چگونه در یک شب 600 هزار نفر در آتش سوختند!

به گزارش «مشرق»، «بمبارانِ درسدن» نامی است که بر حملة نظامی استراتژیک به شهر «درسدن»، پایتخت ایالت «ساکسونی» در «آلمان»، در ماه‌‌های نهایی جنگ جهانی دوم نهاده‌‌اند. در حملاتی که بین روزهای 13 تا 15 فوریة سال 1945م. اتّفاق افتادند، 1300 بمب‌ افکن نیروی هوایی «بریتانیا» و «ایالات متّحده»، بیش از 3900 تن بمب و موادّ آتش‌‌زا بر روی شهر رها کردند. طوفان آتشینی که در نتیجة انفجار این بمب‌‌ها شکل گرفته بود، 39 کیلومتر مربّع از مرکز شهر را سوزاند و منجر به تلفات جانی بی‌همتایی شد.

بمباران استراتژیک چیست؟

بمباران استراتژیک، یک استراتژی جنگی غیراخلاقی است که در یک جنگ همه‌جانبه برای از بین بردن توان و امکانات اقتصادی و نابودی کامل تجهیزات زیرساختی دشمن مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به طور سیستماتیک، سازماندهی و اجرای این استراتژی از طریق هوا صورت می‌گیرد. بمباران استراتژیک با بمباران تاکتیکی (Tactical Bombing) کاملاً متفاوت می‌باشد، اهداف در بمباران‌های استراتژیک، معمولاً کارخانجات، خطوط راه آهن، پالایشگاه‌ها، شهرها و ... می‌باشد؛ در صورتی‌که هدف از بمباران تاکتیکی، معمولاً انهدام پادگان‌ها، مراکز فرماندهی، انبارهای مهمّات، فرودگاه‌ها و در کل، اهداف نظامی می‌باشد. با توجّه به این تفاوت‌ها مشخّص می‌گردد که بمب افکن‌های استراتژیک هواپیماهایی بزرگ و دور برد می‌باشند؛ در صورتی‌که بمب افکن‌های تاکتیکی، کوچک‌تر و سریع‌تر هستند و در بسیاری از موارد، بمباران‌های تاکتیکی توسط شکاری بمب‌افکن‌ها صورت می‌گیرد، در بعضی از مواقع، قبل از اجرای یک بمباران استراتژیک با اجرای بمباران‌های تاکتیکی، سیستم‌های دفاع ضدّ هوایی دشمن مورد تهاجم قرار گرفته و منهدم می‌گردد و سپس بمباران استراتژیک انجام می‌گیرد.

چرا درسدن بمباران شد؟

آلمان‌ها آغاز کنندة بمباران‌های هوایی شهرها نبودند. «انگلستان» و «فرانسه» در سوم سپتامبر 1939م. علیه آلمان رایش اعلان جنگ دادند. دو روز بعد از این واقعه، انگلستان بمباران شهرها و جمعیت غیرنظامی آلمان را آغاز کرد. در 5 سپتامبر 1939م. اوّلین حملات هوایی علیه شهرهای «کوکس‌هاون» (Cuxhaven) و «ویلهلم‌شاون» (Wilhelmshaven) انجام گرفت؛ در 12 ژانویه 1940م. شهر «وسترلند» (Westerland) بمباران شد. دو هفته بعد، در 25 ژانویه، فرماندهی عالی ارتش آلمان حمله به شهرهای بریتانیا و بندرهای آن کشور را ممنوع اعلام کرد؛ البتّه بنادر «روسیث» (Rosyth) از این قاعده مستثنی شدند. در 20 مارس، 110 بمب انفجاری و آتش‌زا بر فراز شهرهای «کیل» (Kiel) و «هرنوم» (Hörnum) رها شدند. در این حمله، یک بیمارستان به کلّی تخریب شد. در آوریل 1940م.، بمب‌افکن‌های ارتش بریتانیا حملاتی فزاینده علیه شهرهایی انجام دادند که دارای هیچ نوع تأسیسات و اهمّیت نظامی نبودند. وینستون چرچیل در 11 می‌1940م. و درست یک روز بعد از انتصاب، به عنوان

