رویکرد به غذای درمانی در جهان طبّ

دکتر محمّد دریایی

اشاره

در پی برگزاری نشست علمی ویژه با موضوع «بیوتروریسم، غذای سالم و یاری‌دهندگان امام زمان(ع)»، موعود بر آن شد که از این پس، صفحاتی را به موضوع «طبّ و تغذیه»، با رویکرد به طبابت ائمّه و تغذیة سالم اختصاص دهد، به این امید که از این رهگذر، در واویلای «غذای ناسالم در عصر حاضر و در میان انسان معاصر» مجال آشنایی با برخی دقایق مورد نظر حضرات معصومان(ع) در امر طبّ و تغذیه فراهم شود و تحت مشاورة جناب دکتر محمّد دریایی، امکان ارائة مشورت سودمند به موعودیان به وجود آید.

خوانندگان محترم ضمن استفاده از این صفحات می‌توانند سؤالات خود را ذیل همین موضوع به دفتر نشریه ارسال کنند و پاسخ جناب دکتر دریایی را دریافت دارند.

امید داریم این حرکت یهود در تغذیه و افزایش سلامتی منتظران امام عصر(ع) مؤثّر افتد؛ ان‌شاء‌الله.

با گسترش دانش بشری در زمینة علوم مختلف، از جمله طبّ و پزشکی امید این می‌رفت که بیماری‌ها به طور کلّی ریشه‌کن شده و اثری از آن در جامعه باقی نماند؛ امّا متأسّفانه می‌بینیم که این پیشرفت‌های ظاهری نتوانسته‌اند توفیقی در مهار بیماری‌ها نصیب انسان کنند؛ بلکه هر روزه شاهد مبتلا شدن بسیاری از مردم به بیماری‌های گوناگون می‌باشیم؛ بیماری‌هایی که در زمان گذشته و با توجّه به دستاوردهای حکمای گرانقدر ما و دانش طبّ جامعة ایرانی، به راحتی و با کمترین امکانات درمان می‌شدند.

از یاد نبریم که دنیای غرب، دانش خود را در زمینة پزشکی مرهون حکما و دانشمندان بزرگ ایران، چون زکریای رازی، ابن‌سینا، جرجانی و... است و هر آنچه به آن دست یافته است، تنها قطره‌ای کوچک از اقیانوس پرتلاطم علم بی‌پایان آبا و اجدادی ماست که سیاست‌های زیاده‌خواه جهانی در پس استعمار و استثمار نسل‌های پیشین توانست تا حدود زیادی آن علوم را از یادها ببرد و با برنامه‌ریزی و تلاش مستمر و القای غفلت‌زدگی از دانش پیشین و رویکرد به دانش همراه با سلطه و استثمار انسان، توانست موفّقیت‌هایی را به دست آورد؛ به طوری که اکنون در میان نسل دوم و سوم انقلاب که حکیمان و دانشمندان از آبا و اجداد خود را ندیده و شاهد درمان بسیاری از بیماری‌های لاعلاج امروزی با تدابیر ساده که حتّی در دسترس آنها نبوده‌اند، نقل چگونگی مداوای بیماران توسط حکیمان فرهیختة ما غیرقابل پذیرش و چیزی شبیه افسانه می‌نماید.

گذشته از این مباحث، نقشه‌های استعماری در تغییر ماهیت موادّ غذایی و باقی گذاردن تنها اسم، به راحتی توانست این دیدگاه را در میان مردم به وجود آورد که موادّ غذایی مورد تأکید حکیمان و دانشمندان و نیز خواصّ متعدّدی که برایشان ذکر شده، صرفاً محدود به همان دوران بوده و با پیشرفت تکنولوژی، دیگر جایی برای طبّ ایرانی و سنّتی باقی نمانده است؛ چرا که مردم در اکثر موارد می‌دیدند که مادّة غذایی که طبق گفتة حکیمان باید ثمرات بسیاری داشته باشد، خواصّ مورد نظر را نداشته، بلکه ضررها و لطمات جبران‌ناپذیری به فرد می‌زند؛ مثلاً دربارة ماست توصیه‌های فراوانی در طبّ جامع ایرانی آمده است. حال فرد با توجّه به بازخوانی این خواص، به مصرف

ماست روی می‌آورد؛ امّا در اثر مصرف ماست به بیماری‌های صعب العلاجی دچار می‌شود و این نیست جز اینکه سیاست‌های استعماری غرب با تغییر ماهیت ماست از طریق دستکاری در مایة ماست و باقی گذاردن اسم (ماست) توانسته است مردم را نسبت به طبّ سنّتی و ایرانی و از همه بالاتر هجمه به آموزه‌های نورانی اسلامی بدبین سازد؛ امّا آیا این ماستی که توسط کارخانه‌ها تولید می‌شود، همان ماستی است که مورد تأیید حکیمان ما بوده است؟ جواب قطعاً منفی است.1

از اینجا روشن می‌شود که یکی از مسائل مهمّ زندگی امروزی که توجّه به آن می‌تواند انسان را از ابتلا به بیماری‌های گوناگون مصون دارد، رعایت اصول تغذیه و شناسایی درست موادّ غذایی است؛ همان‌گونه که خداوند متعال در «قرآن کریم» می‌فرماید:

«فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‏ طَعامِه‏؛2

انسان باید به چیستی غذای خویش بنگرد.»

