هزار آینه مبهوت بی‌شماری تو
هزار آینه مبهوت بی‌شماری تو
هزار بادیه مجنون نی سواری تو
بهار آمده با لاله‌های سینه زنش
پی زیارت باغ بنفشه‌کاری تو
هلا که جمع نقیضین بوسه و عطشی
ندیده‌ام لب خشکی به آبداری تو
چه جای نغمه در این روزگار یأس مگر
به روی دست تو پرپر نشد قناری تو؟
هم او که نامه برایت نوشت, با خنجر
ببین که آمده از پشت سر به یاری تو
دریغ، کاری از این طبع مُرده ساخته نیست
به جز شمردن گلزخم‌های کاری تو
به ما مخند که جای گریستن بر خویش
نشسته‌ایم دمادم به سوگواری تو... !
قافله‌سالار عشق
ای محمد، ای رسول بهترین کردارها
حُسن خلقت شهره در اخلاق‌ها، رفتارها
در بیانت بند می‌آید زبان ناطقان
قامت مدحت کجا و خلعت گفتارها
بال رفتن تا حریمت را ندارد این قلم
قاب قوسینت کجا و مرغک پندارها
طفل ابجد خوان تو سلمان سیصد ساله است
استوار مکتب ایثار تو عمارها
تا نفس داریم و تا خورشید می‌تابد به خاک
دل به عشق بی‌زوالت می‌کند اقرارها
پای‌بوسی تو عزّت داده ما را این‌چنین
گل نباشد کس نمی‌آید سراغ خارها
کی رود از خاطرم یادت که در روز ازل
کنده‌اند اسم تو را بر سنگ دل حجّارها
داغ تو در سینة ما هست چون خاک توایم
لاله کی روییده در آغوش شوره‌زارها
گل که منسوب تو گردد رنگ و بویش می‌دهند
شاهد حرفم گلاب و شیشة عطّارها
وقت رزمت آن‌چنانی که میان کارزار
رو به تو آرند وقت خستگی کرّارها
ای که با خون دلت پرورده‌ای اسلام را
چشم واکن که نهالت داده اکنون بارها
سنگ می‌خوردی و می‌گفتی که ایمان آورید
کس ندیده از رسولی این‌چنین ایثارها
با عیادت از کسی که بارها آزرده‌ات
روح ایمان را دمیدی بر دل بیمارها
خم به ابرویت نیاوردی در این بیست و سه سال
بر سرت گرچه بلا بارید چون رگبارها
رفتی و داغ تو پشت دین رحمت را شکست
جان به لب شد از غمت، شهرت مدینه، بارها
محسن عرب خالقی
سلطان خراسان
آخر «ماه صفر»، اوّل ماتم شده است
دیده‌ها پر گهر و سینه پر از غم شده است
آه ای ماه، که داری به رخت گرد ملال!
خون دل خوردن خورشید، مسلّم شده است
آخر ای ماه سفر کرده که «سی روزه» شدی
رنگ رخسار تو، هم‌رنگ «محرّم» شده است
عرشیان، منتظر واقعه‌ای جان‌سوزند
چشم قدسی‌نفسان، چشمة زمزم شده است
شب تودیع پیمبر، شهدا می‌گفتند:
«آه از این صبح قیامت، که مجسّم شده است»
تا که بر چیده شد از روی زمین «سایة وحی»
آسمان، ابری و آشفته و درهم شده است
«مجتبی» گلشنی از لاله به لب، کرد وداع
داغ او، داغ دل عالم و آدم شده است
باغ، لبریز شد از زمزمة «یاس کبود»
لاله، دل‌تنگ‌تر از حجلة ماتم شده است
میهمانی، که «خراسان» شد از او باغ بهشت
میزبان غم او «عیسی مریم» شده است
از همان روز، که زد سکّه به نامش در توس
شب، پی کشتن «خورشید» مصمّم شده است
تا بسوزد «دل ذرّیة» زهرای بتول
زهر در ساغر انگور فراهم شده است
راستی تا بزند بوسه بر «ایوان طلا»
کمر چرخ به تعظیم شما خم شده است
پایتخت دل صاحب‌نظران است اینجا
«مشهد» انگشت نمای همه عالم شده است
گر چه بسیار خطا دیده‌ای از ما، امّا
سایة مهر تو، کی از سر ما کم شده است؟
گر چه من ذرّة ناقابلم ای شمس شموس!
باز پیوند من و عشق تو محکم شده است
تا کسی بندة سلطان خراسان نشود
غمش از دل نرود، مشکلش آسان نشود
محمد جواد غفورزاده (شفق)