نخست‌وزیر و وزیر جنگ تصمیم گرفت دستوری مبنی بر انجام حملات هوایی وسیع علیه مردم غیرنظامی آلمان صادر کند. با این حال، وی مردم انگلستان را از اتّخاذ این تصمیم مطّلع نکرد. در 18 می‌1940م. فرماندهی عالی ارتش آلمان، گزارشی از حملات انگلیسی‌ها به اهداف غیرنظامی منتشر کرده و در مورد عواقب تداوم این حملات به انگلیسی‌ها هشدار داد. بالأخره در 14 و 15 نوامبر 1940م. نیروی هوایی آلمان نیز به یک شهر انگلیسی -«کاونتری»- که البتّه دارای صنایع نظامی با اهمّیتی بود، حمله کرد. این حمله چندین ماه پس از آغاز حملات بریتانیایی‌ها علیه مردم غیرنظامی آلمان، آغاز شد. بنابر گزارش‌ها، در این حمله در حدود 600 نفر کشته شدند.

سونکی نیتزل (Sönke Neitzel)، متخصّص جنگ‌افزار هوایی، می‌گوید: بدون شک در سال‌های ابتدایی جنگ، حملات نیروی هوایی آلمان علیه شهرها بر اساس اهمّیت نظامی آنها برنامه‌ریزی شده بود و نمی‌توان آنها را حملاتی برای ارعاب و ایجاد وحشت در میان مردم کشور متخاصم طبقه‌بندی کرد.

چرچیل: آنها را کباب کنید.

هدف نیروهای متّفقین نابود کردن مردم آلمان، به ترسناک‌ترین شکل ممکن بود. در 13 فوریة 1990م.، 45 سال بعد از ویرانی درسدن، دیوید ایروینگ (David Irving)، در «کاخ فرهنگ» درسدن به سخنرانی پرداخت. ایروینگ در سخنرانی خود، به جمله‌ای مشهور از چرچیل اشاره کرد:

نمی‌خواهم در مورد چگونگی نابود کردن اهداف با اهمّیت اطراف درسدن، به من پیشنهاد دهید. من پیشنهاد‌هایی می‌خواهم در مورد چگونگی کباب کردن 000/600 پناهنده‌ای که از «برسلاو» به درسدن آمده‌اند.

امّا کباب کردن آلمان‌ها برای چرچیل کافی نبود. وی در صبح روز بعد از بمباران، به هواپیماهای سبک دستور داد که بازماندگان بمباران‌ها را در ساحل رودخانه «اِلب» (River Elbe) به رگبار ببندند.

این دستور چرچیل در راستای تحقّق بخشیدن به برنامة پیشنهاد شده از سوی «مورگنتا»، وزیر خزانه‌داری روزولت بود. وی پیشنهاد کرده بود که برای اطمینان حاصل کردن از اینکه آلمان دیگر هیچگاه قدرت نیابد، می‌بایست به گونه‌ای به این کشور حمله کرد که این کشور تکّه تکّه و منزوی شود و برای همیشه از لحاظ صنعتی فلج بماند.

نبرد سیستماتیک چرچیل برای نابودی مردم آلمان عبارت بود از، نابودی هر خانة آلمانی در تمام شهرهای این کشور: اگر قرار است چنین اتّفاقی رخ دهد، امیدوارم بتوانیم تمام خانه‌های آلمانی را در تمام نقاط این کشور ویران کنیم. چرچیل در مارس 1945م. در مورد بمباران شهرهای آلمانی با هدف ایجاد ترس و وحشت و در عقلانی بودن این کار دچار تردید شد؛ امّا حملات باز ادامه یافت.

هفته‌نامة آلمانی اشپیگل در ژانویة 1995م. چنین نوشت: حدود 6 میلیون آلمانی در جنگ جهانی دوم کشته شدند. در حقیقت، امّا تعداد واقعی کشته‌ها بالغ بر 15 میلیون نفر است. با وجود اینکه حتّی نشریة ضدّ آلمانی «اشپیگل» اذعان می‌نماید که 6 میلیون نفر در این جنگ کشته شده‌اند؛ امّا نخبگان آلمانی فقط برای قربانیان یهودی عزاداری می‌کنند.