سخن در این باب، از دو منظر است؛ منظر اوّل در حلّیت و حرمت موادّ غذایی است که انسان مصرف می‌کند و منظر دوم در چیستی موادّ غذایی و تناسب با طبع و مزاج آنان است. چیزی که امروزه کمتر توسط مردم مورد توجّه قرار می‌گیرد.

عامل اوّلیه برای درمان قطعی بیماری‌ها، اصلاح ساختار غذایی و تغییر در ماهیت منقلب شدة پنج مادّة اساسی تشکیل‌دهندة بدن انسان و تمامی ذرّات عالم و حتّی شیرمادر و بازگرداندن این پنج مادّه به همان ماهیت اصلی خویش است. پنج مادّه‌ای که امروزه با اهداف خاص و برای کوتاه کردن عمر انسان دچار تغییرات مرموز مافیایی شده است. این پنج مادّة بنیادین عبارتند از: آب، نمک، نان، روغن و شکر.

تغییر سایر موادّ غذایی، منوط به تغییر این پنج مادّة اساسی است:

انسان به واسطة اصلاح این پنج مادّة غذایی می‌تواند 80% سلامتی خویش را بازگرداند.

البتّه پس از مراعات این پنج مورد، به تدریج ذائقة انسان به سوی مصرف موادّ طبیعی تغییر یافته و زمینه برای سلامتی جسمی و روحانی در انسان به وجود می‌آید. هرکس که ادّعای تسلّط بر علم طبّ را دارد، امّا نداند که موادّ تشکیل‌دهندة عالم وجود و نیز بدن انسان، ارکان پنج‌گانه (آب، نمک، نان، روغن و شکر) است، چیزی از طبّ نمی‌داند.

پزشکانی که از غذادرمانی برای درمان بیماران غفلت می‌ورزند، شرایط استمرار مرگ تدریجی را با دارو برای بیمار فراهم می‌سازند. عوامل تداوم حیات در خوراکی‌ها و غذاهای سالم نهاده شده است.

محمّد زکریای رازی، حکیم فرهیختة طبّ و تغذیة ایرانی، در خصوص درمان بیماران چنین می‌گوید:

اگر پزشکی برای درمان بیماری، پیش از آنکه با غذای طبیعی و تغذیة سالم، بیمار را درمان کند، با دارو او را درمان بخشد، کمر به قتل بیمار بسته است.

موادّ ارزشمند شفابخشی که در نهاد موادّ خوراکی و غذای سالم نهفته است، هیچگاه در دارو وجود ندارد. رفع نیاز غریزة گرسنگی و تولید انرژی برای تداوم یک حیات طیّبه، قطعاً مدیون غذای طبیعی، سالم، پاک و حلال است.

سوداگران دارومحور، از اوایل قرن 19م.، نقشه‌هایی کشیدند تا غذاهای شفابخش را از سر سفره‌ها بردارند و به جای آن، کیسه‌های دارو را در کنار بیماران و نیازمندان به درمان قرار دهند و این توطئة شوم توسط اندیشه‌های شیطانی صهیونیست‌ها تحقّق یافت. مزة پول‌های کلان و منافع سرشار سودهای مضاعف و فزایندة داروهای شیمیایی که توسط کمپانی‌های صهیونیستی تعقیب می‌شد، مردم جهان را با تبلیغات فریبنده

در شیب تند مصرف داروها و کاهش انگیزه به سمت غذاهای طبیعی سوق داد و اکنون نیز با شتاب بیشتر پیش می‌رود؛ امّا طولی نکشید که داعیة رویکرد به غذادرمانی و بازگشت به نیازهای فطری و غریزی یا اصل «غذا دارویی» و «طبیعی درمانی» بر بلندای قلّة پژوهش‌های آکادمیک جای گرفت و عدّه‌ای از روشنفکران متعهّد عرصة درمان، متوجّه نقشه‌های کمپانی‌های داروسازی مافیایی شدند و به شعار تجربی نیاکان ما، با محوریت غذای شما، دوای شما و دوای شما، غذای شماست، بازگشتند و بار دیگر، پس از سال‌ها دوری و مهجوریت از اصل خویش به طبیعت‌درمانی و غذادرمانی توجّهی عمیق و گسترده شده است. تغذیه و طبّ قرآنی و اسلامی نیز با شرح کامل این رویکرد مبارک که در آموزه‌های روشنگر و حیات‌بخش اهل بیت(ع) و پیامبر(ص) بوده و قرن‌هاست که نسیم سلامت‌بخش را بر بشریت ارزانی داشته، اکنون جلوه‌ای تازه یافته و حقایق مسلّم طبّی را شفّاف و پربارتر ساخته است. اشتباه نشود! غذا خوردن صرفاً یک اتّفاق پیش‌پا افتاده نیست که تنها موجب استمرار حیات می‌شود. از قرن‌ها پیش، تغذیه در فرهنگ اسلامی، ایرانی به منزلة دانش بسیار مهمّی در جهان مطرح بوده است و فرهیختگان دانشور ایرانی بر اساس رهنمودها و تأکید پیشوایان معرفت دینی ما و نیز آموزه‌های نورانی «قرآن»، تمدّن و فرهنگ اصیل ایرانی برای پی‌بردن به اسرار آثار تغذیه در بدن، مطالعات و پژوهش‌های گسترده‌ای انجام داده‌اند که حاصل آن، هزارها کتاب طیّ قرون و اعصار مختلف بوده که اکنون بسیاری از آنها در کتابخانه‌های معتبر جهانی موجود است و غربی‌ها از این خوان گسترده، بهره‌ها جسته و می‌جویند.

