نبرد تايتان‌ها؛ فيلمي آخرالزّماني با رويكرد اسلام‌هراسي

فيلم «نبرد تايتان‌ها» فیلمی است که بر اساس باورهاي اسطوره‌اي «يونان» ساخته شده و اشاره به دعواي ميان «اُلمپ»‌نشينان بعد از پيروزي بر تايتان‌هاي اوّليه براي رسيدن به قدرت دارد. گرچه شكل داستان و روند داستاني فيلم، همان‌گونه كه در اساطير يونان آمده است، رقم نمي‌خورد، امّا موضوع فيلم، خدايان المپ و دعواي قديمي قدرت ميان خدايان نسل دوم يا همان المپ‌نشينان است.

اسطوره‌هايي كه در فيلم، در قالب خدايان ظهور و بروز دارند، عبارتند از: زئوس و فرزندانش، پوزئيدون و هادس و اسطوره‌هايي كه از آنها به عنوان «نيمه خدا» ياد مي‌شود، به آيو و پرسيوس می‌توان اشاره كرد. اسطوره‌هاي ديگري كه از خون يا تكّه‌اي از وجود اين خدايان به وجود آمده‌اند، عبارتند از: عقرب شاه و كراكن.

فیلم نبرد تایتان‌ها با هدف‌گذاري عليه باورهاي مسلمانان ساخته شده است و در لايه‌هاي زيرين خود، چهره‌اي پليد از منجيّ آخرالزّمان ارائه مي‌کند.

خلاصة فيلم

داستان فيلم در دوراني رقم مي‌خورد كه انسان‌ها با خدايان زندگي مي‌كنند. خداياني كه در فيلم از آنها ياد مي‌شود، فقط خدايان يوناني‌اند و بس. اين فيلم از ميان سه خداي معروف يوناني (زئوس، پوزيدون و هادس) به دعواي قديمي ميان زئوس و هادس اشاره دارد. زئوس سر برادرانش را كلاه گذاشته و خدايي آسمان را از آنِ خود كرده و در اين ميان، سهم هادس، قعر زمين و جهنّم است. هادس كه از اين تقسيم‌بندي ناراحت و عصبي شده، در پي راهي براي قدرت‌يافتن بر كائنات است. قهرمان فيلم، پسر نامشروع زئوس (پرسيوس) و نيمي انسان و نيمي تايتان است. پرسيوس به جنگ هادس و كراكن كه مخلوق هادس است، مي‌رود و با نجات‌بخشيدن به شاهزادة سرزمين «المپيوس»، نابود كردن كراكن و تبعيد هادس به اعماق زمين، به كمك شمشير زئوس و شمشير غضب او كه در قالب یک رعد و برق، خدايي، بقا به همراه توانمندي زئوس را به او برمي‌گرداند و به مردم هم شادماني و صلح را هديه مي‌دهد.

