ولای علی (ع)
یارب این ماه کدامین مه و امشب چه شب است
که فلک غرق نشاط است و زمین در طرب است
شد مگر چشم مه، امشب به جمالی روشن
کاین چنین خرم و تابنده و پر خنده لب است
آری از منظره ماه و کواکب پیداست
که شب سیزده ماه شریف رجب است
گوش دل باز کن ای بیخبر از عالم غیب
تا منادی دهدت مژده که امشب چه شب است
مژده ، جبریل امین آمده از عرش برین
که مبارک شب میلاد امیر عرب است
ذات اقلیم ولایت که همایون ذاتش
مطلع نورِ حق و آینه ذات رب است
مه خورشید و زمین و فلک و لیل نهار
به ولای علی و آل علی منتسب است
علیِ عالیِ اعلی، اسدالله که او
گردش دایره کون و مکان را سبب است
با چنین جلوه که از پرده برون آمده ای
گر کنم جان به فدای تو نه جای عجب است
هر که با خط ولای تو رود در دل خاک
فارغ از محنت و آسوده ز رنج و تعب است
نرسد شهد به شیرینی گفتار علی
که کلامش چو درختی ست که غرق رطب است
خلق را دوستی شاه ولایت روحی است
که روان در تن و شریان و ورید و عصب است
دم فرو بند «رسا» ، قطره به پیش دریا
عرض اندام نمودن نه طریق ادب است
قاسم رسا
سِرّ اسمای علی
خاکم و از مهر او آیینهام
میتوان دیدن نوا در سینهام
مُرسل حق کرد نام «بوتراب»
حق، یدالله خواند در اُم الکتاب
هر که دانای رموز زندگی ست
سِرّ اسمای علی داند که چیست
خاک تاریکی که نام او تن است
عقل از بیداد او در شیون است
شیر حق این خاک را تسخیر کرد
این گِل تاریک را اکسیر کرد
مرتضی کز تیغ او حق روشن است
بوتراب از فتح اقلیم تن است
هر که در آفاق گردد بوتراب
بازگرداند ز مغرب، آفتاب
علامه اقبال لاهوری
امیر عشق
راستی آیا علی از جنس ماست؟
در شگفتم عمق این دریا کجاست؟!
چون ز وی باید سخن آغاز کرد؟
چون توان این راز حق را باز کرد؟
عمق ما تا سطح خواهش های دل
او فراتر از حدود آب و گل
ما حدود خویش را گم کرده ایم
چون مگس در خود تراکم کرده ایم
طول و عرض او چه دانی تا کجاست؟
آدمیزادی در ابعاد خداست
ما کجا، آن خوب، آن زیبا کجا ؟!
او امیر عشق و ما عبد هوا
سید علی موسوی گرمارودی
کعبه حاجات
ای آفتاب ، آینه دار جمال تو
وی جلوه جلال خدایی، مثال تو
ای شیر روز و زاهد شب! ای که رنگ عشق،
دارند قیل و قال تو و شور و حال تو
سیمرغ قاف های ولایت ! خوشا کسی
که اش سایه ای ست در کنف پر و بال تو
مقصد بعید و توشه کم، آه از رحیل من !
کوتا و پر مخاطره، وای از مجال تو
گفتی: «جهان! مپاش از این دانه پیش من
من جسته ام ز دامگه خط و خال تو
دیو فرشته صورت دنیا بهل مرا
من فارغم ز وسوسه های وصال تو»
گوش دلی کجاست که از چاه بشنود
پژواک خستگی و طنین ملال تو؟
شاید ز رمز و راز به اعجاز می رسد
از شب کسی بپرسد اگر حسب حال تو
در جنگ هیبت تو در صلح رأفتت
آیینه وار، شاهدی از اعتدال تو
ای شبرو سلوک مناجات یا علی !
کعب الحجاز و کعبه حاجات! یا علی!
حسین منزوی