روزی امام علیّ بن ابی‌طالب(ع) به همراه همسرش فاطمه(س) در صحرا خرما می‌خوردند و سخن می‌گفتند. در این هنگام، علی(ع) فرمودند: «ای فاطمه! چنین است که نبیّ(ص) مرا بیش از تو دوست می‌دارد.» حضرت فرمودند: «چه سخن عجیبی می‌گویی که او بیش از من تو را دوست دارد؛ در حالی‌که من میوة قلب او و عضوی از اعضایش و شاخه‌ای از شاخه‌هایش هستم و جز من فرزند دیگری ندارد.» پس علی(ع) فرمودند: «ای فاطمه! اگر مرا تصدیق نمی‌کنی برخیز تا نزد پدرت محمّد(ص) برویم.»
راوی می‌گوید: پس نزد حضرت رسول(ص) رفتند و حضرت زهرا(س) فرمودند: «یا رسول الله! کدامیک از ما نزد شما محبوبتریم؟ من یا علی؟» حضرت فرمودند: «تو محبوبترین و علی عزیزترین است.»
در این هنگام، سیّد ما و مولای ما، امام علیّ بن ابی‌طالب(ع) فرمودند: «آیا من نگفته‌ام که من فرزند فاطمه، همان فاطمة پرهیزگار هستم؟» و فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر خدیجة کبرایم.» علی(ع) فرمودند: «و من پسر صفایم» و فاطمه(س) فرمودند: «من دختر سدرة المنتهایم.» علی(ع) فرمودند: «و من افتخار جهانیانم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر کسی هستم که نزدیک و نزدیکتر شد و تا پروردگارش جز به اندازة قاب کمان فاصله نداشت، یا کمتر از آن.» علی(ع) فرمودند: «و من فرزند زنان عفیفه‌ام.» و فاطمه(س) فرمودند: «من دختر زنان صالح و مؤمنه‌ام.»
علی(ع) فرمودند: «خادم من جبرئیل است.» فاطمه(س) فرمودند: «و من کسی هستم که در آسمان راحیل و گروهی از ملائکه از پس گروه دیگر در خدمت منند.»
علی(ع) فرمودند: «و منم کسی که در آن مکان دور مرتفع به دنیا آمدم.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم کسی که در جایگاه والای بلند مرتبه ازدواج کردم و فرشتگان من در آسمانند.» علی(ع) فرمودند: «من حامل لوایم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر کسی هستم که به آسمان عروج کرد.» علی(ع) فرمودند: «من فرزند مرد صالح از مؤمنان هستم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر خاتم انبیایم.»
علی(ع) فرمودند: «من ضربه‌زننده بر اساس وحی هستم.»، فاطمه(س) فرمودند: «و من صاحب تأویلم.»
علی(ع) فرمودند: «من درختی هستم که از طور سینین برآمدم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من درختی هستم که میوه‌هایش حسن و حسینند.»
علی(ع) فرمودند: «من مثانی (حمد) و قرآن حکیمم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر نبیّ کریمم.»
علی(ع) فرمودند: «من خبر عظیمم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر راستگوی امانتدارم.»
علی(ع) فرمودند: «و من ریسمان محکمم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر بهترین جمیع خلایقم.»
علی(ع) فرمودند: «من قهرمان جنگ‌هایم.» فاطمه(س) فرمودند: «من کسی هستم که خداوند به خاطر او گناهان را می آمرزد.»
علی(ع) فرمودند: «من تصدیق کنندة پیامبر خاتمم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر آقای عالمم.» علی(ع) فرمودند: «من سرور بنی‌هاشم هستم.» فاطمه(س) فرمودند: «من دختر محمّد برگزیده‌ام.» علی(ع) فرمودند: «من پیشوای مورد رضایت خداوندم.»
فاطمه(س) فرمودند: «من دختر آقای پیامبرانم.» علی(ع) فرمودند:«من آقای اوصیایم.»
فاطمه(س) فرمودند: «من دخت نبیّ عربی هستم.» علی(ع) فرمودند:«من دلیر قهرمانم.»
فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر احمد نبیّ هستم.» علی(ع) فرمودند:«من شجاعترین پهلوانانم.»
فاطمه(س) فرمودند:«من شفاعت‌کنندة شفاعت شده‌ام.» علی(ع) فرمودند: «من قسمت‌کنندة بهشت و جهنّمم.»
فاطمه(س) فرمودند:«من دختر محمّد برگزیده‌ام.» علی(ع) فرمودند: «من کشندة جنّیانم.» فاطمه(س) فرمودند:«من دختر فرستادة فرشتة داورم.»
علی(ع) فرمودند: «من برگزیدة خداوندنم» فاطمه(س) فرمودند:«و من برگزیده از میان زنانم.»
علی(ع) فرمودند: «من کسی هستم که با اصحاب رقیم سخن می‌گویم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر کسی هستم که رحمتی برای مؤمنان است و نسبت به آنان مهربان و بخشایشگر است.»
علی(ع) فرمودند: «و من کسی هستم که خداوند نفس مرا همچون نفس محمّد(ص) قرار داد در جایی که در کتاب عزیزش می‌فرماید: «انفسنا و انفسکم (آیة مباهله)» فاطمه(س) فرمودند: «و من همانم که در کتاب فرمودند: «فرزندان ما در برابر فرزندان شما و زنان ما در برابر زنان شما.»
علی(ع) فرمودند: «من قرآن را به شیعیانم آموختم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من کسی هستم که هر کس مرا دوست دارد از آتش می‌رهانم.»
علی(ع) فرمودند: «شیعیان من از علم من حفظ می‌شوند.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم کسی که از دریای علمم قرابت و نزدیکی می‌یابند.»
علی(ع) فرمودند: «من کسی هستم که خداوند تعالی از نامش، نام مرا مشتق نمود. او عالی است و من علیّ هستم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من نیز چنانم و او فاطر است و من فاطمه‌ام.»
علی(ع) فرمودند: «من زندگی عارفانم.» فاطمه(س) فرمودند: «من شیوة نجات یافتن مشتاقانم.»
علی(ع) فرمودند: «من حوامیم هستم (سوره‌هایی که با حم شروع می‌شوند.)» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر طواسینم (سوره‌هایی که با طس شروع می‌شوند.»
علی(ع) فرمودند: «من گنجینة بی‌نیازی‌ام.» فاطمه(س) فرمودند: «و من کلمة نیکویی‌ام.»
علی(ع) فرمودند: «منم آنکه خداوند به وسیلة او توبة آدم را هنگامی که خطا کرده بود، پذیرفت.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم کسی که به وسیلة من توبة او را پذیرفت.»
علی(ع) فرمودند: «منم کسی که همانند کشتی نوحم؛ هر کس در آن سوار شود، نجات می‌یابد.» فاطمه(س) فرمودند: «و من در این کمک
کردن، با تو شریک هستم.»
علی(ع) فرمودند: «من طوفان [آن کشتی] هستم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من سختی و شدّت آنم.»
علی(ع) فرمودند: «من نسیم فرستاده شده‌ام.» فاطمه(س) فرمودند: «و نهرهای آب و شیر و شراب و عسل در بهشت برای من است.»
علی(ع) فرمودند: «منم طور.» فاطمه(س) فرمودند: «من کتاب نوشته شده‌ام.»
علی(ع) فرمودند: «من مهربانی انتشار یافته‌ام.» فاطمه(س) فرمودند: «و من بیت المعمور هستم.»
علی(ع) فرمودند: «من سقف(آسمان) والامرتبه‌ام.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دریای آرام و ساکنم.»
علی(ع) فرمودند: «علم من از انبیاست.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دخت آقای انبیا هستم از اوّلین آنان تا آخرینشان.»
علی(ع) فرمودند: «منم آن چاه و قلعة پر کنگره.» فاطمه(س) فرمودند: «از من است شبر و شبیر.»
علی(ع) فرمودند: «من بعد رسول(ص) بهترین فرمانبردار پروردگارم.» فاطمه(س) فرمودند: «و من فرمانبر زکیّه‌ام.»
در این هنگام رسول خدا(ص) فرمودند: «با علی چنین سخن مگو! علی صاحب برهان است.» فاطمه(س) فرمودند: «و من دختر کسی هستم که قرآن بر او نازل شده است.» علی(ع) فرمودند: «منم آن مرد برجستة درخشان.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم ستاره‌ای که می‌درخشد.» رسول خدا(ص) فرمودند: «او روز قیامت شفاعت کننده است.» فاطمه(س) فرمودند: «و من خاتون روز قیامتم.»
در این هنگام فاطمه(س) به رسول خدا(ص) فرمودند: «از پسر عمّت حمایت مکن و مرا در برابر او رها مکن.» علی(ع) فرمودند: «ای فاطمه! من از رگ و ریشة محمّد(ص) هستم.» و فاطمه(س) فرمودند: «و من از گوشت و خون او.» علی(ع) فرمودند: «منم صحف.» فاطمه(س) فرمودند: «و من شرفم.» علی(ع) فرمودند: «و من کسی که منزلت ولیّ بودن است.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم نیکو قامت و نیکو منظر.» علی(ع) فرمودند: «من نور روشنی بخش مردمم.» فاطمه(س) فرمودند: «و منم زهرا (درخشنده).»
در این هنگام نبیّ اکرم(ص) به فاطمه(س) فرمودند: «ای فاطمه! برخیز و سر پسر عمویت را ببوس. این جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیلند به همراه چهارهزار فرشته که از علی(ع) حمایت می‌کنند و این برادرم راحیل و دردائیل به همراه چهار هزار فرشته است که با چشمانشان این ماجرا را دنبال می‌کنند.»
راوی می‌گوید: فاطمه زهرا(س) برخاستند و سر امام علیّ بن ابی‌طالب(ع) که در دستان رسول خدا(ص) بود، بوسیدند.
منبع: ابن شاذان قمی، أبو الفضل شاذان بن جبرئيل، «الفضائل»، قم، رضی، چاپ دوم، 1363، صص 80-82؛ حدیث با این عبارت آغاز می‌شود: «أَنَّ الْإِمَامَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ(ع) كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ هُوَ وَ زَوْجَتُهُ فَاطِمَةُ(ع) يَأْكُلَانِ تَمْراً فِي الصَّحْرَاءِ إِذْ تَدَاعَيَا بَيْنَهُمَا بِالْكَلَامِ. فَقَالَ عَلِيٌّ(ع) يَا فَاطِمَةُ إِنَّ النَّبِيَّ(ص) يُحِبُّنِي أَكْثَرَ مِنْكِ...»