روايت قصّة فيلم

مردمان عليه خدايان خود كه همه چيزشان را از آنان دارند، به علّت نامهرباني و غضب ايشان شوريده‌اند. زئوس براي تنبيه مردم، با همسر پادشاه آكريسيوس كه عليه او شورش و طغيان كرده بود، هم‌بستر مي‌شود. در اثر همين رابطة نامشروع، فرزندي به دنيا مي‌آيد كه نام پرسيوس را بر آن می‌گذارند. پادشاه آكريسيوس، همسر و پسر تازه متولّد شده را به دريا مي‌افكند. سال‌ها از اين ماجرا گذشته و پرسيوس كه حالا جواني برومند است، با خانواده‌اي ماهي‌گير كه او را يافته و بزرگ كرده‌اند، زندگي مي‌كند. آنها سوار بر لنج كوچك هميشگي هستند كه به شهر «آرگوس» نزديك مي‌شوند. سربازان آرگوس مجسّمة زئوس را تخريب مي‌كنند و در همين زمان، هادس بعد از كشتن اين سربازان، لنج ايشان را هم نابود و غرق مي‌كند. هادس به عرش نزد زئوس مي‌رود و از او اجازه مي‌گيرد تا مردم را به خاطر اين سركشي تنبيه كند. خداي آسمان (زئوس) كه آدميان را آفريده، در فناناپذيري و قدرتمندي، محتاج عبادت و نيايش مردم است؛ امّا خداي سرزمين مردگان (هادس) كه به زير زمين افتاده، برای قدرت و بقايش، محتاج ترس مردم است. با اين ترفند، هادس قدرت مي‌يابد و با آزاد كردن كراكن، قدرت بلامنازع خدايان مي‌گردد. پرسيوس كه از حادثة غرق شدن، نجات و به سرزمين المپيوس راه يافته، به دستور پادشاه و به همراه تعدادي سرباز كاركشته، به مصاف هادس مي‌شتابد. او در ميان راه، با آكريسيوس مواجه مي‌شود كه اكنون آلت دست و ابزار هادس است. وقتي دست او را مي‌برند، عقرب‌هاي مهيب و غول‌آسايي از قطرات خون او متولّد مي‌شوند كه تنها به كمك جنّیان رام مي‌شوند. جنّ‌ها در فيلم، با لباس باديه‌نشينان عرب بوده، به زبان عربي صحبت مي‌كنند و به عقرب‌ها دستور مي‌دهند: اطيعوا الجنّ. همين جنّ‌ها در شفا بخشيدن به دست عقرب گزيدة پرسيوس، همراهي تا باغ «استيگا» و پرسش از جادوگران، احضار كارون، گذر از سرزمين مردگان و رسيدن به «معبد آتنا» و كشتن مدوسا كمك می‌کنند؛ البتّه آيو هم كه مانند پرسيوس يك نيمه‌خدا، ولي مؤنّث و هديه‌اي از جانب زئوس بوده، در اين مسير، به پرسيوس ياري می‌رساند.

از اينجا به بعد در فيلم، نوبت تك‌تازي پرسيوس است. او كه سر مدوسا را به همراه دارد، سوار بر اسب پرنده‌اي كه از جانب زئوس به سوي او آمده است، به نبرد كراكن رفته و با سنگ كردن او توسط چشمان مدوسا و تبعيد هادس به قعر زمين و دنياي مرگ به كمك شمشير جادويي زئوس و صاعقه‌اي كه از آسمان بر دل هادس وارد مي‌آيد، پادشاهي زئوس را بر مردم دنيا تمديد مي‌كند و دنياي جديدي را كه آرزوي پدر انساني‌اش كه او را بزرگ كرده و تمامي انسان‌ها است، رقم مي‌زند.

نقد و تحليل فيلم

كارگردان فيلم، لوئيس لتريئر است. وی قبلاً فيلم‌هاي اكشني، مانند «ترانسپورتر 1 و 2» و قسمت دوم «هالك» را كارگرداني كرده و فردي با سابقه است. اين فيلم كه محصول سال 2010م. بوده و چهره‌هاي سرشناسي چون سام ورتينگتون (پرسيوس)، ليام نيسون (زئوس)، جما آرتتون (آيو) و... در آن نقش‌آفرینی می‌کنند، از نظر تكنيك‌هاي ساخت، بهره‌گيري از جلوه‌هاي ويژه، بازيگري شخصيّت‌هاي درجة اوّل فيلم، همخواني موسيقي با متن روايي فيلم، جزو فيلم‌هاي خوب و نسبتاً قوي به شمار می‌آید؛ گرچه سه‌بعدي‌سازي و فروش فيلم با اين قالب، موفّقيت چشمگيري نداشته است. داستان فيلم به نوعي، همان قصّة موجود در اسطوره‌هاي باستاني است و اين از امتياز بديع بودن داستان و ايده مي‌كاهد. هرچند سعي شده با درج برخي كاركترها و پيچ و خم داستاني، مانند پيدا شدن سر و كلّة جنّ‌ها بيابان، آن هم درست در لحظة نااميدي از پيروزي و سكانس ملاقات با جادوگران، كمي قالب‌شكني شود، امّا روح كلّي حاكم بر فيلم، همان فضاي حاكم بر اسطوره‌هاي يوناني است.

با آنكه عوامل و تكنيك‌هاي ساخت، پيشينة شخصيّتي هر يك از بازيگران منتخب در نقش‌هاي اصلي، قوّت و ضعف داستان و فيلمنامه

و ... در تحليل و نقد فيلم مهم هستند، امّا آنچه در شيوة تحليل و نقد محتوايي مهم‌تر از آن است، روند داستان و مؤلّفه‌هاي خاصّ انتقال مفاهيم و الگوسازي است.

