بسم الله الرّحمن الرّحیم
با حمد و سپاس خداوند متعال و عرض ادب به آستان مبارک خاندان مکرّم رسول خدا، محمّد مصطفی(ص) در حالی شمارة جدید مجلّة موعود را تقدیم شما می‌کنیم که چشمان ما پس از دو ماه خونبار محرّم و صفر، به سیمای ماه ربیع الاوّل روشن می‌شود. ماهی که در طلیعة آن باید از دل و جان بانگ برآورد:
«اَلسّلام علی رَبیع الاَنام و نَضرةِ الاَیّام.»
همان‌طور که می‌دانید مطالب مجلّة موعود ذیل دو عنوان کلّی مطالعات فرهنگی و مباحث اعتقادی قابل شناسایی‌اند. دو عنوانی که به سان دو بال، پرواز پرندة ذهن و زبان ما را در موعود برای تماشای دو ساحت فراخ در زندگی انسانی‌مان ممکن می‌سازد.
با یک بال، حیات مادّی و مناسبات تمدّنی را می‌توان به تماشا نشست و همة آنچه که بشر مفلوک امروز را به چالش کشیده است و با بال دیگر، حیات فرهنگی و اعتقادی را، با انبوهی از شبهات در جهان مدرن.
به راستی قلب هر انسان آزاده‌ای در این ازدحام وحشتناک فسرده می‌شود! در این موقعیت است که همة روزان و شبان انسان معاصر در اضطراب، بی‌قراری و بحران سپری می‌شود. بر هر انسان صاحب بصیرتی آشکار است که در چنین موقعیتی، بشر بر سر دوراهی ابتذال و پوچی درمی‌ماند. دوراهه‌ای که همة سیاهی و بن‌بست را در خود دارد و آدمی را از تجربة رستگاری و فلاح بازمی‌دارد.
به روزگاری، پیامبر رحمت(ص) با چنگ زدن به ریسمان آیات محکم قرآن، فرموده بود:
«یا ایّها الناس قولوا لا اله الّا الله تفلحوا.»
ای کاش! آن پیامبر مکرّم(ص) در میان ما بود و پرده از انفعال و درماندگی‌مان برمی‌داشت. شاید خطاب به ما می‌فرمود، ای انسان! برای رستگاری دوباره از عمق جان بانگ برآورید: «لا اله الّا الله.»
مسلمانان، در هر صبح و ظهر و شام و به وقت اذان و نماز، بانگ لا اله الّا الله را سر می‌دهند؛ امّا هیچ‌گاه به شرط تجربة رستگاری نمی‌اندیشند؛ «نفی اله‌ها.»
از بام تا شام، سر بر آستان هزاران اله و بت می‌ساییم. احکام صدها اله نکبت‌بار را در حیات مادّی و فرهنگی‌مان مراعات کرده و آن‌همه را واجب‌الاطاعه می‌شناسیم و همه وقت، برای استقرار احکام حوزة فرهنگی و تمدّنی الحادی غربی، از فرامین و احکام کتاب‌الله و آل‌الله کم می‌گذاریم و آنگاه در ازدحام بن‌بست‌ها و بحران‌ها، زبان به گلایه می‌گشاییم.
در هیچ عصری بسان امروز، بشر بحران‌های چند وجهی محیط زیست، خانوادگی، اقتصادی، سیاست و ملک‌داری را تجربه نکرده است؛ به همان سان که در هیچ عصری بسان امروز، از خداوند فاصله نگرفته است و در هیچ عصری تا به این حد، بشر در گرداب گناه غرق نبوده است.
همة ادیان و مذاهب و اقوال همة بزرگان دینی (مسیحی، زرتشتی و مسلمان)، ما را از تجربة چنین موقعیتی با خبر کرده بودند. در گفته‌های همة آنان، آخرالزّمان واژه‌ای است مشترک. باور بیاوریم که ما اکنون، آخرالزّمان و سال‌های سخت قبل از ظهور منجی موعود را تجربه می‌کنیم.
باور بیاوریم چنان سررشتة امور مادّی و فرهنگی از دست بشر خارج شده است که جز نجات‌بخشی الهی و آسمانی، کسی دیگر نمی‌تواند به فریاد انسان گرفتار در گرداب قرن بیست و یکم برسد. باور بیاوریم که یکبار و برای همیشه باید اعلام کنیم:
خداوندا! ما به بیراهه رفتیم و در خودکامگی، خود را مبتلای صد بلا کردیم، تو به فریادمان برس! تنها تویی که می‌توانی دیگربار «بهار» را به زندگی خزان‌زدة ما بیاوری، شاید که بوی گل‌های معرفت، عشق، آزادی و دین‌داری را دوباره استشمام کنیم.
نشریة «موعود»، ما را به صراطی می‌خواند که در انتهای آن، حضرت «موعود» بر انسان آغوش گشوده است. مردی که همة کمالات و زیبایی‌ها را در خود جمع دارد.
«موعود»، اشاره دارد به صراط مستقیم؛ همان که در هر نماز از خداوند آن را می‌طلبیم و اعلام می‌کنیم: «إهدِنَا الصّّراطَ المُستقیم.»
صراط مستقیم، صراط خداوند متعال، صراط محمّد مصطفی(ص)، صراط آل‌الله است. خاندانی که در تمامی عمر پربرکت خویش، هیچ گاه بر آستان بتی و الهه‌ای سر فرود نیاورد؛ حقّی را ضایع نساخت و همواره دعوت‌کننده به سوی خیر و نیکی بود؛ آل محمّد(ص) که خداوند «منجی موعود» را در ؛میان آنان جای داده و ظهورش را وعده کرده است.
با ما در این راه همراه شوید، دوستان را به سویش بخوانید و عزم خود را برای پیوستن به موعود منجی و تبرّی از همة صورت‌های کفر و شرک و نفاقِ جاری در عصر حاضر جزم کنید.
باشد تا دیدارش را تجربه کنیم. ان‌شاءالله.
اللّهم عجّل لولیّک الفرج.