از جمله تكاليف مردمان در غيبت امام زمان، عجلاللهتعاليفرجه، دعا كردن است كه خداي تعالي تو را از جمله دوستان و شيعيان و ملتزمان ركاب آن حضرت، ارواحنافداه، در زمان رجعت و ظهور قرار بدهد، چنان كه در دعاي عهد بعد از نماز صبح بر آن تاكيد گرديده است.
و بايد در اين دعا صادق باشي نه كاذب، و به مجرد زبان و عبارتپردازي نباشد و همانند كساني نباشي كه سيد بن طاووس، رحمةاللهعليه، درباره آنان ميگويد: «من به برخي از مدعيان عشق و محبت والاي امام عصر، عليهالسلام، گفتم: اگر روزي هزار اشرفي مستمري داشته باشي و بگويند امام زمانت قرار است ظاهر شود و اين پول از تو خواهد شد؛ در اين صورت تو خواستار چه خواهي بود؟ امام زمانت ظاهر شود يا مستمريات ادامه يابد؟»اگر احساس ميكني آن اخلاص و اعتقاد و محبت لازم را نداري كه از عاشقان راستين مولايتباشي و ظهور امام خويش را در هر حال واقعا از خداوند متعال با تمام وجود درخواست كني، حتي اگر به زيانت نيز تمام شود، باز هم نبايد مايوس شوي و ترك اين آداب و اعمال نمايي و از دعاي ظهور و فرج مولايت غفلت ورزي.
بلكه بايد همواره از خداي تعالي مسئلت كني كه تو را در زمره آنان قرار دهد كه در برابر مولاي خويش صاحب رضا و تسليماند.
آري حتي اگر فقط به زبان نيز بتواني در مقام دعا و ثنا و اظهار بندگي و چاكري برآيي - كه در دل دوستبه صد حيله رهي بايد كرد - شايد نورانيت اين كلمات و توسلات برايت رهي بگشايد و روزنهاي به سوي دوستباز نمايد و تو را كم كم به كويش كشاند. انشاءالله
با استفاده از كتاب: پيوند معنوي با ساحت قدس مهدوي، علياكبر صدرالاسلام همداني.