

«و مؤمنان همگی به خدا و فرشتگان و كتاب‌ها و فرستادگانش ايمان آورده‏اند [و گفتند:] «ميان هيچ يك از فرستادگانش فرق نمی‏گذاريم.» 4 پس خداوند متعال فرمود: «در صورت انجام اين اعمال، بهشت و مغفرت از آن ايشان خواهد بود.» و پيامبر عرض كرد: «اگر اين‌گونه با ما رفتار فرمايی، آمرزش تو را [خواستاريم‏] و فرجام به سوى تو است‏.» 5

ج) فرمانبری اجنّه

عالم يهودی گفت: اين حضرت سليمان است كه شياطين به فرمان او بودند و هر چه می‏خواست برای او می‏ساختند؛ معبدها و تنديسه‏ها و تمثال‌ها.

حضرت مولا علی(ع) به او فرمودند: «همين طور است و به حضرت محمّد(ص) بهتر و برتر از آن عطا شده. شياطين در حالی تحت فرمان او (سلیمان نبی(ع)) بودند كه هنوز در كفر به سر می‏بردند؛ ولی شياطين تحت امر محمّد(ص) همه مؤمن بودند. پس نُه نفر از اشراف گروه جنّيان، يكی از جنّ نصيبين بود و هشت نفر ايشان از بنی‌عمرو بن عامر كه از اهل يقين ايشان بودند، خدمت آن حضرت شرفياب شدند كه عبارتند از: شضاه، مضاه، هملكان، مرزبان، مازمان، نضاه، هاضب، هضب و عمرو و ايشان كسانی هستند كه خداوند در باره‏اشان می‏فرمايد:

« و چون تنى چند از جنّ را به سوى تو روانه كرديم كه قرآن را بشنوند، پس چون بر آن حاضر شدند [به يكديگر] گفتند: «گوش فرا دهيد.» و چون به انجام رسيد، هشداردهنده به سوى قوم خود بازگشتند.» 6

و اينان نه نفر می‏باشند. پس جنّيان خدمت آن حضرت آمدند و پيامبر داخل نخلستان بود. آنان عذرخواهی كرده و گفتند: ما گمان كرديم كه خداوند كسی را مبعوث نفرموده و از پی آن هفتاد و يك هزار تن از ايشان با پيامبر بيعت نمودند كه روزه گيرند و نماز گزارند و حجّ به جای می‌آرند و جهاد می‌كنند و خيرخواه مسلمانان هستند و از ياوه‏گويي‌های خود دربارة خداوند عذر خواستند. ای يهودی! اين عطا برتر از آن چيزی است كه به سليمان داده شده. پس پاك و منزّه است خداوندی كه شياطين را پس از تمرّد، برای نبوّت محمّد(ص) مسخّر نمود و آنان پنداشته بودند كه خداوند دارای فرزند است؛ به خاطر همین بعثت آن حضرت، شامل تعداد بي‌شماری از جنّ و انس گرديد.»

حضرت یحیی(ع)

عالم يهودی گفت: اين حضرت يحيی‌بن زكريّا است که دربارة او گفته‏اند: به او هنگام خردسالی حكم و حلم و فهم داده شده و او بی‏هيچ گناهی می‏گريست و روزه را [در روزهای پی‌در پی‌ به هم] وصل می‏كرد.

حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) به او فرمودند:

«همين طور است و به حضرت محمّد(ص) برتر از آن عطا شده. حضرت يحيی در زمانی زندگی می‏كرد كه نه بتی بود و نه جاهليّتی و به حضرت محمّد(ص) در ميان بت‌پرستان و حزب شيطان حكم و فهم داده شد و [او] كمترين رغبتی به بت‌ها و مراسم آنان نشان نداد و هيچ دروغی از او شنيده نشد و او فردی امين بود و راستگو و حليم.

او روزه را هفتگی به هم وصل می‏كرد يا كمتر يا بيشتر و وقتی به اين عمل او اعتراض می‏شد، می‏فرمود: «من مانند هيچ كدام شما نيستم. من زير ساية [الطاف‏] پروردگارم بوده؛ مرا غذا داده و آب می‏نوشاند.» و آن حضرت(ص) بی‏هيچ جرمی و فقط از سر خشيت خداوند به قدری می‏گريست كه محلّ سجدة او تماماً خيس می‏شد.»

حضرت عیسی(ع)

الف) سخن گفتن در گهواره

عالم يهودی گفت: اين حضرت عيسی‌بن مريم است که [مسیحیان] می‏پندارند او در گهواره سخن می‏گفته.