تحليل محتوايي فيلم

اين فيلم از نظر معناگرايي در راستاي فيلم‌هايي چون «لژيون» (Legion) و «گابريل» (Gabriel) است. در اين فيلم‌ها، به نوعي جبهه‌گيري و صف‌آرايي بشر را در برابر خدا و موجودي به نام خالق بشر و عالم بشريت شاهديم. گرچه محتواي هيچيك از اين سه يكي نيست، امّا همه در يك راستا بوده و به نوعي حلقه‌هاي يك زنجيرند.

مسيري كه در «گابريل» با توهين به فرشتگان مقرّب خدا و اعلام جنگ فرشتگان با خدا آغاز شد، در «لژيون» به اوج خود مي‌رسد و مايكل يا همان ميكائيل كه در فيلم گابريل جاي شيطان را گرفته و فساد و پليدي از جانب او بود، در فيلم لژيون در برابر صف فرشتگان

نازل كنندة عذاب و برپا كنندگان رستاخيز مي‌ايستد تا از تولّد كودك نامشروع يك پيشخدمت ساده، به نام چارلي كه به همراه جمعي در يك فروشگاه ميان راه به نام «آبشار بهشت» گير افتاده‌اند، حمايت كند و نسل بشر را از خطر انقراض و آغاز رستاخيز كه شروع حكومت و ابتداي سلطنت خداست، نجات دهد.

در اين فيلم، ديگر اثري از خداي واحد و فرشتگان نيست. خداي واحد در فيلم، جاي خود را به خدايان خُرد و ستيزه‌جويي داده كه براي به دستگيري قدرت مطلق و خدايي كائنات، هر لحظه در نبرد و كشتار مردمان به سر مي‌برند.

باستان‌گرايي از نوع يونان‌زدگي

آنچه از اوّل تا آخر فيلم، به صورت متوالي در برابر ديدگان تماشاچي تكرار مي‌شود، اسطوره‌هاي باستاني و شرك‌آميز يونان بوده كه بزرگترين و برترين اين اسطوره‌ها، خداي خالق است كه به خداي

آسمان شهرت دارد. در اين فيلم، زئوس كه پدرش را اخته كرده و خود را خداي خدايان ناميده، خدايگان عدل و داد معرفي می‌شود كه تنها به دليل ناسپاسي بندگان، اجازة مجازات به برادرش هادس مي‌دهد تا با اين مجازات، بندگان به شأن و جايگان خود پي ببرند و در مقابل خدايان، صف‌آرايي نكنند.

فيلم در جاي ديگر، به جفاي اين خداوندگار و هم‌خوابگي او با همسر آكريسيوس اشاره دارد؛ امّا فضاي كلّي فيلم به گونه‌اي است كه تا آخر آن، به خوبي‌هاي فراوان زئوس و علاقة بي‌حدّ و حصر او به نسل بشر اشاره می‌کند تا آنجا كه نگرفتن جان آكريسيوس و تنها بسنده كردن به آن عمل نامشروع و غيرانساني را هم به پاي اين دادگري وي و بشر دوستي‌اش مي‌نويسد.

تقريباً اسطوره‌اي در یونان باستان نيست كه در فيلم به آن اشاره نشده باشد؛ گرچه همين اسطوره‌ها را در ميان اقوام و ملل ديگر، چون روميان هم می‌توان يافت، امّا آنچه از سير تطوّر اسطوره‌ها برمي‌آيد، همين اسطوره‌هاي يوناني هستند كه نام عوض كرده و با هويّتي جديد، به ملّت‌هاي بعد از خود و تمدّن‌هاي همسايه چون «رُم» راه يافته‌اند.

ريشة اومانيسم در يونان باستان

بيش از آنكه تقدّم تمدّن يونان بر رم و ساير تمدّن‌هاي بعد از يونان مهم باشد، شكل و شمايل اسطوره‌هاي يوناني و خدايان ايشان مهم است. با كمي مطالعه در فرهنگ اديان باستاني می‌توان به راحتي دريافت، بيشتر اسطوره‌ها و الهه‌هاي آنها، چهره و پيكري غير انساني دارند و بيشتر شبيه مظاهر طبيعت، حيوانات و تركيبي از برخي از اينها هستند. در اين ميان آنچه خيلي برجسته مي‌نمايد، شكل و شمايل انساني خدايان باستاني يونان است. در واقع می‌توان گفت بشرگرايي افراطي و تقدّس‌بخشي به انسان و بالا بردن او تا حدّ خدايي، تنها در تمدّن بسيار برجسته است. اين فيلم هم به همين مسئله به خوبي اشاره دارد و انسان معيار فيلم كه با كاركتر شخصيّتي پرسيوس شناخته مي‌شود، نيمي خدا و نيمي انسان است و از همين‌رو خدايي در خون او بوده و قادر به انجام كارهايي است كه از عهدة ديگران ساخته نيست.

