سایت مسلمانان جهان: انفجارهای «بوستون» در آمریکا بهانه‌ای شد تا یک بار دیگر به این موضوع بپردازیم که در جهانی که در جهت همانندسازی واژة تروریسم و اسلام گام برمی‌دارد، تروریست واقعی کیست؟ چرا رسانه‌های جهان هرگاه یک ترور کور و وحشتناک رخ می‌دهد، اوّلین نقطه‌ای که بدان متمرکز می‌شوند، جهان اسلام است؛ درحالی‌که تروریسم بین‌المللی واژه‌ای است که از اروپا و خشونت‌های اروپاییان به سایر نقاط دنیا صادر شد. ایدئولوژی‌های فاشیسم، نازیسم، کمونیسم و کاپیتالیسم در بطن خود، تروریست پرور بودند. دوران جنگ سرد سرشار از اتّفاقاتی است که دو ابرقدرت در جهت رسیدن به منافع مادّی خود، به حذف یک فرد یا حتّی یک گروه بزرگ می‌پرداختند. حتّی بعد از پایان جنگ سرد، اروپا شاهد خشن‌ترین کشتارهای تاریخ خود بود. جایی که مسلمانان در «بوسنی» به مسلخ تعصّب و نژاد پرستی برده شد. جایی که هزاران نفر زنده به گور شدند و کار به جایی رسید که حتّی مسبّبان اصلی آن نیز، عادلانه محاکمه نشدند. بعد از 11 سپتامبر و به بهانة تعقیب گروهی خشونت‌طلب رادیکال که به اشتباه عنوان «مسلمانی» را بر خود یدک می‌کشیدند، کشورهای غربی در جهت ترور خشونت بار میلیون‌ها انسان بی‌گناه گام برداشتند. جالب این است که این اقدامات در قالب شعارهایی دهن‌پر‌کن و پرطمطراقی، همچون حمایت از آزادی، حقوق بشر، دمکراسی صورت پذیرفت. در این نوشتار، به بررسی این موضوع پرداخته‌ایم که ترور و تروریسم نشئت گرفته از منطقة خاورمیانه و شمال «آفریقا» نیست؛ بلکه اوّلین ترورهای سیاسی جهان از اروپا و غرب آغاز شد و برساخته شدن واژة تروریسم و قرار دادن آن در برابر اسلام، پاک کنندة تاریخ تروریسم در اروپا نخواهد بود.
معنای تروریسم
ترور از لحاظ لغوی، به معنای ترس زیاد، هراس، خوف و وحشت است. در اصطلاح سیاسی، به معنای قتل و نابودی مخالفان است. تروریسم روش کسانی است که آدم کشی و تهدید مردم و ایجاد خوف و وحشت را به هر طریقی که باشد، برای رسیدن به اهداف سیاسی خود لازم و
مباح می دانند. این موضوع به نوعی، اصول و فلسفة ماکیاول، اندیشمند غربی را به ذهن متبادر می‌سازد که: هدف وسیله را توجیه می‌کند؛ امّا دیدگاه اسلام در این مورد کاملاً مشخّص است. روش پیامبر اسلام(ص) نیز هیچگاه این گونه نبود و ایشان بر اساس سعة صدر خود، حتّی مخالفان و قاتلان دوستان و یاران خویش را بخشیدند.
اسلام نافی تروریسم
مرکز ملّی مبارزه با تروریسم، درحالی 20 تا 25% از حوادث تروریستی جهان را به افراطیون مسلمان منتسب می‌نماید که وقوع چنین حوادثی توسط افراد به ظاهر مسلمانان، هیچ‌گونه توجیهی در دین اسلام ندارد و فرهنگ و اعتقادات اسلامی و قرآنی همواره با ترور مخالف می‌باشد.
در حقیقت، اسلام دین رحمت و مهربانی است و خداوند متعال در «سورة انبیاء، آیة 107»، رحمت و مهربانی را دلیل رسالت حضرت محمّد(ص) بیان نمود:
«وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمين؛
و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستاده‌ایم.»