حضرت علی(ع) به او فرمودند:

«همين طور است و حضرت محمّد(ص) در حالی از شكم مادرش متولّد شد كه دست چپ خود را بر زمين و دست راستش را به آسمان بالا گرفته بود و لبان خود را به يكتاپرستی حركت می‌داد. در اين حال، نوری از دهانش آشكار شد كه اهل «مكّه» در آن قصرهای بصری و اطراف آن از «شام»، قصرهای «حمر» از «يمن» و اطرافش و قصرهای «بيض» از «اسطخر» و حوالی آن را ديدند.

تمام دنيا در شب تولّد آن حضرت نورانی شد تا آنجا كه گروه جنّ و انس و شياطين به وحشت افتادند و گفتند: واقعه‏ای بر روی زمين رخ داده است. در شب ميلاد، ملائكه مشاهده شدند كه بالا و پايين می‏روند و مشغول تسبيح و تقديس خداوند می‏باشند و بعضی ستارگان به لرزه در آمدند و برخی سقوط نمودند و اينها همه از علائم و نشانه‏های تولّد آن حضرت بود.

ابليس لعين پس از مشاهدة آن عجایب، قصد آن نمود به آسمان رود و او در آسمان سوم جايگاهی داشت و شياطين [در آن جایگاه] استراق سمع می‏كردند. پس هنگامی كه آن شگفتي‌ها را ديدند، قصد استراق سمع نمودند و چون خواستند اين كار را انجام دهند، از تمام آسمان‌ها محجوب شده و با شهاب‌های آسمانی ممنوع و مترود گشتند و اينها همه دلائل نبوّت او (حضرت محمّد(ص)) است.»

ب) شفای بیماران

عالم يهودی گفت: اين حضرت عيسی است كه می‏پندارند مرض پيسی و جذام را به اذن خداوند شفا می‏داد.

حضرت علیّ‌بن‌ ابی‌طالب(ع) فرمودند: «همين‌طور است و به حضرت محمّد(ص) برتر از آن عطا شده و آن حضرت بسياری از دردمندان را درمان نموده.

روزی رسول خدا(ص) در بين اصحاب خود نشسته بود و سراغ مردی از يارانش را گرفت، گفتند: ای رسول خدا! او از شدّت بلا و گرفتاری مانند جوجة بی‏پر شده. با شنيدن اين سخن، آن حضرت بر بالين او آمد و فرمود: «آيا برای سلامتی خودت دعايی به درگاه خداوند نموده‏ای؟» گفت: آری. اين‌گونه دعا كردم كه: ای پروردگارم! مرا به هر عقوبتی كه می‏خواهی در آخرت مبتلا نمايی، همان را برای من در دنيا قرار بده.

رسول خدا(ص) فرمود: «چرا اين‌گونه دعا نكردی كه: «پروردگارا! در دنيا و آخرت به من حسنه‏ای عطا فرما و از آتش دوزخ مرا برهان.» و چون [آن مرد] اين‌گونه دعا نمود، فوراً از بند بيماری رها گشت و صحيح و سالم برخاست و با ما خارج شد.

[همچنین] مردی از [قبيلة‏] جُهَينه، مبتلا به جذام سختی شد و از شدّت آن گوشتش تكّه تكّه گرديد. روزی نزد آن حضرت آمد و از بيماری شكايت كرد. رسول خدا(ص) آب دهان مبارك خود در قدحی از آب ريخت و فرمود: «با اين بدن خود را مسح كن.» او با انجام اين كار، شفا يافت؛ به طوری كه هيچ اثری از بيماری در او ديده نشد.

و بار ديگر، مرد عربی که مبتلا به پيسی بود، نزد آن حضرت آمد و ايشان آب دهان خود را بر آن سفيدی نهاد و آن برطرف شد و [مرد] به سلامت برخاست.

و اگر تو می‏پنداری كه عيسی دردمندان را از مرضشان شفا می‌داد، بدان كه روزی محمّد(ص) با يكی از اصحاب نشسته بود كه زنی آمد و گفت: ای رسول خدا! پسرم در شرف مرگ است و قصد دادن هر غذايی به او می‏كنم، غش می‏كند. پس آن حضرت برخاست و ما نيز در پی او روان شدیم تا به بالين مريض رسيديم. آن حضرت خطاب به مریض فرمود: «ای دشمن خدا! از دوست خدا دور شو! زيرا من رسول خدايم!» پس بی‏درنگ شيطان از جسم او خارج شد و بيمار صحيح و سالم با ما به لشكرگاه آمد.

و تو ای يهودی! اگر فكر می‏كنی كه عيسی نابینایان را شفا می‌داد، محمّد(ص) بيشتر از آن را انجام داده است. قتادة بن ربعی فرد سالمی بود؛ ولی در روز اُحُد در اثر اصابت يك تير چشمش از حدقه در آمد و رسول خدا با يك معجزه آن را به جای خود باز گرداند و او شفا يافت و آن چشم به همان زيبايی و روشنايی چشم ديگرش شد.