نسل ويژه؛ فرزندان خدا

اين فيلم هم مانند قريب به اتّفاق فيلم‌هاي منجي‌گرايانة «هاليوود»، عناصر ويژه‌اي را براي منجيّ خود قائل است كه ديگر كاركترهاي فيلم از داشتن آن عاجزند و اين همان نقطة افتراق قهرمان داستان از شخصيّت‌هاي جنبي قصّه است؛ هرچند حضوري بسيار پررنگ در فيلم داشته باشند.

نسل قهرمانان هاليوود گاه با نشان خون اصيل در برابر مغول‌ها يا همان افراد بي‌استعداد و عادّي جامعه، در فيلم‌هايي، چون «هري پاتر» به چشم مي‌خورند. شبيه اين نشان‌ها را در كارتون و فيلم «شگفت‌انگيزان» و «چهار شگفت‌انگيز» نيز به وضوح می‌توان يافت. در برخي فيلم‌هاي ديگر، داشتن قدرت جادو و تسلّط بر محيط پيرامون، نشان ويژه و اختصاصي شخصيّت اصلي فيلم است كه نمونة اينها را در «جمجمه‌هاي دوست داشتني» و «شاگرد جادوگر» مي‌بينيم.

در اين فيلم، شاخصة بارزي كه پرسيوس به عنوان قهرمان قصّه دارد و ديگران از داشتن آن عاجزند، صفت فرزند خدايگان بودن و ويژگي نيمه خدايي وي است. همين خصيصه او را تا آنجا پيش مي‌برد كه بر همة مسائل و مصائب پيروز مي‌شود و خداي سرزمين مردگان را به كمك شمشير زئوس به قعر جهنّم مي‌فرستد و آسايش و شادي را براي مردمان هديه مي‌آورد.

نكتة قابل ذكر اينجاست كه تنها او نيست كه از اين موهبت بهره‌مند است. آيو هم كه از جانب زئوس نگهبان اوست و در آخر همسر او می‌شود نيز داراي اين ويژگي است و اين دو كه به نوعي شخصيت مثبت و مهمّ داستان هستند، از يك ويژگي مشترك بهره دارند.

الهيات مشركانة يوناني به جاي توحيد

در افسانه‌ها و اسطوره‌هاي يونان، آنچه در ابتداي خلقت موجود بود و از آن ساير مخلوقات به وجود آمد، خدايان قدرتمند و جاه‌طلبي بودند كه كار هميشگي‌شان دسيسه و نيرنگ براي به دست آوردن قدرت خدايي عالم بود. اين خدايان براي آنكه نزاع كمتري با هم داشته باشند، قدرت را ميان خود تقسيم كرده بودند؛ امّا باز هم زياده‌خواهي و شهوت‌راني، آنان را به سوي توسعة قلمرو خويش و تعدّي به قلمرو خدايان ديگر كه رقباي آنان بودند، سوق می‌داد. آنچه از اوّل تا آخر فيلم، بيش از هر چيز ديگر برای بیننده جلب توجّه می‌کرد، همان داستان دسيسة خدايان براي به دست آوردن قلمرو و رعاياي خدايگان رقيب است.

در الهيات اسطوره‌اي يونان، هر خدايگاني قدرت، قلمرو، رعايا و قانون ويژه‌اي براي خود دارد. در اين باور، برخي بلايا با دعواي ميان خداوندان توجيه مي‌شود؛ درست همان چيزي كه در فيلم هم القا مي‌گردد؛ مانند رها شدن كراكن توسط هادس، به بهانة تأديب مردم، امّا در واقع براي به دست گرفتن ملك و ملكوت از دست زئوس.