به راستی چند نفر در آتش سوختند؟

توماس بروکس دربارة تعداد صحیح کشته‌شدگان در آتش‌سوزی می‌گوید: منکران این هولوکاست آلمانی ادّعا دارند که در این واقعه، تنها 35000 آلمانی کشته شدند. مساحت درسدن در حدود 28 کیلومتر مربّع است؛ یعنی به عبارت دیگر، در حدود 7000 جریب کاملاً نابود شد. بنابراین اگر آمار ارائه شده در مورد تعداد کشته‌شدگان را صحیح فرض کنیم، در این صورت، در هر جریب 6 نفر کشته شده‌اند. (یعنی تقریباً 6 نفر در هر 4000 متر مربّع). در فوریة 2005م.، کمیسیونی مرکّب از برخی تاریخ‌نگاران به اصطلاح «جدّی و دقیق» این رقم را نیز کاهش داد. آنها ادّعا کردند که در حدود 24000 آلمانی در واقعة بمباران درسدن کشته شدند؛ امّا هر کس که اندک آشنایی با سیستم سیاسی آلمان داشته باشد، می‌داند که این «تاریخ‌نگاران جدّی و دقیق» چیزی نیستند؛ جز چند تحریف‌کنندة مبتذل، افرادی که پول می‌گیرند تا با دروغ گویی نگذارند حقایق آشکار شوند. رقم 35000 نفر، اشاره به طیف کوچکی از قربانیان دارد که هویّت آنها کاملاً قابل شناسایی بود.

اظهارات برخی مقامات آلمانی کاملاً در تضادّ با تاریخ رسمی واقعة درسدن است. ارهارد موندرا (Erhard Mundra)، عضو «کمیتة باتزن» (مؤسّسة زندانیان سیاسی سابق در جمهوری دمکرتیک آلمان [آلمان شرقی])، در روزنامة دی‌ولت (DieWelt) در تاریخ 2/12/1995، نوشت:

بر اساس اظهارات سرهنگ دوم دی. ماتس (D. Matthes) افسر سابق ستاد مشترک ارتش آلمان در منطقة نظامی درسدن، 35.000 نفر از قربانیان کاملاً شناسایی شدند، هویت 50.000 نفر تا حدودی آشکار شد؛ امّا در حدود 168.000 نفر به هیچ وجه قابل شناسایی نبودند.

باید بدین نکته نیز اشاره کنیم که کودکان، زنان و افراد سالخورده‌ای که طوفان آتش آنها را به تلّی از خاکستر تبدیل کرده بود نیز غیرقابل شناسایی بودند. در سال 1955م.، کنراد آدنائر، صدراعظم سابق آلمان غربی چنین اظهار داشت: "در 13 فوریة 1945م. حمله به شهر درسدن، که انباشته از آوارگان جنگی بود، در حدود 250.000 کشته بر جای گذارد.

در سال 1992م.، مقامات شهر درسدن در پاسخ به شهروندی که در مورد آمار تلفات پرسیده بود، چنین پاسخ دادند: بر اساس اطّلاعات قابل اعتمادی که توسط پلیس درسدن تهیّه شده است، تا روز بیستم مارس در حدود 202.040 جسد کشف گردید که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند. تنها 30% از این افراد قابل شناسایی بودند. اگر تعداد افراد مفقودالأثر را نیز به حساب آوریم، در این صورت، تعداد واقع‌بینانة قربانیان بالغ بر 250.000 تا 300.000 نفر خواهد بود. در زمان حمله، شهردرسدن هیچ نوع تجهیزات پدافند هوایی یا دفاع نظامی در اختیار نداشت. در این شهر، هیچ نوع کارخانجات و صنایع نظامی وجود نداشت. درسدن تنها پناهگاهی بود برای آوارگان شرق کشور.

در شب‌های دهشتناک 13 و 14 فوریة 1945م.، وینستون چرچیل، 700.000 بمب آتش‌زا، یعنی به ازای هر نفر دو بمب، بر فراز شهر درسدن رها کرد. روزنامة دی‌ولت در سوم مارس 1995م. نوشت: به گفتة پرفسور دایتمار هوسر (Dietmar Hosser) از مؤسّسة مصالح ساختمانی، انبوه‌سازی و پیشگیری از آتش‌سوزی: زمانی که شهرها به کوره‌های آدم‌سوزی تبدیل می‌شوند، در این حالت دمای سطح زمین به بالای 2900 درجه فارنهایت (1600 درجه سانتی‌گراد) می‌رسد.

در 11 فوریة 1995م.، روزنامة دی‌ولت چنین گزارش داد: در نسل‌کشی مردم آلمان در حدود 80% از شهرهای بالای 100.000 نفر ویران شدند. هواپیماهای جنگی نیروهای جنایتکار متّفقین در حدود 40.000 تن بمب در سال 1942م.، 120.000 تن در سال 1943م.، 650.000 تن در 1944م. و 500.000 تن در چهار ماه آخر جنگ در سال 1945م.، بر سر مردم آلمان فرو ریختند.