و نيز عبد اللَّه بن عبيد، در روز حنين به شدّت از ناحية دست مجروح شد و آن حضرت با كشيدن دست خود بر ناحية مجروح، آن را بی‏هيچ تفاوتی با دست ديگر مثل اوّل خود نمود.

و همين جراحت برای محمّد بن مسلمه در روز كعب بن اشرف، در چشم و دستش رخ داد و رسول خدا(ص) دست خود بر آن كشيد و [جراحت] برطرف شد.

و نيز همين مجروحيّت برای عبدالله بن انيس در ناحية چشمش رخ داد. پس آن حضرت دست خود بر آن كشيد و بر طرف شد و اينها همه از دلایل نبوّت او است.»

ج) زنده کردن مردگان

عالم يهودی گفت: دربارة عيسی(ع) می‏پندارند كه به اذن خداوند مرده زنده می‏كرد.

حضرت فرمودند:

«همين طور است؛ [امّا دربارة رسول اکرم(ص) این‌گونه بود که] روزی حضرت محمّد(ص) نُه دانه سنگريزه در دستانش تسبيح گفتند و شدّت نغمه‏هاشان از جمود بی‏روح آنها شنيده می‏شد و اينها برای اتمام حجّت نبوّت آن حضرت بود و مردگان با او سخن می‌گفتند و از ترس سختي‌های مرگ دست به دامن رسول خدا(ص) می‏شدند. [حضرت] روزی با اصحاب خود نماز می‏گزارد كه فرمود: «آيا از قبيلة بنی نجّار كسی اينجا هست؟ اگر هست بداند كه يكی از افراد هم‌قبيله‏اش كه شهيد شده، به خاطر سه درهم بدهی به فلان يهودی بر در بهشت محبوس مانده است.»

و[ای یهودی!] اگر می‏پنداری كه عيسی(ع) با مردگان سخن می‏گفت، عجيب‏تر از اين برای محمّد رخ داده است. آن حضرت وقتی شهر «طائف» را محاصره نمود، آنان گوسفند بريان مسمومی را برای آن حضرت فرستادند. در اين بين، دست گوسفند به سخن آمد و گفت: ای رسول خدا! مرا نخور؛ زيرا مسموم شده‏ام.

اگر تنها حيوانات زنده با او سخن می‏گفتند، همان‏ از بزرگترين حجج الهی بر منكران نبوّت آن حضرت بود تا چه رسد به اينكه حيوانی ذبح شده و مسلوخ و بريان شده با او صحبت كند!

و رسول خدا(ص) درخت را می‏خواند و آن اجابت می‏كرد و حيوانات اهلی و وحشی با او سخن می گفتند و به نبوّت او شهادت می‏دادند و آنها را از عصيان خود بر حذر می‏نمودند و اينها همه برتر از آن چيزهايی بود كه به عيسی(ع) عطا شده است.»

د) اطّلاع داشتن از غیب

عالم يهودی گفت: دربارة عيسی پنداشته‏اند كه قوم خود را از آنچه می‏خوردند و در خانه انباشته بودند، مطّلع می‏ساخت.

حضرت علی(ع) فرمودند: «همين طور است و حضرت محمّد(ص) بيشتر از اينها دارد. حضرت عيسی(ع) مردم را از آنچه پشت ديوار داشتند، خبر داد و حضرت محمّد (ص) خبر از سرزمين «مؤته» می‌داد؛ با اينكه در آنجا حاضر نبود و جنگ جهادگران را وصف می‌نمود و شهدايشان را بر می‌شمرد، با اينكه ميان او و آنان يك ماه راه بود و هنگامی‌كه يكی از آنان به سرعت از مؤته نزد آن حضرت آمد تا از او بپرسد، به او فرمود: «تو باز‌می‏گويی يا من ماجرا را شرح دهم؟» او گفت: شما بفرماييد و تمام جزئيات را شرح داد.

آن حضرت را رسم بر اين بود كه مردم مكّه را از همة اسرارشان باخبر می‏ساخت.

يكی از آنها قضيّه‏ای، ميان صفوان‌بن اميّه و عمير بن وهب بود. وقتی عمير نزد آن حضرت آمد و گفت: من برای خلاصی فرزندم اينجا آمده‌ام، به او فرمود: «تو دروغ می‏گويی؛ بلكه حضور تو در اينجا فقط به جهت وعده‏ای است كه تو در مجلس يادآوری كشتگان خود به كارزار بدر به او داده‏ای كه مرا بكشی و در ابتدا به جهت عيال و بدهی عذر آوردی؛ ولی وقتی صفوان همة آنها را تقبّل كرد، تو نيز آمادة انجام قتل من شدی و حال آمده‏ای تا نقشة شوم خود را به انجام برسانی! عمير با شنيدن اين كلام، كه جز او و صفوان هيچ كس از آن مطّلع نبود، زبان به تصديق گشوده و گفت: من شهادت می‏دهم كه معبودی جز الله نيست و اينكه تو فرستادة خداوندی.

