آرزوی سبز
کاشکی آمده بودی و زمين سرد نبود
اين همه روی زمين آدم نامرد نبود
خسته‌ام! مهدی من! حال مرا می‌فهمی؟
حال من را که نصيبم به جز از درد نبود
تو بهاری و اگر آمده بودی، گل‌ها
دلشان منتظر حادثه‌ای زرد نبود
تو اگر آمده بودی همه انسان بوديم
نفسمان اين همه هرجايی و ولگرد نبود
هيچ‌کس اهل ريا کاری و تزوير و فريب
هيچ‌کس مدّعی آن چه نمی‌کرد نبود
ندبه‌ها و فرج و العجل و عهد... چه سود؟
کاش اين شهر پر از آدم بی‌درد نبود
تو سرنوشت زمینی
حریر نور غریبش، بر این رواق می‌افتد
اگر چه ماه شبی چند در محاق می‌افتد
تو «باید»ی و یقینی، نه اتّفاقی و «شاید»
تو سرنوشت زمینی، که اتّفاق می‌افتد
تو «ماه»ی و شده فوّاره برکه‌ای به هوایت
بگو نمی‌رسد... آیا از اشتیاق می‌افتد؟!
به روی طاقچه گلدان تازه می‌نهم، امّا
به هر دقیقه گلی گوشة اتاق می‌افتد
بهار می‌رسد امّا، چه فرق می‌کند آیا
برای شاخة خشکی که در اجاق می‌افتد؟!
محمّد مهدی سیّار
آن صبح تماشایی
خیابان در خیابان پایکوب آهن و دود است
مسافر خسته از موسیقی شهر غم‌آلود است
به دوشش کوله‌باری از دوبیتی‌های دلتنگی
مزامیر نیستانش پر از اندوه داوود است
به صحرا چشم می‌دوزد، سواری خسته پیدا نیست
وَ بر دریا که از اندوه ماهی‌ها نمک سود است
می‌اندیشد به یک آدینه، آن صبح تماشایی
می‌اندیشد ظهورش در کدامین صبح موعود است
تمام سارها آن روز شاعر می‌شوند از شوق
وَ شاعرتر از آنها بید مجنون لب رود است
جهان پلکی به هم تا می‌زند قد راست خواهد کرد
وَ می‌بيند زمين را خالي از بت‌هاي نمرود است
محمّد حسین انصاری نژاد
این است جهانی که در آن زندگی می‌کنیم...
این است جهانی که در آن زندگی می‌کنیم:
ساختمان‌های عریض‌تر و خلق و خوی تنگ‌تر داریم؛
بزرگراه‌های وسیع‌تر و دیدگاه‌های باریک‌تر داریم؛
بیشتر خرج می‌کنیم؛ امّا کمتر لذّت می‌بریم؛
بیشتر می‌خریم؛ امّا کمتر داریم؛
خانه‌های بزرگ‌تر، امّا خانواده‌های کوچک‌تر داریم؛
رفاه بیشتر، امّا وقت کمتر؛
درجات تحصیلی بالاتر، امّا احساس مشترک کمتر؛
دانش بیشتر، امّا قدرت تشخیص کمتر؛
متخصّصان بیشتر، امّا مشکلات افزون‌تر؛
داروی بیشتر، امّا سلامتی کمتر داریم؛
بی‌مهابا خرج می‌کنیم؛ کم می‌خندیم؛ تند می‌رانیم؛ سریع به اوج عصبانیت می‌رسیم؛
تا دیر وقت بیدار می‌مانیم؛ خسته از خواب بر می‌خیزیم؛ کم مطالعه می‌کنیم؛ زیاد تلویزیون تماشا می‌کنیم و به ندرت دل به عبادت می‌سپاریم؛
به دارایی‌های خود افزوده‌ایم؛ درحالی‌که از ارزش‌های خود کاسته‌ایم؛
بسیار زیاد حرف می‌زنیم؛ به ندرت عشق می‌ورزیم و بسیاردروغ می‌گوییم.
آموخته‌ایم که چگونه یک زندگی را بسازیم؛ امّا نیاموخته‌ایم که چگونه آن را حفظ کنیم؛
سالیان را به زندگی افزوده‌ایم؛ امّا به سال‌ها زندگی نبخشیده‌ایم؛
همة راه‌های رفت و برگشت به کرة ماه را پیموده‌ایم؛ امّا درگذر از عرض خیابان برای ایجاد رابطه با همسایة جدید دچار مشکل هستیم؛
جهان بیرون را فتح کرده‌ایم؛ امّا جهان درون را نه؛
بزرگترین کارها را به انجام رسانده‌ایم؛ امّا بهترین کارها را نه؛ از آلودگی هوا کاسته‌ایم؛ امّا برآلودگی روح افزوده‌ایم؛
اتم را شکافته‌ایم؛ امّا تعصّبمان را نه؛
بیشتر نوشته‌ایم؛ امّا کمتر آموخته‌ایم؛
بیشترطرح داده‌ایم؛ امّا کمتر به پایان برده‌ایم؛
آموخته‌ایم بشتابیم؛ امّا نیاموخته‌ایم، صبرکنیم؛
ثروت‌های بیشتر، امّا معنویت کمتر داریم؛
آذوقة بیشتر و رضایت کمتر؛
آشنایان بیشتر و دوستان کمتر؛
تلاش بیشتر و موفّقیت کمتر داریم.؛
رایانه‌های بیشتری ساخته‌ایم تا اطّلاعات فراوان‌تری گردآوریم و بیش از همه انتشار دهیم؛ امّا ارتباطات کمتری داریم؛
از نظر کمّیت افزونی داشتیم و از لحاظ کیفیت رو به نقصان گذاشتیم؛
زمان ما زمانة غذاهای آماده و دیرهضم است؛
مردان تنومند؛ امّا شخصیت‌های زبون؛
سودآوری بیش از حد و ارتباطات کم‌مایه؛
این زمان، زمان صلح جهانی و جنگ خانگی است؛
فراغت بیشتر و تفریح کمتر؛
تنوّع بیشتر موادّ غذایی، امّا مواد مغذّی کمتر؛
این روزها روز کسب درآمد از دو محل، روزهای سفرهای پرشتاب، حوله و دستمال‌های یک بار مصرف، اخلاقیات فراموش شده و قرص‌هاست؛ قرص‌هایی با هرگونه اثر شادی‌آفرین، آرامش‌بخش و مرگ‌آور.
منبع: erfme.parsiblog.com