محسن عليبيگي
اسلام، سيماي تازهاي به شبهجزيره عربستان بخشيد.
يكتا پرستي، جاي بتپرستي را گرفت.
قبيلهپرستي به مساوات و برابري كشيد و فحشا به حيا تبديل گشت.
ايمان در نهاد جانها پاي نهاد و زندگي و زندگاني رامعني و مفهومي نو پيدا شد...
سال دهم هجرت، نفوذ اسلام بر سراسر مملكت عربستان سايهگستر شده بود؛ حجّةالوداع، شكوهي بيسابقه داشت؛ تا آن روز، در هيچ نقطه از سرزمين اعراب، جمعيتي بدانسان گرد نيامده بود.
صد هزار مسلمان، قبيله، قبيله؛ صد هزار مردم، ملازم ركاب صاحب اختيار خويش، در بازگشت از آخرين حج پيامبر(ص) او را همراهي ميكردند.
محمد، صلي الله عليه وآله وسلم، ميدانست چون ساير مخلوقات، راهي ديار مرگ خواهد شد؛ او حاصل نبوت و رسالت خويش را در بطن رهبري امت ميديد. او تلاش خود را در جهت پيشبرد انقلاب بيست و چند ساله خود مصروف داشته، موانع را از ميان برداشته و شرك و خودپرستي را در هم كوبيده بود. اما براي ادامه پيروزي و جهاني شدن آيين اسلام، به جانشيني بزرگ و والاقدر احتياج داشت؛ تا مجري قانون الهي باشد؛ رهبري كه حكومتش، همچون محمد(ص) منطبق با معيارهاي اسلامي باشد.
مردمي كه در راه هدايت و ارشاد آنها به سوي انسانيت، خونها ريخته و كوششهاي جانفرسا، شده است و هنوز از مدنيت اسلام، به دليل نداشتن روح فرهنگي، آگاهي كاملي ندارند، نبايد تنها و بدون راهبري سليم، گذارده شوند. اسلام را پشت و پناهي بايد. رهبري بايد كه يادآور شريعت احمدي باشد. كسي بايد سمبل اسلام شود كه شرايط و خصوصيات محمد، صلي الله عليه وآله وسلم، را داراست.
و چه كسي جز علي، عليه السلام، ميتواند بار اين مسؤوليت عظيم را بر دوش كشد؟
محمد، صلي الله عليه وآله وسلم، بخوبي ميدانست كه هيچ يك از پيروان و نزديكانش به جز علي ابن ابيطالب، عليه السلام، ياراي برافراشتن پرچم لاالهالااللّه و لياقت جانشيني او را ندارند.
علي، عليه السلام، يگانه رادمردي است كه طغراي خانهزادي حق و سرخط خانهپروري رسول حق، به نام نامياش رقم خورد. ذكر معاني او جز در كلام خدا و بيان محمد، صلي الله عليه وآله وسلم، نميگنجد.
بحر كرامتش را هفت دريا نپويد و آسمان نعمتش را نُه كرسي فلك نپايد.
جوانمردي كه يك ضربت شمشيرش، عبادات جنّ و انس را به ميزان آرد، حديث سجدهاش را ملكوت بر نتابد.
علي، عليه السلام، نمايانگر مدينه فاضله محمد(ص) است.
براستي كه در راه شناخت يكي، ابتدا بايد ديگري را شناخت.
كيست كه بيشتر از محمد، صلي الله عليه وآله وسلم، به اسرار الهي و رفتار متعالي حيدر آشنا باشد؟!
كيست كه بهتر از علي، عليه السلام، بتواند آيينگزار رسالت محمدي گردد؟
او بزرگترين يادگار روزهاي سختي و ايام تنهايي است. او يگانه جليس خلوت حراست.
او درخشانترين حماسه طلوع سبز است.
او دلافروزترين خاطره بدر و حنين است.
پس بايد علي را به جانشيني انتخاب نمود.
روز هجدهم ذيالحجه بود و چه هنگامي براي انجام اين مهم و براي كامل نمودن رسالت، بهتر از اين روز كه صد هزار مسلمان از قبايل
مختلف گرد هم جمع شدهاند و نزديك است به نقطهاي برسند كه بايد براي رفتن به ديار خود، يكديگر را ترك گويند.
در سرزمين غدير خم، كاروان با فرمان توقف پيامبر، صلي الله عليه وآله وسلم، از حركت باز ايستاد.
جلوداران بازگشتند؛ آنها كه در آخرين محملهاي كاروان آهسته ميراندند، براي پيوستن به شمع جمع اصحاب، پيش آمدند. پيامبر را سخني بود كه ميبايست همگان به گوش دل و جان دريابند.
هنگامي كه جهاز شتران بر هم چيده شد و سكوي بلندي در مقابل ديدگان مسلمانان فراز آمد، پيامبر، صلي الله عليه وآله وسلم، بالا رفت و علي ابن ابيطالب، عليه السلام، را به كنار خويش فرا خواند.
آنگاه قامت برافراشت، گفتاري آغاز نمود كه گويي وصيت و اتمام حجّتي است كه همانا بوي فراق و جدايي ميدهد.
آري، محمد صلي الله عليه وآله وسلم، چنانكه گويي آيات وحي بر زبان ميراند با همان صلابت هميشگي فرمود:
خدايا! سخن خود به نام تو آغاز ميكنم و به يگانگي تو گواهي ميدهم...
اي مردم! سخنان مرا به نيكويي گوش فرا دهيد.
آنان كه اينجا هستند، سخنان مرا به ديگر كسان برسانند.
براستي كه شما با خدا ملاقات خواهيد كرد و او به حساب كارهاي شما خواهد رسيد.
اي مسلمانان، من بزودي از ميان شما خواهم رفت، پس شما را به پيروي از ثقلين سفارش ميكنم؛ دو گوهر گرانبها براي امت خويش به وديعه ميگذارم؛ اول ثقل اكبر، يعني قرآن، كلام خدا و دوم، ثقل اصغر، يعني خاندان و فرزندانم را.
سپس در حالي كه دست علي، عليه السلام، را به دست خويش گرفته و بالاي سر ميبرد، او را به همگان شناساند و فرمود:
بشنويد تا چه ميگويم و گفتههايم را در دل جاي دهيد.
اي مردم! هر كه من مولاي اويم، پس علي مولاي اوست.
بار الها، دوستي كن با هر كس كه با علي دوستي كند و دشمن باش با هر كس كه با علي دشمن باشد.
اي پيروان من!
امروز نصيحت و حجت خويش را بر شما تمام كردم.
دينتان را كامل نمودم.
و راضي و خشنود شدم كه اسلام براي شما دين و آيين باشد.