در حال حاضر، دانشمندان متوجّه این معنا شده‌اند که رژیم غذایی و موادّ خوراکی منبع سرشار املاح و عناصر مفید درمانگر حیاتی است؛ بلکه پس از تحقیقات وسیعی که انجام داده‌اند، به این نتیجه رسیده‌اند که رژیم غذایی به مثابه مؤثّرترین عامل در سلامتی انسان است.

امروزه مسلّم شده است که روش صحیح، متعادل و مناسب تغذیه در سلامتی و طول عمر انسان آثار قطعی دارد و با پیشگیری از بیماری‌ها، انسان را از مصرف داروهای شیمیایی که قطعاً عوارض جانبی به دنبال دارد، بی‌نیاز می‌سازد و چنین اظهار داشته‌اند که موادّ غذایی طبیعی و سالم، سلامت و توانایی بدن انسان را تأمین می‌کنند و موجب می‌شوند که سیستم دفاع طبیعی بدن ما همراه با ورزش، با قدرت و نیرومندی شگفت‌آوری با ناراحتی‌ها و بیماری‌ها مبارزه کند و برعکس عدم تعادل در خوردن غذا، پرخوری یا داشتن رژیم‌های غذایی نامناسب موجب بروز بیماری و ناتوانی در بدن انسان می‌شود. البتّه عوامل زیادی ممکن است در پیدایش بیماری‌ها دخالت داشته باشند که از جمله فرسودگی و از کار افتادن اشتهاست که شخص طیّ سالیان دراز اشتهای خود را از دست می‌دهد و با فقدان تدریجی اشتها، بدن ضعیف می‌شود یا اینکه نمی‌تواند غذا را خوب بجود و جویدن برای او کار مشکلی می‌شود یا اینکه فقط به فکر پر کردن شکم خود می‌افتد؛ نه تغذیه‌ای که بدن بتواند از آن فایده‌ای ببرد.

بنابراین در اصول و مبانی تغذیه، پس از جویدن و هضم معده‌ای و روده‌ای، جذب غذا اهمّیت دارد؛ نه خوردن و پر کردن شکم و دفع آن و ما باید به جذب موادّ غذایی در بدن، فوق‌العادّه اهمّیت بدهیم و ما بر این باوریم، غذایی که ترکیبات آن کامل باشد و نپخته (میوه‌ها و سبزیجات) یا به اندازه پخته شود، نه سرخ کرده و جزغاله گردد، برای بدن لازم است؛ یعنی ما باید کاری کنیم که غذاییّت غذا از بین نرود و تبدیل به سمّ نشود که در این صورت، غذا نخواهد بود؛ بلکه دوا هم نمی‌باشد.

تأکید می‌کنیم که غذا نباید زیاد پخته شود تا ویتامین‌ها و موادّ املاح معدنی و غذایی دیگر آن در اثر حرارت زیاد از بین برود. اینجاست که همواره توصیه می‌کنیم: غذای ما، داروی ماست و داروی ما، غذای ماست.

اینک فرازهای گردآمده در این مجموعه، با پردازش آموزه‌های طبّ ایرانی و تأکید بر بایدها و نبایدهای غذایی و بر اساس مزاج‌شناسی و طبع و مصلحات خوراکی‌ها، نکته‌های لطیفی را توصیه می‌کند که در نظام تحوّل برانگیز سلامت، از اهمّیت ویژه‌ای برخوردار است که به اعتقاد بنده با لحاظ نمودن و رعایت هر نکته، ما را گامی به سوی سلامت جامع و قلّة عافیت نزدیک می‌سازد.

امید است تحت عنایات الهی در انجام این آموزه‌های حیات‌بخش و در راستای تضمین تندرستی و تعدیل مزاج خود توفیق یابیم.

پی‌نوشت‌ها: