اثر فارسی علی اصغر رضوانی، نگاهی است به ویژگی‌های حکومتی امام مهدی(عج) پس از قیام و ظهور. انگیزة تألیف، بررسی نحوة حکومت حضرت مهدی و برخورد ایشان با پیروان سایر ادیان بوده است. آنچه باعث اهمّیت کتاب شده، نگاه تحلیلی به روایات مربوط به عصر حکومت مهدوی است.
فهرست مندرجات
۱. ساختار کتاب؛
۲. گزارش محتوا؛
۳. روش حکومتی حضرت؛
۴. وضعیت کتاب؛
۵. پانویس؛
۶. منبع.
ساختار کتاب
کتاب با مقدّمه مؤلّف در انتقاد از کسانی که افکار و عقاید انحرافی را در جامعه ترویج می‌کنند، آغاز و مطالب در دو بخش کلّی، ارائه شده است.
نویسنده پس از بیان اینکه اسلام در عصر ظهور تجلّی خواهد یافت، به جایگاه اهل کتاب در آن روزگار و رفتار امام(ع) با آنان پرداخته و آنگاه به برخورد آن حضرت با انحراف‌های فکری اشاره کرده است.
گزارش محتوا
بخش اوّل با بررسی تجلّی اسلام در عصر ظهور آغاز می‌شود. نویسنده معتقد است برای تشکیل جامعة واحد و امّت واحده، یک موضوع ضروری بوده و آن، جهان‌بینی واحد و اعتقاد واحد است و دینی که امام مهدی(عج) بعد از ظهور با آن بر مردم حکومت می‌کند، دین اسلام است. از برخی روایات نیز استفاده می‌شود که در عصر دولت ایشان، جز مسلمان، احدی روی زمین باقی نمی‌ماند.
ولی با مراجعه به روایات دیگری که با ظاهر قرآن نیز مطابقت داشته و به همین دلیل بر روایات قبلی مقدّم است، پی می‌بریم که یهود و نصارا تا روز قیامت باقی خواهند ماند.
با این استدلال، نویسنده سعی در تبیین و بررسی رفتار آن حضرت با اهل کتاب داشته و مدّعی است کسانی که از اهل کتاب معاند نبوده و در صدد ستیز و مقابله با حضرت و حکومت او برنیایند، می‌توانند در ذمّة اسلام بوده و به زندگی خود ادامه دهند.
وی با ضمیمه کردن آیة اکمال به آیات و روایاتی که مطابق آنها، دین حاکم در عصر ظهور، اسلام است، چنین نتیجه می‌گیرد که مذهب رایج در آن عصر، مذهب تشیّع است.
امّا مشکلی که در اینجا مطرح می‌شود، مشکل انحراف‌ها، برداشت‌ها و تفسیرهای نادرستی است که در راه و روش‌های دین و اصول و فروع احکام الهی پدید آمده و قرن‌ها در ذهن جامعة اسلامی رسوخ کرده است.
نویسنده معتقد است این جریان، یکی از موانع بزرگ بر سر راه حضرت است؛ زیرا در این جریان، امام تنها با توده‌های ناآگاه رو در رو نیست، بلکه عاملین اصلی توجیه‌ها و تحریف‌ها نیز پشت سر آنها قرار دارند که همواره به فتنه‌گری مشغولند. این عاملان از سه جریان زیر تشکیل می‌شوند و شاید بخشی از برنامه‌های کشتار گسترده امام(عج) در جوامع اسلامی، در این ارتباط باشد:
۱. روحانیون دنیادار و وابسته.
۲. سرمایه داران و اشراف بی دین.
۳. حکومت‌های به ظاهر اسلامی.
وی ضمن ارائه ادّلة و شواهدی، اثبات می‌کند که در حکومت آن حضرت، نژادپرستی هیچ جایگاهی نداشته و نوع حکومت ایشان، شبیه هیچیک از حکومت‌های موجود در دنیا نیست.
روش حکومتی حضرت
در ادامه، پس از اشاره به روش حکومتی حضرت مهدی(عج) و سامان‌پذیری زندگی مردم در آن عصر، ضمن بررسی عوامل تأثیرگذار در گسترش عدالت، سرلوحة برنامه‌های ایشان، گسترش عدالت در سراسر گیتی دانسته شده است.
نویسنده سیرة عملی و روش شخصی آن حضرت را مبتنی بر ساده زیستی دانسته و پس از ترسیم وضعیت امنیّت اجتماعی در عصر ظهور، رشد عقلی و تکامل علمی، رشد تربیتی، نحوة تقسیم بیت المال، رفاه اقتصادی، وجه کثرت اموال، وضعیت مساجد و حرمین شریفین در آن عصر را مورد بررسی قرار داده است.
دربارة جهت مشارکت مسیح(ع) در حکومت حضرت مهدی(عج) ، حکمت‌هایی بیان شده است؛ به عنوان مثال، از آن جایی که مسیحیان به حضرت مسیح(ع) اعتقاد داشته و جمعیت زیادی را تشکیل می‌دهند، لذا با مشاهدة ایشان، تسلیم او و حضرت مهدی(عج) می‌شوند.
در ادامه، پس از بررسی فاصلة بین ظهور و روز قیامت با استفاده از روایات، به این سؤال پاسخ داده شده که اگر حکومت حضرت مهدی(عج) حکومت عدل جهانی است، چرا ایشان به شهادت می‌رسند؟
نویسنده پس از تحلیل احتمالات وارد شده پیرامون این سؤال، به اصلاحات فراگیر در عصر ظهور و مقرّ حکومت آن حضرت، اشاره کرده و ضمن برشمردن آثار و برکات ظهور ایشان، به بررسی و بحث دربارة تکنولوژی در آن عصر، پرداخته است.
مباحث پایانی، دربارة نگاهی کوتاه به نوآوری و تحوّلی جدید در حکومت حضرت مهدی(عج) است و چنین نتیجه‌گیری شده که آن حضرت گر‌چه احیا کنندة شریعت اسلامی است؛ ولی این شریعت را با اسلوب و روشی جدید پیاده خواهند نمود.
انتظار، زمستان 1381، شمارة 6، جهانی شدن و حکومت جهانی مهدی (عج).