افشاگری ویلیام انگدال آمریکایی از تراریخته‌های نابودگر
ویلیام انگدال که سال‌ها در حوزة بیوتکنولوژی فعّالیت کرده است، به‌خوبی از طرح‌های خاندان‌های حاکم بر «آمریکا»، برای نابودی نسل و زراعت با استفاده از تراریخته‌ها پرده برمی‌دارد.
به گزارش خبرنگار اقتصادی «خبرگزاری تسنیم»، انتشار سلسلة گزارش‌هایی در تسنیم دربارة گسترش استفاده از محصولات تراریخته، آثار غیرقابل جبران آن بر نسل و زراعت و گنجانده شدن آن در برنامة ششم که باعث قانونی شدن آن می‌شود باعث استقبال متخصّصان امر و اعتراض برخی شد؛ به طوری‌که خطر سیاسی شدن موضوع و خارج شدن آن از فضای کارشناسی وجود دارد. بهزاد قره‌‌یاضی، عضو پژوهشکدة بیوتکنولوژی کشاورزی در واکنش به احتمال ایجاد اختلالات ژنتیکی ناشی از مصرف محصولات تراریختة (دستکاری ژنتیکی شده) کشاورزی گفت: اینکه دشمنان بخواهند برای ضربه زدن به یک کشور، از محصولات تراریخته به‌عنوان یک سلاح استفاده و آنها را عقیم کنند، از لحاظ علمی امکان آن وجود ندارد... طرح و ادّعای چنین مطالبی ناشی از بی‌اخلاقی فنآوری‌هراسان است.
ولی استفاده از پژوهش‌های انجام شده توسط متخصّصان ممتاز بین‌المللی، لایه‌های بیشتری از واقعیت آنچه اصلاح گونه‌ها و بهبود وضعیت تغذیة مردم نامیده می‌شود، عیان می‌کند. هنری کیسینجر، سیاستمدار کهنه‌کار آمریکایی اعتقاد داشت که مهار نفت و انرژی، باعث کنترل دولت‌ها می‌شود و کنترل غذا، قدرت مهار مردم را می‌دهد. شاید به سادگی نتوان عنوان کرد که برنامه‌ای پنهانی برای دستکاری‌های ژنتیک در غذای انسان، در حال انجام است؛ امّا ویلیام انگدال این موضوع را به خوبی شرح داده است.
وی نویسندة کتاب «بذرهای نابودی: برنامه‌ای پنهان برای دستکاری ژنتیک» است که در تحقیقات خود به این نتیجه می‌رسد، برخی از نخبگان سیاسی اجتماعی آمریکا به دنبال کنترل بر اساسی و ضروری‌ترین پایه‌های بقای انسان‌ها هستند تا از این راه بتوانند قوت غالب مردم بیشتر مناطق جهان، یعنی نان را به نفع خود مصادره کنند. البتّه آنها به دنبال کنترل کشاورزی در کلّ جهان نیز هستند.
وی در این کتاب خواننده را وارد بازی‌های قدرت سیاسی و پشت پردة آزمایشگاه‌های علمی و شرکت‌های بزرگ می‌کند و نشان می‌دهد روش‌های منفعت طلبانه در کنار فساد دولت‌ها سبب دستکاری‌های ژنتیک محصولات کشاورزی توسط شرکت‌ها و آزمایشگاه‌ها شده و در نهایت کنترل جهانی غذای بشر، به وسیلة عدّه‌ای معدود را موجب می‌شود. این کتاب در برخی مقاطع، همچون کتاب‌های پلیسی، سرشار از جرایم انجام شده به وسیلة بازیگران این بازی شوم است.
نویسنده در مقدّمة کتاب با اشاره به سخنانی از جورج کنان، سیاستمدار و نظریّه‌پرداز آمریکایی این‌گونه آورده است که آمریکا حدود نیمی از ثروت جهان را در اختیار دارد؛ امّا در کل، کمتر از 7% مردم جهان، شهروند آمریکا هستند. این شکاف میان مردم آمریکا و دیگر نقاط جهان، رو به افزایش است. وظیفة واقعی برای آیندة آمریکا، این است که یک الگو از روابط را برنامه‌ریزی کند که به آمریکا اجازه دهد تا موقعیت برتر خود را بدون اینکه گزندی به امنیّت ملّی آن برسد، حفظ کند. باید برای این کار احساسات را کنار گذاشت و همة تمرکز خود را معطوف به اهداف ملّی فوری ساخت. آمریکا نیازمند این نیست که خود را گول بزند؛ امّا می‌تواند بر روی خیرخواهی جهانی و ظاهری زیبا از نوع دوستی تمرکز کند. (جورج کنان این سخنان را در سال 1948م. بیان کرد) در کتاب ویلیام انگدال نشان داده می‌شود که گروه کوچکی از نخبگان سیاسی، اجتماعی در واشینگتن بعد از جنگ جهانی دوم، تمام تلاش خود را به کار گرفتند تا اختلاف متمایز خود با
دیگران را حفظ کنند و بر منابع اندک جهان بعد از جنگ فایق بیایند.
