به روی شانه طوفان
فاضل نظری
نشسته سايه ای از آفتاب بر رويش
به روی شانه ی طوفان رهاست گيسويش
ز دوردست ، سواران دوباره می آيند
که بگذرند به اسبان خويش از رويش
کجاست يوسف مجروح پيرهن چاکم
که باد از دل صحرا می آورد بويش
کسی بزرگتر از امتحان ابراهيم
کسی چنان که به مذبح برید چاقویش
نشسته است کنارش کسی که می گريد
کسی که دست گرفته به روی پهلويش
هزار مرتبه پرسيده ام زخود او کيست ؟
که اين غريب، نهاده است سر به زانويش
کسی در آن طرف دشت ها نه معلوم است
کجای حادثه افتاده است بازويش
کسی که با لب خشک و ترک ترک شده اش
نشسته تير به زير کمان ابرويش
کسی است وارث اين دردها که چون کوه است
عجب که کوه ز ماتم سپيد شد مويش
عجب که کوه شده چون نسيم سرگردان
که عشق می کشد از هر طرف به هر سويش
طلوع می کند اکنون به روی نيزه سری
به روی شانه طوفان رهاست گيسويش
گودال قتلگاه، پر از بوی سیب بود
عليرضا قزوه
گودال قتلگاه، پر از بوی سيب بود
تنها تر از مسيح، کسی بر صليب بود
سر ها رسيد از پی هم، مثل سيب سرخ
اول سری که رفت به کوفه، حبيب بود!
مولا نوشته بود: بيا ای حبيب ما
تنها همين، چقدر پيامش غريب بود
مولا نوشته بود: بيا، دير می شود
آخر حبيب را ز شهادت نصيب بود
مکتوب می رسيد فراوان، ولی دريغ
خطش تمام، کوفی و مهرش فريب بود
اما حبيب، رنگ خدا داشت نامه اش
اما حبيب، جوهرش «امن يجيب» بود
يک دشت، سيب سرخ، به چيدن رسيده بود
باغ شهادتش، به رسيدن رسيده بود
يا حسین !
عبدالجبار کاکايی
با سينه ای که تنگ بلور است، يا حسين
ما و دلی که سنگ صبور است، يا حسين
چون آب چاه از لب تو هر که دور شد
تا روز حشر، زنده به گور است، يا حسين
چندين ستاره سوخته در آفتاب تو
نور است اين معامله، نور است، يا حسين
نان پاره های سوخته مان را گواه باش
فردا که رستخيز تنور است، يا حسين
چون دودمان آتش زرتشت، تا ابد
خاموشی از تبار تو دور است، يا حسين
ما را چه جای شکوه وشيون ، که گفته اند :
«هر جا که قصه، قصه ی زور است، يا حسين»
فرازی از يک مثنوی عاشورايی
قيصر امين پور
چو از جان پيش پای عشق سر داد
سرش بر نی نوای عشق سر داد
به روی نيزه و شيرين زبانی!
عجب نبود ز نی شکرفشانی
اگر نی پرده ای ديگر بخواند
نيستان را به آتش می کشاند
سزد گر چشم ها در خون نشينند
چو دريا را به روی نيزه بينند
شگفتا بی سر و سامانی عشق!
به روی نيزه سرگردانی عشق!
ز دست عشق در عالم هياهوست
تمام فتنه ها زير سر اوست