و ای يهودی! مانند اين مطالب بسيار است و بی‏شمار.»

هـ) دَم احیاگر

عالم يهودی گفت: دربارة حضرت عيسی(ع) می‏پندارند كه او از گِل، شبيه پرنده‏ای ساخته و در آن می‏دميد و به فرمان خداوند پرنده زنده می‏شد.

حضرت یعسوب الدّین(ع) فرمودند:

«همين طور است و حضرت محمّد(ص) شبيه اين كار را انجام داد.

آن حضرت در روز حنين سنگی را در دست گرفته بود كه ما صدای تسبيح و تقديس را از آن می‏شنيديم، سپس به سنگ گفت: «شكافته شو!» بی‏درنگ سه قطعه شد و ما از هر قطعه، تسبيحی غير از تسبيح ديگری می‏شنيديم.

نيز در روز بطحاء، در پی درختی فرستاد و آن اجابت نمود و هر كدام از شاخه‏های آن به طرق مختلف تسبيح و تهليل و تقديس می‏كرد. سپس حضرت به آن فرمود: «دو نيم شو.» بی‏درنگ دو نيم شد. سپس فرمود: «به هم متّصل شو!» فوراً به هم وصل شد. سپس به آن فرمود: «به نبوّت من شهادت بده!» شهادت داد. سپس فرمود: «با تسبيح و تهليل و تقديس به مكان خود باز گرد.» پس بازگشت و مكانش در محلّ قصّاب‌های مكّه است.»

و) بسیار سفرکردن

عالم يهودی گفت: دربارة عيسی می‏پندارند كه بسيار اهل سفر و سياحت بود.

حضرت(ع) فرمودند: «همين طور است و سياحت حضرت محمّد(ص) در جهاد بود. ایشان مدّت ده سال اقدام به مجاهده و جنگ با اهل ضلال از حاضر و بادی می‌نمود و هزاران عرب كافر را پس از اتمام حجّت با كلام، [وقتی کلامش را نمی‌پذیرفتند] از تيغ شمشير گذراند و لحظه‏ای در اين امر فروگذاری نمی‌كرد و هيچ سفری را جز برای مقاتله و مجاهده انجام نمی‌داد.

ز) زهد

عالم يهودی گفت: دربارة عيسی می‏پندارند كه زاهد بود.

حضرت فرمودند: «همين‌طور است و حضرت محمّد(ص) از تمام انبيا زاهدتر بود. او سيزده زوجه، جز كنيزان داشت و هيچ سفره‏ای برايش پهن نشد كه در آن گندم باشد و اصلاً نان گندم تناول نفرمود و از نان جو هم سه روز متوالی سير نخورد. آن حضرت در حالی وفات يافت كه زره او به چهار درهم در رهن فردی يهودی بود و با تمام غنائمی كه از فتوحات به او رسيد، هيچ طلا و نقره‏ای باقی نگذاشت و آن حضرت در يك روز سيصد، چهارصد هزار تقسيم كرد و هنگام غروب فرد سائلی از او درخواست مال كرد و آن حضرت فرمود: «قسم به خدايی كه محمّد را مبعوث فرمود! هيچ مقداری از جو و نه گندم و نه درهم و نه ديناری تا به حال در خاندان محمّد به غروب نرسيد و باقی نمانده است.»

اسلام آوردن مرد یهودی

عالم يهودی گفت: با اين توضيحات من نيز شهادت می‏دهم كه معبودی جز الله نيست و اعتراف می‏كنم كه محمّد رسول خدا است و به اين مطلب اقرار می‏كنم كه خداوند عزَّ و جلَّ، هيچ درجه و فضيلتی به انبيا و مرسلين عطا نكرده، جز آنكه همه‏اش را در محمّد جمع نموده است و چندين درجه او را بر جميع انبيا فزونی بخشيده است.

در اينجا ابن عبّاس به حضرت علیّ(ع) عرض كرد: ای ابو الحسن! من شهادت می‏دهم كه تو از راسخين در علم و دانش هستی.

حضرت اميرالمؤمنین(ع) فرمودند:

«وای بر تو! چرا نگويم آنچه گفتم در حقّ كسی كه خداوند عزَّ و جلَّ او را عظيم داشته است؟ آنجا كه فرموده:

«وَ إِنَّكَ لَعَلی‏ خُلُقٍ عَظِيمٍ‏؛7

و به راستی كه تو خويی والا داری.»

پی‌نوشت‌ها: