فهرست مطالب یک سالة موعود (شماره‌های 10 تا 17)

ادامه از صفحة 61

- بله آقا.

- جلوتر بيا تا زخمت را ببينم.

اسماعيل در دل با خودش گفت: اينها كه اهل باديه هستند از نجاست پرهيزي ندارند. من هم تازه غسل كرده‏ام و لباسهايم هنوز خيس است. اگر دستشان را به لباس من نمي‏زدند بهتر بود.

هنوز اسماعيل با همين فكر كلنجار مي‏رفت كه مرد روي زين اسب خم شد و دست اسماعيل را گرفت و به طرف خودش كشيد و دستش را روي زخم گذاشت و فشار داد. اسماعيل از درد لبش را به دندان گرفت ولي حرفي نزد. مرد دستش را برداشت و روي زين نشست. پيرمرد رو به اسماعيل لبخندي زد و گفت:

- رستگار شدي اسماعيل.

اسماعيل آهسته گفت: شما رستگاريد.

و از دلش گذشت: تو اسم مرا از كجا مي‏داني؟

پيرمرد نگاهي به مرد خوش‏سيما و نگاهي به اسماعيل انداخت و گفت: رستگار و خلاص شدي. اين آقا «امام زمان‏» است. با شنيدن كلام پيرمرد، رعشه‏اي سراپاي وجود اسماعيل را لرزاند. حس كرد صورتش گر گرفت. قدمي به جلو گذاشت.

پا و ركاب حضرت را محكم گرفت و بوسيد. هر چهار سوار اسبهايشان را به راه انداختند. اسماعيل با همه قدرت به دنبال آنها دويد. حضرت فرمود: برگرد.

اسماعيل فرياد زد: من هرگز از شما جدا نمي‏شوم.

باز حضرت فرمود: برگرد. مصلحت تو در برگشتن است.

اسماعيل ناليد: من هرگز از شما جدا نمي‏شوم.

پيرمرد صدايش را بلند كرد و گفت: اسماعيل شرم نمي‏كني، امام زمانت دو بار به تو فرمودند برگرد و تو اطاعت نكردي؟

زانوهايش سست‏شد. ايستاد. آنها چند قدم ديگر هم دور شدند. اسماعيل از ته دل فرياد زد: آقا...

حضرت دهانه اسبشان را گرفتند و ايستادند. قلب اسماعيل از شدت هيجان در حال ايستادن بود. اينكه پيش رويش ايستاده بود و با شنيدن فرياد و گريه او برگشته و به او نگاه مي‏كرد «امام زمان‏» بود.

اسماعيل ناباورانه چشم در چشمان مهربان حضرت دوخت و اشك تمام صورتش را پر كرد. حضرت فرمود:

- وقتي به بغداد رسيدي «مستنصر، خليفه عباسي تو را مي‏طلبد و به تو عطايي مي‏دهد، از او قبول نكن. به فرزندم رضي بگو كه نامه‏اي به «علي بن عوض‏» درباره تو بنويسد و من به او سفارش مي‏كنم كه هر چه بخواهي به تو بدهد.» اسماعيل پلك زد تا قطره‏هاي اشك از چشمانش فرو چكد و بتواند امام زمان را يك بار ديگر ببيند. سخنان حضرت را شنيد. حضرت رو برگرداند و با همراهانش به راه افتاد و لحظه‏اي نگذشت كه از نظر اسماعيل دور شدند و در ساحل دجله جز اسماعيل، نسيم، نيزار، آب و آسمان چيز ديگري نبود. هيچكس در آن نزديكي نبود. اسماعيل كنار ساحل به زانو فرود آمد و با همه وجودش فرياد زد و به صداي بلند گريه كرد. شدت فراق و اندوه بر قلبش به حدي چنگ زده بود كه حس مي‏كرد هر لحظه از كار مي‏افتد. به سجده بر خاك ساحل افتاد. شانه‏هايش از شدت گريه تكان مي‏خورد. بلند مي‏شد سر به آسمان بلند مي‏كرد و با همه وجودش فرياد مي‏زد و دوباره از شدت گريه به سجده بر خاك مي‏افتاد. خودش و دردش را از ياد برده بود. اصلا يادش رفته بود تمام ديشب در سرداب مبارك از حضرت چه خواسته بود و حال حضرت چطور او را شفا داده بود. اصلا جسم خاكي‏اش را از ياد برده بود... احساسي داشت كه گريه هم در تسكين آن چاره‏ساز نبود. آفتاب كاملا روي دجله پهن شده بود. نفهميد چه مدت اشك ريخته و در آن خلوت خارج شهر و كنار دجله فرياد زده. مثل كسي كه از خوابي شيرين بيدارش كرده باشند، ناباورانه از جا بلند شد. اما خواب نبود، بيدار بيدار بود. به طرف سامرا به راه افتاد. از آن همه درد و رنج در راه رفتن اثري نبود. اما هنوز متوجه درد و پايش نشده بود.

به شهر كه نزديك شد، عده‏اي از باغداران و كشاورزان خارج شهر او را ديدند كه پريشان و آشفته‏مو با چشماني اشك‏آلود آهسته و سر به زير پيش مي‏آيد. به طرفش دويدند.

پيرمردي هراسان بازوي او را گرفت و گفت:

- اين‏چه حال و روزي‏است جوان؟

و آن ديگري پرسيد: چه بلايي به سرت آمده؟ با كسي دعوا كرده‏اي؟

اسماعيل بزحمت گفت: نه... نه... چهار سوار را ديدم كه... شما بگوييد آنها كه بودند؟

پيرمرد گفت: ممكن است از سادات و بزرگان سامرا باشند.

اسماعيل ناليد: نه آنها از بزرگان سامرا نبودند. يكي از آنها حضرت صاحب‏الامر بود.

همه با تعجب به هم نگاه كردند: اسماعيل را دوره كردند تا همه ماجرا را بگويد: پيرمرد پرسيد:

- زخمت را به او نشان دادي؟

اسماعيل گفت: بدون آنكه من حرفي بزنم او خودش زخم را ديد و آن را فشار داد، درد هم گرفت.

پيرمرد با تعجب روي زخم اسماعيل را باز كرد. ماجراي درد اسماعيل و شوراي اطباي بغداد و حله را همه مي‏دانستند و همه شنيده بودند كه عمل اسماعيل مرگ او را به همراه دارد. اما وقتي روي زخم را باز كردند اثري از آن نبود. اسماعيل تازه متوجه شد. خودش هم تعجب كرد. به شك افتاد كه پاي راستش بود يا پاي چپش. پاي ديگرش را هم نگاه كرد. اثري از زخم نبود. مردم كه متوجه شدند بر سر و رويش بوسه زدند و فرياد شوق از همه برخاست و لحظاتي نگذشت كه فرياد همهمه آنان بقيه مردم شهر را متوجه كرد و همه دست از كار كشيدند و دور اسماعيل جمع شدند. ناظر بين‏النهرين كه مامور خليفه در سامرا بود از پنجره اتاقش متوجه ازدحام جمعيت و فريادهاي شوق و شادي آنها شد. دست از كار كشيد و با شتاب به سراغ اسبش رفت و سوار شد و خود را به جمعيت كه جلوي دروازه شهر جمع شده بودند رساند. مردم با ديدن او كنار كشيدند. ناظر دهانه اسبش را گرفت و فرياد زد:

- اينجا چه خبر شده؟

مردي از ميان جمعيت‏به صداي بلند جواب داد: صاحب‏الامر اسماعيل هرقلي را شفا داده است.

ناظر ماجراي بيماري اسماعيل را شنيده بود. صدا زد: اسماعيل كدام يك از شماست؟

اسماعيل دست‏بلند كرد و گفت: من هستم.

ناظر از اسب فرود آمد. جلو رفت و ماجرا را پرسيد. مردم بشدت به هيجان آمده بودند و هر كس حرفي مي‏زد. ناظر فرياد زد: آرام باشيد. بايد دقيقا ماجرا را خود اسماعيل بگويد تا براي خليفه در بغداد گزارش كنم. اسماعيل جلو رفت. ناظر با نهايت دقت جزئيات ماجرا را پرسيد، حتي از لباس و ظاهر چهره سواران هم سؤال كرد و وقتي در جريان همه چيز قرار گرفت‏با شتاب سوار بر اسب به محل كارش برگشت تا همانطور كه گفته بود ماجرا را دقيقا براي خليفه بنويسد. هر لحظه بر تعداد جمعيت اضافه مي‏شد و اسماعيل در حلقه مردم امكان هيچ حركتي را نداشت. پيرمردي كه براي اولين بار او را بعد از شفايافتن ديده بود و بيش از بقيه متوجه حال روحي و نياز او به آرامش بود، بزحمت از بين جمعيت او را خلاص كرد و به خانه‏اش برد. اسماعيل كه بشدت نياز به سكوت و آرامش داشت محبت پيرمرد را از جان و دل پذيرفت و با او به خانه‏اش رفت. پيرمرد وسايل راحتي او را فراهم كرد تا شب را در سامرا مهمان او باشد و فردا به بغداد برود.

شب اما خواب از چشمان اسماعيل رفته بود. به شب قبل مي‏انديشيد و به ساعات طولاني و بدون پاياني كه در سرداب مطهر اشك ريخته بود و امام زمان، عليه‏السلام، را صدا كرده بود. با همه رنجي كه كشيده بود، دلش مي‏خواست زمان به عقب برگردد و صبح دوباره با همان صفايش تكرار شود. ياد چهره و كلام مهربان حضرت، لحظه‏اي از خاطرش دور نمي‏شد. بي‏اختيار بلند مي‏شد ميان بستر مي‏نشست و با دست روي پايش جاي زخم دست مي‏كشيد و اشك مي‏ريخت. زخمي كه تا همين امروز صبح غرق خون و چرك بود و چند سال او عاصي كرده بود و حالا اثري از آن نبود.

اما آنچه بيش از ياد آن بيماري و شفا دل او را آتش مي‏زد، ياد چشماني بود كه ديده بود و صدايي كه شنيده بود...

ادامه دارد

پي‏نوشت: