یکی از ویژگی‌های امام علی(ع) این بود که مکرّراً به مردم می‌فرمودند:
«سَلونی قبلَ ان تفقدونی؛
هر چه می‌خواهید از من بپرسید قبل از اینکه مرا از دست دهید.»
و چنین سخنی فقط مخصوص آن حضرت است و هر کس بعد از او چنین ادّعایی کرد، رسوا گردید. ماجرای زیر ناظر به همین مطلب است:
روزی سبط بن جوزی در بالای منبر گفت: «سَلونی قبل ان تفقدونی» بانویی هوشمند، از معتقدان به ولایت حضرت امیرالمومنین(ع) برای آنکه به سبط بن جوزی بفهماند، حرف بزرگتر از دهانت زدی از پای منبر به او گفت: من سؤالی دارم.
ابن جوزی گفت: از هر چه می‌خواهی، بپرس.
زن شیعه گفت: به من خبر بده؟! آیا این حدیث درست است که چون مسلمانان عثمان را کشتند، جنازه‌اش سه روز بر زمین ماند و کسی حاضر نشد جنازة او را بردارد و دفن کند؟
ابن جوزی گفت: بلی؛ درست است.
زن شیعه گفت: آیا این حدیث درست است که وقتی سلمان در «مدائن» از دنیا رفت، امام علی(ع) از «مدینه» به مدائن رفت و بر جنازة سلمان نماز خواند و به احترام او، در مراسم کفن و دفن او شرکت نمود، و نگذاشت جنازة او بر زمین بماند؟
ابن جوزی گفت: آری؛ درست است.
زن شیعه گفت: اکنون بگو چرا علی(ع) با آنکه در مدینه بود، کنار جنازة عثمان نرفت، تا آن را بردارد و به خاک بسپارد؟ در این صورت یا علی(ع) خطاکار است که در دفن جنازة عثمان سستی نمود یا عثمان غیر مؤمن است که علی(ع) خود را از دخالت در دفن جنازة عثمان، معاف دانست؟
سبط ابن جوزی در مقابل این زن فروماند؛ چرا که دید اگر هر کدام از آن دو (علی یا عثمان) را خطاکار بداند، بر خلاف عقیدة خود سخن گفته است؛ زیرا هر دوی آنها را خلیفة بر حق می‌دانست. از این رو گفت:
ای زن! اگر با اجازة شوهرت بیرون آمده‌ای و در برابر نامحرمان این‌گونه بی‌شرمانه با من سخن می‌گویی که لعنت خدا بر شوهرت باد و اگر بدون اجازة او آمده‌ای، خدا تو را لعنت کند.
زن شیعه بی‌درنگ پاسخ داد: آیا عایشه وقتی به جنگ با امیرالمومنین علی(ع) بیرون آمد و جنگ جمل را به راه انداخت، با اجازة شوهرش یعنی پیامبر(ص) بیرون آمده بود یا بدون اجازه او؟
سبط بن جوزی در پاسخ فروماند؛ زیرا اگر می‌گفت، بدون اجازة شوهرش بیرن آمده است، عایشه را محکوم می‌کرد و اگر می‌گفت، با اجازه بیرون آمده است، علی(ع) را تخطئه می‌کرد و هر کدام از این دو پاسخ، با عقیده‌اش ناسازگار بود. به ناچار درمانده گردید و آنگاه با خجالت از بالای منبر به زیر آمده و یکسره به خانه‌اش رفت!
منبع: حسینی قمی، علی، «مناظرات علمی بین شیعه و سنّی»، قم، نصر، 1378، ج2.