بمباران نظامی یا جنایت جنگی!

هرچند هیچ کدام از افرادی که مسئول بمباران شهر درسدن بودند، به جنایت جنگی متّهم نشدند، امّا متخصّصان بسیاری بر این باورند که بمباران این شهر جنایت جنگی بوده است.

دونالد بلوخام، تاریخ ‌شناس، می‌‌گوید: بمباران درسدن در 13 و 14 فوریه، جنایت جنگی است. وی همچنین استدلال می‌کند شواهد مستحکمی مبنی بر مجرم بودن وینستون چرچیل و همدستانش وجود دارد: در این زمینه، بایستی به صورت جدّی تفکّر شود.

گونتر گراس، نویسنده آلمانی نیز یکی از افرادی است که اعتقاد دارد، بمباران شهر درسدن، جنایت جنگی بوده است.

افرادی که معتقدند در بمباران شهر درسدن جنایت جنگی رخ داده است، استدلال می‌کنند تخریبی که در شهر ایجاد شده، فراتر از حدّی است که بتوان آن را نیاز نظامی قلمداد کرد. متّفقین از نتیجة چنین حملاتی آگاه بودند؛ چراکه برخی شهرهای انگلستان در جریان حملة بلیتز توسط این بمب‌ها تخریب شده بودند. این افراد عنوان می‌کنند که در شهر درسدن پایگاه نظامی وجود نداشت و اغلب صنایع این شهر در خارج از محدودة بمباران شده قرار داشتند. آنها ادّعا می‌کنند با توجّه به پیشینة تاریخی قابل توجّه شهر، متّفقین نباید آن را بمباران می‌‌کردند.

بخشی از توصیف فاجعة درسدن در روزنامة دی‌ولت بدین شرح است:

آنها در درسدن، تنها در عرض یک شب جهنّمی، صدها هزار نفر را نابود کردند و گنجینه‌های فرهنگی بی‌شماری را تخریب نمودند. زن‌هایی که در بیمارستان‌ها در حال وضع حمل بودند از پنجره‌ها به بیرون می‌پریدند تا در آتش نسوزند؛ امّا در عرض چند دقیقه این زنان و کودکانشان که هنوز چشمانشان را به روی جهان باز نکرده بودند، به تلّی از خاکستر تبدیل شدند. هزاران نفر که بمب‌های آتش‌زا آنها را تبدیل به مشعل‌های متّحرک کرده بود، به درون حوض‌های آب می‌پریدند؛ امّا فسفر حتّی درون آب نیز آنها را می‌سوزاند. حتّی حیوانات باغ‌وحش نیز با بیچارگی به همراه انسان‌ها به سوی آب می‌دویدند؛ امّا تمام این انسان‌ها و حیوانات به نام آزادی نابود شدند. (3 مارس 1995، دی‌ولت)

توماس بروکس نیز این بمباران را این گونه تشریح می‌کند:

در مرکز شهر، که منطقه‌ای پرجمعیّت با وسعت 15 کیلومتر مربّع است، طوفان آتش حتّی یک خانه را هم سالم نگذارد. آتش‌سوزی به مدّت دو شبانه روز ادامه یافت. در مرکز شهر، آسفالت خیابان در حال سوختن بود. در روز بعدی «تندباد» هنوز با سرعت بسیار شدید می‌وزید تا حدّی که یک دانشجوی ترک قدرت آن را در روی پل رودخانة الب نیز احساس کرد. وی گفت: یک تندباد بسیار شدید که بر اثر آتش به وجود آمده بود، از روی رودخانة الب گذشت. ما مجبور شدیم در روی پل بر زمین بخوابیم و به نرده‌ها بچسبیم تا باد ما را با خود نبرد.