این کتاب که اوّلین بخش از مجموعه کتاب‌های این نویسنده که با عنوان کلّی «قرن جنگ: نظم نوین جهانی و سیاست‌های نفتی آمریکا»، در «انگلیس» منتشر شد، خطّ قرمزی از قدرت را دنبال می‌کند که به دنبال سیطره بر بقا و غذای روزانة بشریت است. فردی که به صورت نمادین منافع آمریکایی‌ها در بعد از جنگ را محافظت می‌کرد، هنری کیسینجر بود که در دهة 1970م. سیاست موازنة قدرت ژئوپلیتیک را دنبال می‌کرد و به نظر می‌آمد که در زیر کمربندهای امنیّتی خود، انواع توطئه‌ها و دسیسه‌ها را به همراه دارد. وی بود که کنترل نفت را مساوی با کنترل دولت‌ها و کنترل غذا را معادل با مهار ملّت‌ها می‌دانست. البتّه ریشة این سیاست‌ها به دهة 1930م. و هنگامی باز می‌گردد که چند نهاد خصوصی ایجاد شدند تا ثروت و قدرت را برای تعدادی از خانواده‌های آمریکایی تضمین کنند. این خانواده‌ها از «بوستون» تا «نیویورک» و از «فیلادلفیا» تا «واشینگتن» را به همراه رسانه‌های مردمی این نقاط در اختیار داشتند و تصمیم‌هایی را در چارچوب East Coast Establishment اتّخاذ کردند؛ امّا ماهیت قدرت در آمریکا بعد از جنگ نمایان شد و مراکز متعدّدی در نقاط مختلف از «سیاتل» تا «جنوب کالیفرنیا»، همچون «هوستون»، «لاس وگاس» و «آتلانتا» و «میامی» را به عنوان شاخک‌های حسّاس برای تقویت قدرت آمریکا، «آسیا» و «ژاپن» تا «آمریکای لاتین» ایجاد کردند.
انگدال معتقد است که همه چیز در ظاهر قدرت و منابع معدنی و طلای سیاه خلاصه نمی شود. از سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم، در ظاهر طلای سیاه، یعنی نفت، به عنوان ابزار قدرت باعث جنگ‌های بسیاری شد. گرچه برخی افراد پر نفوذ آمریکایی راه سعادت خود را در نفت می‌دیدند؛ امّا برخی دیگر، حوزه‌ای متفاوت را انتخاب کردند که همچون منابع انرژی، اقتصاد جهانی را نیز تحت تأثیر می‌گذاشت. این حوزه بخش‌های آموزش، سلامت، دارو و بسیاری دیگر از جنبه‌های زندگی را تحت پوشش قرار می‌داد. این بخش علمی بود که حوزة بیولوژی و کشاورزی را در بر می‌گرفت. اقدامات این دسته از نخبگان برای بیشتر مردم آمریکا ناشناخته باقی مانده است و موضوع آن نیز با عنوان «ارگانیسم یا موجوداتی با ژنتیک تغییریافته» یا GMO شناخته می‌شوند؛ امّا به سرعت مشخّص شد که این اقدام بدون نگاه به تاریخ سیاسی خانوادة پرقدرت راکفلر امکان‌پذیر نیست.
چهار برادری که در سه دهه بعد از جنگ جهانی دوم، نقشی مهم را در شکل دادن به قرن آمریکایی ایفا کردند. در واقع، این ارگانیسم‌های تغییر داده‌شده، نشان دادند که نخبگان آمریکایی به دنبال آن هستند تا با هر هزینه‌ای، همة جهان را تحت سیطرة خود در آورند. سه دهه قبل قدرت در اختیار این خانواده منحصر شده بود؛ امّا اکنون که سه برادر محو شده‌اند، پروژة مورد نظر آنها برای سلطةجهانی به وسیلة دیگران و حتّی نهادهای دولتی، همچون «پنتاگون»، اغلب با شیوه‌ای نرم تر و با عناوینی، همچون دمکراسی دنبال می‌شود و حتّی با قدرت نظامی از این سیاست‌ها حمایت می‌کند.
مهندسی مرگ
ویلیام انگدال با ارائة آمارها و اسناد دقیق، اثبات می‌کند که مهندسی ژنتیک و ثبت اختراع از گیاهان و دیگر موجودات زنده بدون در نظر گرفتن تاریخ و اهداف سیاسی آمریکا غیرقابل درک است. جورج کنان، هنری اوییس، آورل هریمن و چهار برادر راکفلر بخشی را در کشاورزی، با عنوان تجارت کشاورزی ایجاد کردند و سبب انقلابی سبز در این بخش در کشورهای در حال توسعه شدند تا بازارهای جدیدی را برای تولیدات شیمیایی و پالایشگاهی خود ایجاد کنند و هم‌زمان، وابستگی آنها به تولیدات نفتی را نیز گسترش دهند.
بیل گیتس، مالک «مایکروسافت» نیز در این ماجرا، با راکفلر هم‌داستان شده است. در سال‌های ابتدایی، تنها چهار شرکت بزرگ چند ملّیتی
وارد عرصة تولیدات غذایی و کشاورزی شدند که بیشتر مردم جهان در خوراک روزانة خود، به آنها در رژیم غذایی خود، در زمینة ذرّت، سویا، برنج، گندم و حتّی سبزیجات، میوه‌جات و پنبه وابسته بودند. ردّ پای این شرکت‌ها حتّی در ایجاد برخی بیماری‌ها در حیوانات و انسان‌ها دیده می‌شود.
سه شرکت از این چهار شرکت خصوصی رابطة گرم و پرقدرتی را با پنتاگون و بخش تحقیقات تسلیحات شیمیایی آن داشتند و چهارمین شرکت که گرچه عنوان سوئیسی را یدک می‌کشید، امّا در حوزة مدیریتی انگلیس قرار داشت؛ همچون شرکت‌های نفتی، در حوزة تجارت کشاورزی نیز این پروژة جهانی آمریکایی، انگلیسی محسوب می‌شد. در ماه می سال 2003م. درست قبل از بمباران و نابودی بغداد به وسیلة آمریکا، رئیس جمهور آمریکا، فرآیندهای GMO را در یک اقدام استراتژیک، اولویت سیاست خارجی خود در دوران پس از جنگ اعلام کرد. مقاومت اتّحادیة اروپا که دومین تولید کنندة بزرگ محصولات کشاورزی بود، مانع موفّقیت جهانی این پروژة آمریکایی شد.
«آلمان»، «فرانسه»، «اتریش»، «یونان» و دیگر کشورهای اتّحادیة اروپا، مجدّانه اجازه ندادند تا به دلایل بهداشتی و علمی این اقدام صورت گیرد. به همین دلیل بسیاری از کشورهای جهان نیز به این خطّ مشی مردّد شدند تا اینکه در ابتدای سال 2006م. «سازمان تجارت جهانی»، اتّحادیة اروپا را مجبور کرد درهایش را به تولیدات GMO باز کند و این کار، یک پیروزی بزرگ برای شرکت‌های آمریکایی محسوب می‌شد. بعد از اشغال «عراق» نیز آمریکا تلاش بسیاری کرد تا کشاورزی عراق را هم زیر کشت دانه‌های مهندسی ژنتیک شده در آورد و این کار را با دست و دلبازی گستردة وزارت کشاورزی آمریکا انجام داد. جالب اینجاست که اوّلین و بزرگترین تجربه از این نوع مهندسی در کشاورزی، در دهة 1990م. در کشوری صورت گرفت که به صورت سنّتی تحت دستکاری‌های خانوادة راکفلر و «بانک‌های نیویورک» قرار داشت. این کشور «آرژانتین» بود.
در بخش‌های مختلف این کتاب نشان داده می‌شود که چگونه فساد، رشوه، فشارهای دولتی، دروغ و حتّی کشتار و جرایم وحشتناکی برای تولید و گسترش GMO مورد استفاده قرار گرفت. این جرایم در ابتدا، با نام کارآمدسازی کشاورزی و دوستی با محیط‌زیست و حلّ معضل گرسنگی جهانی مطرح و اجرایی شده‌اند؛ امّا نکته اینجاست که هدفشان تنها پول و سود بوده است. خانواده‌های قدرتمندی که «فدرال ریزرو»، «بانک انگلیس»، «بانک ژاپن» و «بانک مرکزی اروپایی» را کنترل می‌کنند، پول کافی را برای نابودی و خلق سود دارند. هدف آنها در سطحی بالاتر، کنترل زندگی بر روی زمین و برتری بر همه است؛ امّا هنوز یکی دو دهه تا سیطره بر غذای جهان فاصله دارند. این جنبه از داستان GMO نیاز به بازخوانی دارد.
ساده‌انگاری برخی که همه نوع تجارت با پوستة علمی را تقدیس کرده و الزاماً مفید می‌دانند، باعث می‌شود ایران به آزمایشگاه دیگری پس از آرژانتین، عراق و دیگران تبدیل شود. سونامی سرطان و بیماری‌های دست ساختة آزمایشگاه‌های غربی زنگ خطر را مدّت‌هاست به صدا درآورده و استفاده از تجارب بشری در مقابله با جنایات علمی! را ضروری می‌سازد. نامة محمّدجواد ظریف در دو دهة قبل، نشانة هوشیاری ایشان در شناختن نیّات شوم خاندان‌های حاکم آمریکایی است و نباید با مخلوط کردن بحث‌های سیاسی روز با مسائل کلان، زمینة آسیب رسیدن به امنیّت غذایی و سلامت مردم را فراهم کرد.
عبدالله شهبازی در صفحه شخصی خود نقل کرد: