فاطمه رهبري شندي
الهي!
زمين هر لحظه در معرض انفجار ميبود، اگر آرام گامهاي او نبود.
اعصار و زمان هر لحظه در خود ميپيچيدند، اگر اشارات صبر از ولي خويش در نمييافتند.
والعصر × ان الانسان لفي خسر × الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصو بالصبر
الهي!
دلهاي ما هم چون دل زمين و زمان، سختبه تنگ آمده از شدت:
عظم البلاء و برح الخفاء و انكشف الغطاء و انقطع الرجاء...
ببين كه انسان چگونه بار بلاها و مصائب را به دوش ميكشد. ببين كه با چه شرمي به تماشاي «خسران» نشسته است! از چه چنين بيچاره شدهايم؟ چه ديدي كه دگر پرده رحمت و ستاريتخويش برفكندي؟ ما چه كردهايم كه آن عزيز، آن آيت رحمت و حمايت نيز چنين رها و در خود گممان كرده است!
آرام زمين، صاحب زمان، ولي امر انسان كجاست؟ اين گله راعي خويش ميجويد؛ صاحب خويش ميخواند؛ غيبت و تطويل مدت آن را سبب چيست؟
خدايا!
اميد نمانده؛ پناه بر تو كه قهر و غضبت، روشناي اميد دلهامان را هم به ظلمتياسي مرگبار فرو برده!
الهي!
ببين كه ... ضاقت الارض و منعت السماء...
چاره كن بر اين زمين به تنگ آمده از ستم و فساد؛ كه تيره غبار معصيتبشر، فضاي آسمان آن را هم به تيرگي كشيده است. صداها به آسمان نميرسند! دعاها به سد «منع سماء»، در پژواك آن ميان آسمان و زمين، معطل و معلق مانده است.
اي مظهر «سبق رحمة غضبه!»
باران رحمت و غفرانت كجاست؟!
به حق سابقه رحمتبر غضبت، به وزش نسيم رحمت و مغفرت، خورشيد ولايت را از پس تيرهابر حجابها بر ما بنما!
كه تنها...
انت المستعان و اليك المشتكي و عليك المعول فيالشدة و الرخاء...
گفته بودند و رسيديم نيز بدان كه تنها تويي ياريگر ما و آنگاه كه دل به تنگ آيد از ظلم خود بر خود و ديگران بر ما، مرجع شكاياتي نيز جز تو هرگز نيست.
كه تنها تويي يگانه سزاوار اعتماد و تنها پناه و پشتيبان به هر سختي و حتي گاه آساني!... به هر قبضي و هر بسطي و به ديگر سخن، لحظه لحظه امتحان در وادي زندگي!
خدايا!
اقرارمان شنيدي! كاش سوز نيازمان تمامي پهنه اين زمين «ضاق» گشته از فرط گناه را فرا ميگرفت و فرياد جگرسوز استغفارمان، سد «منعت» آسمان را فرا ميشكافت و
همه گناه بنيآدم را يكباره ميسوخت، حجابهاي ميان ما و تو را از بين ميبرد، دعاي مضطران به اجابت مينشست و درد فراق دلهاي ما را چارهاي ميكرد.
اما اي بخشاينده مهربان!
تو همان بخشايشگر مهرباني كه خود گفتهاي! اسماء و صفاتي كه خود آموختيمان، حجت را بر توبه ما و رحمت تو تمام ميكند. كي «الرحمن» و «الرحيم»، «الله» را رها ميكند؟!... ياس، با اينهمه مانع و آيههاي رحمت و غفرانيت در برابر خويش، دلها را به نفع اميد، رها ميكند. دريافتهايم كه راز رضا و خشنوديت نهفته در چيست كه البته عرض حاجات به نزد بزرگان، بدون عرضه بر شفيعان و آبرومندان آن درگاه، ميسر نيست.
اي مهربانترين مهربانان!
ديدي كه در تنگي لحظههامان، راه فرج را هم خود تو، اشاره ميكني، پس اينك به طاعت فرمانت:
... اللهم صل علي محمد و آل محمد، اوليالامر الذين فرضت علينا طاعتهم و عرفتنا بذلك منزلتهم...
درود فرستبر محمد و آل محمد، آن چهارده رشته پيوند، مبشران وصال و محبت، چهارده آيت از شفقت، برگزيدگان خدا به عشق هدايت و رحمت!
گفته بودي كه به طاعت و اطاعت مستقيمشان، به اعزاز و اكرامشان نيز نزد او وقوف يابيم. اراده فرموده بودي كه ما هم به عزت ايشان، نزد تو عزيز باشيم، اما نفهميديم...
يا محمد يا علي!... يا محمد يا علي!
و مگر خدايا، تو بر پيغمبر خويش نفرموده بودي كه:
اللهم انك قلت و لو انهم اذ ظلموا انفسهم جاؤك فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيماخدايا! و مگر نه اينست كه آنگاه كه رسول رحمت نيز به نيت دعا، به نام عظيمي قسمت داد، فرمود: «الهي! بحق علي!»پس ببين كه كنون پر گشودهايم با دو بال قدير پرواز به سويت، با دو پرچم صلح جاودان با تو، و دو نشان شرف و سرفرازي در دو سرا. ببين كه چگونه به تقديم نبوت، دل به تسليم ولايتسپردهايم.
پس شما يا محمد يا علي!
اي خدايان عصمت و عارفان محض توحيد و وحدانيت!
اي راهتان، يگانه صراط مستقيم تا احد!
اي انوار هدايت و پرتوافشانان نور حق، به شبهاي ظلمت!
و اي استادگان بر تارك قدسي عرش، به نواي رحمت و محبت!
ما غرق گناهيم و تا رضاي خدا ما را، تنها يك امكان هست. محبت او بر شما بيش از همگان است، به در آستانش كه رفتيم، به حكم «عرفتنا بذلك منزلتهم» باز اشاره به كوي شما و تنها صراط مستقيم شما نمود.
آيا ما را اجازت توسل به «وجيهون عندالله» هنوز ميسر است؟
بيشفاعتشما، ما را بر آن آستان، راه نيست. بحق «عرفتبذلك منزلتهم» و بحق اشد حب اولي الامران بر انفاس بشر - بيش از خود آنان -؛
اكفياني، فانكما كافيان!
و انصراني فانكما ناصران!...
كاش پيش از اين دانسته بوديم!
كاش پيش از اين، دريافته بوديم!
و تو «يا مولانا، يا صاحبالزمان!»از چه ما را به خويش واگذاشتهاي؟ چه ديدي كه چنين از ما پيوند محبتبريدهاي؟ از چه چنين محروم از رخصت ديدار توايم؟
اي منتهاي مسير رضا، رحمت و مغفرت تا خدا!
كمال شفاعت، تويي كه رضايتشفيعان نيز كنون در رضاي توست. بين ما و اجابت «اهل كساء» تا خدا، تنها يك حجاب مانع است... «رضاي تو»!
يا مجيب المضطر! بحق «خودت»، اجب المضطر!
كه فرج تو، شفاي جاودان همه دردها و دلتنگيهاست؛ و فراق از سر نارضايي تو، علت تمام سختيها و معصيتها!
اي مهربانترين مهربانان!
ز ما بگذر و بازگو بحق محمد و خاندان پاك محمد!
...الغوث، الغوث، الغوث!
ادركني، ادركني، ادركني!
الساعة، الساعة، الساعة!
العجل، العجل، العجل!
يا ارحمالراحمين، بحق محمد و آله الطاهرين.