همچنین در احادیث نبوی هم تشویق به مهرورزی و مهربانی همواره مورد تأکید قرار گرفته است؛ مانند: «مهربانان را خداوند نیز مهربانی می‌کند.»؛ «به آنها که در زمینند، رحمت کنید تا آنکه در آسمان است، به شما رحمت کند.» لذا فهم غلط از مبارزه با کفّار یا استنباط غیرعقلانی ازمقولة جهاد که توسط سلفی‌ها و وهّابی‌ها منتشر می‌شود، به معنای قبول آن توسط میلیون‌ها مسلمان فکور و مهربان نیست.
به رغم وجود چنین دیدگاهی در اسلام، غربی‌ها پس از پایان جنگ سرد و به خصوص پس از حوادث 11 سپتامبر، به بهانة مبارزه با تروريسم، آموزه‌ها و احكام متعالی اسلام را مورد هجمة شديد قرار داده و مسلمانان را به عنوان چهره‌های تروريستی معرفی کرده‌اند.
چنین مسائلی در شرایطی مطرح گردید که دین مبین اسلام هرگز به کارگیری قدرت مادّی را، جز در جای خود، روا نمی‌دارد و خشونت را تنها با دشمن محارب و در جنگ و درگیری می‌پذیرد. اسلام که خشونت را محکوم می‌کند، تروریسم را نیز به طریق اولی محکوم
می‌کند؛ زیرا تروریسم پدیده‌ای فراتر از خشونت است.
سابقه تروریسم در دوران قبل و بعد از جنگ سرد
باید توجّه داشت که تأکید معنادار غربی‌ها بر مقولة تروریسم در سال‌های اخیر و انتساب هرگونه حادثة تروریستی به مسلمانان، نباید موجب غفلت از علل و عاملان حوادث تروریستی در طیّ سال‌های قبل از 11 سپتامبر شود. سال‌هایی که به گواهی آمار موجود تعداد حوادث تروریستی‌اش بسیار بیشتر از دورة زمانی پس از 11 سپتامبر 2001م. می‌باشد؛ به عنوان مثال، در طیّ سال‌های 1968م. تا 1992م. هر ساله به طور متوسط تعداد 317 عملیات تروریستی بین المللی به وقوع پیوسته است. فقط در اروپا، بین سال‌های 1950م. تا 1991م.، تعداد 6151 فقره عملیات تروریستی رخ داده است.
پیش از آغاز دورة جنگ سرد، تروریسم ایدئولوژیک که در قالب چپ رادیکال و راست رادیکال (کمونیسیم، فاشیسم و نازیسم) و در زمان جنگ سرد در شکل کاپیتالیسم و کمونیسم خودنمایی می‌کرد، موجب مرگ هزاران انسان بی‌گناه گردید.
دورة پیش از آغاز جنگ سرد
بر اساس آماری که توسط خود غربی‌ها ارائه شده است، نازی‌ها به رهبری آدولف هیتلر بین سال‌های 1933م. تا 1945م.، بالغ بر 20 میلیون نفر را قربانی عقاید و ایدئولوژی افراطی خویش نمودند؛ در حالی‌که یک میلیون نفر از این کشته‌ها زیر 18 سال و بیشتر آنها کودک بودند.
فاشیسم نیز به رهبری بنیتو موسولینی، 300 هزار نفر را به کام مرگ فرستاد. کمونیسم هم به رهبری استالین 20 میلیون نفر را قربانی خواسته‌های غیر انسانی خود کرد. کاپیتالیسم نیز به سرکردگی آمریکا، با انجام عملیات‌های تروریستی توسط مأموران «سیا» به طور مستقیم و ارسال اسلحه و آموزش‌های نظامی به گروه‌های ضدّانقلاب و جنبش‌های ضدّکمونیستی به صورت غیرمستقیم، از عملیات‌های تروریستی آنها حمایت می‌نمود.
دورة جنگ سرد
در دوران جنگ سرد نیز با حمایت‌های ابرقدرت غرب به رهبری ایالات متّحدة آمریکا و ابرقدرت شرق با سردمداری «اتّحاد جماهیر شوروی» حمایت از ترور و عملیات‌های تروریستی در جهان با شعار حمایت از آزادی، مبارزه با کمونیسم، حمایت از طبقة کارگر و ... ادامه داشت؛ به عنوان مثال جنگ آمریکا با «ویتنام»، جنگ شوروی با «افغانستان» که منجر به مرگ هزاران زن و کودک بی‌گناه شدند، همه در همین زمینه قابل تفسیر هستند.
دوره پس از جنگ سرد
جنگ بالکان
امّا وقوع ترور و حمایت از تروریسم در غرب، فقط به سال‌های جنگ سرد محدود نمی‌شود؛ بلکه پس از پایان جنگ سرد نیز شاهد تروریسم قومی، ملّی در اروپا و «بالکان» هستیم. قربانیان این جنگ بیشتر زنان و کودکان بودند. در این جنگ، ۳۰۰ هزار غیرنظامی کشته و هزاران زن مورد تجاوز قرار گرفتند. در ۱۱ جولای ۱۹۹۵م. ارتش «صرب» با ورود به شهر «سربرنیتسا»، هشت هزار تن از مسلمانان این شهر را قتل عام کرد. این کشتار در حالی بود که سازمان ملل این منطقه را منطقة امن و تحت کنترل نیروهای بین‌المللی اعلام کرده بود.
با مروری بر حوادث مرگبار رخ داده در طیّ سال‌های پیش از جنگ سرد، زمان جنگ سرد و پس از آن، که از جانب غربی‌ها صورت گرفت مشخّص گردید که پیشینة حقیقی مدّعیان مبارزه با تروریسم در طیّ سال‌های یادشده چه بوده است.
حادثة 11 سپتامبر 2001م.
امّا هیچ حادثه‌ای به اندازة حادثة انفجار برج‌های دوقلوی «سازمان تجارت جهانی» و «پنتاگون» در 11 سپتامبر 2001م. منتسب به گروه القاعده، تبدیل به فرصتی برای آمریکا و غربی‌ها جهت تمرکز بر تروریسم نشده بود. موضوعی که به رشد تصاعدی اسلام هراسی و اسلام‌ستیزی منجر گردید؛ بی آنکه به تفاوت بنیادین اصول واقعی اسلام با اسلام سیاسی رادیکال از نوع بن‌لادنی توجّهی شود.
تفکّرات متحجّرانه و رادیکالی که با تقسیم جهان به خیر و شرّ مطلق، همزمان با بهره‌گیری از ابزارها و روش‌های غیرمسالمت‌آمیز، خشونت‌طلبانه و رعب‌آور موجب گردید که مسلمانان را عناصری تروریست و خشن و به شدّت ضدّ تمدّن معرفی نمایند؛ به عنوان نمونه، تحقیقی که روی 325 گزارش رسانه‌ای که ظرف یک هفته در سال 2007م. به تصادف انتخاب شده بودند، نشان داد که 91% از گزارش‌های مربوط به مسلمانان، از مضمونی منفی برخوردار بوده‌اند.
در پی حوادث 11 سپتامبر، دولت آمریکا به عنوان پرچمدار مبارزة علیه ترویسم، با هدف نابودی نیروهای القاعده و طالبان اقدام به حمله به کشور افغانستان نمود. البتّه بسیاری از صاحب‌نظران معتقدند آمریکا که با فروپاشي شوروي از وجود دشمن - به عنوان پاية سياست خارجي ايدئولوژيك محور آمريكا بعد از جنگ سرد، محروم شده بود، توانست از تروریسم، به عنوان جایگزینی برای دشمن سابق بهره‌بردای نماید.
تروریست واقعی از دید آمار!
اگر به تعداد کشته‌ها و قربانیان تروریسم نگاهی بیندازیم، بسیاری از واقعیات مشخّص خواهد کرد که تروریست واقعی سردمداران غربی هستند یا مسلمانان؟ به عنوان مثال، بر اساس آمار خود غربی‌ها، در آمریکا تعداد 110 نفر (به جز کشته‌های 11 سپتامبر) از تاریخ 14/4/1972 تا 19/4/2013 توسط مسلمانان کشته شدند؛ در حالی‌که تعداد کشته‌های غیرنظامی «عراق» و افغانستان که در اثر حملة آمریکا و متّحدانش جان خود را از دست دادند، در حدود 132 هزار نفر برآورد شده است. 35 هزار نفر در «پاکستان» در نتیجة آنچه جنگ آمریکا با تروریسم خوانده می‌شود، بی‌خانمان شدند و بیش از صدها نفر غیرنظامی در اثر بمباران‌های هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی، جان خود را از دست دادند. فجایع زندان «ابوغریب» و «بگرام» نیز
مصداق دیگری از جنایت علیه بشریت و تروریسم آمریکایی است.
در ضمن، نباید موضوع حمایت غربی‌ها از تروریسم دولتی «اسرائیل» که مسئول مرگ حدود 50 هزار فلسطینی از 1948م. تاکنون شده است، نادیده انگاشته شود. موضوعی که اعتراض بسیاری از محافل حقوق بشری غربی را نیز برانگیخته است؛ امّا گوش شنوایی نبوده تا در این راه قدم استواری نیز بردارد.
نتیجه گیری
آنچه که مشخّص است، تروریسم از منظر دین اسلام در هر شکل آن، امری مذموم است؛ حال چه کشته شده‌ها مسلمان باشند چه متعلّق به سایر ادیان؛ امّا مقایسه‌ای بین تعداد عملیات‌های تروریستی و قربانیان آن در طول سال‌های جنگ سرد و پس از آن تا قبل از حادثة 11 سپتامبر 2001م. و نیز مقایسة تعداد کشته‌های مسلمانان در اثر حملات غربی‌ها و تعداد کشته‌های شهروندان غربی نشان می‌دهد که چه کسی در این میان، قربانی اصلی تروریسم می‌باشد.
آیا وجود تعداد بی‌شمار حوادث تروریستی در طیّ سال‌های قبل از جنگ سرد، زمان جنگ سرد و پس از آن، که منجر به قتل شهروندان غربی توسط خود غربی‌ها شده است، نمی‌تواند دلیلی بر شرمساری سردمداران آنها در معرفی اسلام به عنوان دین افراطی باشد؟
آیا وقت آن نرسیده است که غربی‌ها با کمی تأمّل و دوری از نگاه مغرضانه به اسلام و مسلمانان، در پی شناخت تروریست واقعی و راه‌های مقابله با آن برآیند؟ آیا تروریست خواندن مسلمانان و انتساب هر حادثة تروریستی به مسلمانان، بدون ارائة دلایل مستند و دامن زدن به موج اسلام‌هراسی، به خصوص پس از حوادث 11 سپتامبر می‌تواند به منزلة فرار از واقعیت‌های تاریخی و واقعیت‌های موجود محسوب شود؟
کشورهای غربی که امروزه داعیه‌دار حمایت از دمکراسی و مخالفت با تروریسم هستند، کافی است پیش از گرفتن ژست انسان‌دوستانه و حقوق بشری، به تاریخ دهه‌های گذشتة خود رجوع کنند و به خاطر بیاوردند که آنچه جان میلیون‌ها انسان بی‌گناه را در آن سال‌ها گرفت، نه اسلام و مسلمانان؛ بلکه خودخواهی‌های ضدّ بشری غربی‌ها در قالب ایدئولوژی‌های فاشیسم، نازیسم، کمونیسم و کاپیتالیسم بوده است. پس از حوادث 11 سپتامبر 2001م.، نیز این خودخواهی و زیاده‌طلبی، با شعار حمایت از آزادی، حقوق بشر، دمکراسی و مبارزه با تروریسم، ادامه پیدا کرده و این بار از میان مسلمانان قربانی می‌گیرد.
منبع: سایت مسلمانان جهان www. globemuslims.com