برای اینکه مردم کشور دچار وحشت نشوند، گوبلز تعداد کشته‌ها را 40.000 نفر اعلام کرد. البتّه وی گزارشی از جانب رئیس دفتر تبلیغات در درسدن دریافت کرده بود که در آن تعداد تلفات بالغ بر 350.000 تا 400.000 نفر ذکر شده بود... حتّی بعد از پایان جنگ به دلیل ملاحظات سیاسی از ارزیابی دقیق و عینی قربانیان این حادثة وحشتناک ممانعت به عمل آمد. بسیار ساده‌لوحانه است که باور کنیم تبلیغاتچی‌های نازی عمداً تعداد قربانیان را زیاد اعلام کرده‌اند. هدف از بمباران‌های هوایی نیروهای متّفقین، همان‌گونه که خود نیز اعلام کرده‌اند، شکستن روحیة مردم آلمان بود. اگر تبلیغاتچی‌های نازی تعداد قربانیان را زیاد اعلام می‌کردند، بدین معنا بود که در جهت نیّات متّفقین قدم برداشته‌اند. تعداد تلفات درسدن چنان بالا بود که گوبلز تصمیم گرفت این تعداد را 90% کمتر از مقدار واقعی اعلام کند. وی از این واهمه داشت که اعلام ارقام واقعی باعث هرج و مرج و فروپاشی روحیة تمام مردم رایش گردد. به درستی که ابعاد این فاجعة قوّة تخیّل انسان را به مبارزه می‌طلبد.

چرا بمباران درسدن نادیده گرفته می‌شود، اما افسانه هولوکاست نه؟

دکتر گئورگی استنسون، وکیل و رئیس مؤسّسة «جنوساید واچ» (Genocide Watch) می‌گوید:

چگونه است که هولوکاست جنایت جنگی است و از آن، به عنوان یکی از زشت‌ترین اتّفاقات تاریخ یاد می‌‌شود؛ امّا بمباران درسدن و حملة اتمی به «هیروشیما» و «ناکازاکی» توسط متّفقین جنایت جنگی قلمداد نمی‌‌شود؟ ما همه کارهای زشتی می‌توانیم انجام دهیم؛ امّا باید توسط قانون محدود شویم و قانون اجازة آن را به ما ندهد.

توماس بروکس (Thomas Brookes)، تاریخ‌نگار و نویسندة انگلیسی، با اشاره به تلاش‌های صورت گرفته برای کمتر جلوه دادن تلفات انسانی این حملة هوایی می‌نویسد:

دروغ‌گویان حرفه‌ای که در خدمت منافع صنعت هولوکاست قرار

گرفته‌اند و همچنین تاریخ‌نگاران رسمی جمهوری فدرال آلمان با وقاحت هرچه تمام سعی می‌کنند میزان تلفات انسانی هولوکاست درسدن را به چند صد هزار نفر کاهش دهند. هیچ‌کس نمی‌تواند منکر شود که 12.000 خانه در مرکز شهر و در بحبوحة طوفان آتش، تبدیل به تلّی از خاکستر شدند. در این شهر، علاوه بر 600000 ساکن بومی آن، در حدود 600.000 پناهنده نیز از شهر «برسلاو» (Breslau) پناه گرفته بودند. با توجّه به این مسئله می‌توان نتیجه گرفت که هر کدام از این 12.000 خانه بیش از 50 نفر را در خود جای داده ‌بودند؛ امّا از این تعداد خانه، هیچ چیز باقی نماند و انسان‌هایی که در این خانه‌ها پناه گرفته بودند، بر اثر دمای بیش از 2900 درجه فارنهایت (1600 درجه سانتی‌گراد) همگی به خاکستر تبدیل شدند.

انست کرامر (Enst Cramer) در 12 فوریه 1995م. و در روزنامة دی‌ولت نوشت: زمانی که برای این قربانیان عزاداری می‌کنیم، دیگر نباید دنبال مقصّران این مصائب بگردیم.

توماس بروکس معتقد است که قضیه در مورد هولوکاست کاملاً برعکس بوده و تمام تلاش‌ها حول مبالغه در مورد این رخداد می‌چرخند. او در ادامه می‌افزاید: امّا وقتی که نوبت مبالغه و گزافه‌گویی در مورد تلفات جانی اردوگاه‌های «آشویتس» می‌رسد، هیچ کس از این حرف‌ها نمی‌زند. دیگر دروغگویان و فریبکاران حرفه‌ای نمی‌گویند که: بحث در مورد اینها بی‌معنی است... سالیان درازی از این واقعه گذشته است، بنابراین این صحبت‌ها چه فایده‌ای دارند؟

به نوشتة فریجوف میر (Fritjof Meyer)، روزنامه‌نگار مشهور، 5/3 میلیون قربانی ساختگی به تعداد تلفات اردوگاه‌های «آشویتس» اضافه شد تا ملّت آلمان بیش از پیش بدنام شود. در حقیقت، تمام سیاست‌مداران آلمانی ادّعا می‌کنند که مردم این کشور تا ابد، گناهکار هستند. حتّی آلمانی‌هایی که هنوز زاده نشده‌اند نیز گناهکارند.

منابع و مآخذ: