م. يگانه
مولايم...
بييادت پژمردهام، و بيعشقت مرده.
مزرع دلم تنها با حضور سبز تو زنده و باطراوت ميشود.
و كام جانم فقط از شيريني وصل تو پرحلاوت ميگردد.
محبوبم!
اي همه وجودم! تو خود مگذار فراموشت كنم.
آن قدر عوامل غفلت و فراموشي زندگيم را پر كرده؛
آن قدر زمينه دلفريبي و گناه زياد است، و آن قدر به غير تو مشغولم كه «به ياد تو بودن» و دل به حضورت سپردن، براستي برايم جهادي بس مشكل گرديده است؛ جهادي بزرگ، بل «جهاد اكبر».
مولايم!
شيطان درون، ابليس برون، هوي و هوس، خط بازيها، جناحبنديها، محبت دنياي غدار و توجه به اغيار، همه و همه كمند انداخته و دلم را از حريم يادت بيرون ميكشند.
جد بزرگوارت، امير مؤمنان علي، عليهالسلام، فرمود:
زمين، آكنده از دام شياطين و توطئهها و كمينهاي آنهاست [كه در هر قدم و هر نفس رهپويان كوي ولايت را در دام و كام خود فرو ميكشد] و هيچ كس را از آنها رهايي نباشد، مگر آنكه به حبل ولايت ما درآويزد، و دامان عنايت ما گيرد.(1)
اي پدر (2) راستين و حقيقيام! تو خود مرا و دستم را رها مكن كه شيطان در كمين است و مترصد آن كه دستم از دامانت جدا گردد تا مرا از تو بربايد، و راه تباهي و سياهي به رويم گشايد.
و من در اين ميان، بسان غريقي، دست نياز به سويت دراز كردهام.
مولايم!
اي آب حيات، اي كشتي نجات؛ اي فتادگان را دستگير، دستم بگير و از اين گرداب گناه، فراموشي، غفلت و دام شياطين و ابليس لعين برون آر.
به خدا لحظههايي از زندگيم كه بييادت ميگذرد، جز خسارت نيست و آن دم كه از تو غافل ميگردم، برايم جز اسارت نيست.
پس دلبرم!
جلوهاي كن و دلم ببر تا جاي ديگر نرود. اين مرغ وحشي را به تير غمزهاي از مژگان سياهتبزن تا از بام يادت نپرد و به دام غير، گرفتار نگردد.
تو را به آنان كه در عشقت فاني و ذوب گشتهاند، سوگند! عنايتي كن، و هدايتي! و اشارتي! كه زندگي بيتو سر نكنم، و روزگار بيياد تو گلعذار بسر نبرم.
اي ولي كردگار!
اي مظهر «پروردگار»!
تو را سوگند به حضرت دادار، از اين يك اشارت دريغ مدار!