منجيّ زنازاده

آنچه در بسياري از فيلم‌هاي مهم، استراتژيك و آخرالزّماني هاليوود، به ويژه در سال‌هاي اخير، بيش از پيش به چشم مي‌خورد، معرفي موعود و منجي به عنوان يك فرد عادي و حتّي انساني پست و پست‌فطرت، از درون جوامع غربي است كه تنها ويژگي او تهوّر و نترسي، باور به توانستن، ايمان به قدرت درون و كشف آن توسط ورزش‌ها و آیين‌هاي ورزشي، عرفاني شرق و... است. گاه هاليوود پستي را به نهايت مي‌رساند و شخصيّت منجيّ آخرالزّمان را فردي معرفي مي‌كند كه نه تنها از افراد جامعه، از نظر ويژگي‌هاي اخلاقي و انساني بالاتر نيست، حتّي در نهايت ذلّت و خواري است و ريشه و عامل تولّد او هم مطابق هيچ دين و آیيني صحيح، قانوني و شرعي نيست.

پرسيوس كه منجيّ فيلم و موجودي نيمه‌خداست، به دلیل نسبتي كه با خداي آسمان دارد، معنوي و روحاني نيست؛ بلكه فيلم تعمّد دارد تا او را فردي خشك، خشن و بي‌روح معرفي كند كه از رابطة نامشروع زئوس با همسر يكي از پادشاهان زميني متولّد شده بود. اين اوّلين فيلمي نيست كه در آن، تصريح به زنازادگي منجي مي‌شود و يقيناً آخرين آن هم نخواهد بود. از جمله فيلم‌هايي كه در آن منجي

از راه نامشروع متولّد مي‌شود، می‌توان به فيلم «لژيون»، «2012» «Doomsday» و ... اشاره كرد. شايد علّتي را بتوان براي اين كار يافت و آن اينكه، هاليوود با مخاطباني در ارتباط است كه به آیين مسيح معتقدند و عيسي بن مريم(ع) را مسيحاي موعود و منجيّ آخرالزّمان مي‌دانند كه قرار است از آسمان بازگردد؛ امّا همين مسيحا در نگاه يهوديان لجوج، جز دجّالي بيش نبود كه خود را مسيحا ناميد. آنان كه تحمّل وي و آیينش را نداشتند، انگ فحشا به مادر او زدند و فرزندش را كه معجزة خدا و پيامبري اولوالعزم بود، كودكي نامشروع خواندند. اين مسئله در بسياري از فيلم‌ها به صورت نامحسوس و غيرمستقيم و گاه به صورت مستقيم و در قالبي هتّاكانه، مانند فيلم «آخرين وسوسة مسيح» ساختة مارتين اسكورسيزي تكرار مي‌شود و به مسيحيان جهان و به ويژه «ايالات متّحده» كنايه زده مي‌شود كه منجيّ‌اي كه شما از آن دم مي‌زنيد، فردي است كه از راه رابطة نامشروع پا به اين دنيا نهاده است.

اين فيلم در اين نوع از توهين به حضرت مسيح(ع) گوي سبقت را از فيلم‌هاي مشابه ربوده؛ زيرا در اين فيلم، تصريح به هم‌خوابگي

خداوندگار با زني از انسان‌ها و تولّد كودك منجی، در پی این رابطة نامشروع است و با آنكه این منجی از خواندن و دعا به درگاه خداي پدر بيزار است، امّا در نهايت، ملك، او را از دست خداوندگار شيطاني و پستي چون هادس نجات مي‌بخشد و در سكانس پاياني فيلم، زئوس به او مي‌گويد: گرچه تو خدايي را نپذيرفتي و مي‌خواهي در قالب انسان زندگي كني، امّا مردمان به دلیل فداكاري و ايثار تو و اينكه ايشان را از دست موجودي پليد، مانند هادس نجات بخشيدي، خواهند پرستيد. اينها كه كنار يكديگر قرار مي‌گيرند، يادآور مؤلّفه‌هاي مسيحي مي‌شوند كه صهيونيزم تلاش دارد، وي را دجّال معرفي كند.

ايران‌ستيزي

چهل دقيقه از ابتداي فيلم مي‌گذرد. پرسيوس و دوستانش در تعقيب آكريسيوس هستند كه اكنون آلت دست و ابزاري براي پيشبرد اهداف هادس شده است. از دل كوه و دشت به ورودي دروازة اديان مي‌رسند.بعد ستون‌هاي به جا مانده از «تخت جمشيد» را مي‌بينند. وقتي كمي جلوتر مي‌روند، نشان «پرسپوليس» يا همان اسب دو سر كه بايد سر ستون باشد، روي زمين افتاده. صحنه، نشانه‌ها و نمادها به گونه‌اي است كه بيانگر سرزمين «ايران» است.

عقرب‌های غول‌آسايي هم كه از خون ريخته شدة آكريسيوس روي زمين به وجود آمده‌اند، شايد اشاره به اسطوره‌هاي ايراني باشد. مطابق اين افسانه‌ها، وقتي اهريمن در كالبد جوانی ظاهر مي‌شد، لباسي بر تن داشت كه پر از عقرب بود. اينكه عقرب از دل خاك ايران مي‌جوشد. شايد كنايه از اهريمني‌ بودن ايران از نگاه هاليوود باشد.

البتّه اين نكته فراتر از احتمال است و فيلم‌هاي بسياري كه بر ضدّ ايران در هاليوود ساخته مي‌شود، نشان عداوت و كينة سرشار و هميشگي سردمداران اين شهرك‌هاي صهيونيستي با ايران اسلامي است. نمونة اين دشمني‌ها را در فيلم‌هايي، مانند «بدون دخترم هرگز!»، «سنگسار ثريّا»، «كشتي‌گير» و... به وضوح می‌توان يافت.

شيعه‌ستيزي

از موارد ديگري كه در اين فيلم، عليه اديان موضوع گرفته شده، جايي است كه پرسيوس از معبد آتنا و از نزد مدوسا زنده باز مي‌گردد و دوباره با آكريسيوس كه توانسته بود از دست او بگريزد، روبه‌رو مي‌شود. قبل از اينكه پرسيوس بتواند كاري كند، آكريسيوس شمشير دو سري را كه در دست دارد، در قلب آيو فرو مي‌كند. با همين شمشير دو سر شمشير پرسيوس را از وسط دو نيم مي‌كند.

استفاده از شمشير دو سر در هيچيك از فيلم‌هاي هاليوودي رايج نيست. تنها در يك فيلم هاليوودي كه كارگردان آن يك مسلمان سنّي‌مذهب به نام مصطفي عقاد است، اين شمشير به خدمت گرفته شده و آن هم براي نشان دادن و به تصوير كشيدن شخصيّت اميرمؤمنان(ع) است. در فيلم «محمّد رسول الله» هيچ تصويري از اميرمؤمنان(ع) نشان داده نمي‌شود و حتّي بسياري از مناصب اميرمؤمنان به زيد، پسرخواندة رسول خدا داده شده؛ امّا در «جنگ اُحد» وقتي کارگردان مي‌خواهد رشادت حضرت امير(ع) را به تصوير بكشد، از مولاي متّقيان تنها به نشان دادن شمشيري دو سر بسنده مي‌كند. اين شمشير كه بيانگر ذوالفقار است، به جاي داشتن دو لبة تيز كه در واقع اين‌گونه بوده، به شكل تحريفي نشان داده شده و دو سر جدا از هم دارد.

گرچه در واقع ذوالفقار به اين شكلي كه هاليوود ترسيم كرده نيست، امّا وقتي تنها شكل عرضه شدة اين شمشير نشانگر فردي است كه آن را در دست دارد و گنجاندن چنين شمشيري در فيلم نبرد تايتان‌ها، آن هم بعد از تخريب چهرة ايران و ايران‌ستيزي، چيزي جز اسلام‌ستيزي آن هم از نوع ستيز با اسلام جهادي و اسلام قيام و شهادت نيست. آيا شخصيتي برتر و بالاتر از امیر مؤمنان(ع) در دفاع از اسلام يافت مي‌شود؟ چرا غرب در تخريب ريشة اسلام جهاد و شهادت و سياه‌نمايي آن نكوشد؟! مگر جز عليّ‌بن ابي‌طالب(ع)، مقتداي ديگري براي اسلام قيام و انتظار وجود دارد؟ مقتدايي كه تنها او شايسته است، امیر مؤمنان(ع) خطاب شود؛ ولاغير!

جنّ يا عرب

در سكانس تخت جمشيد، وقتي چند عقرب جديد به سوي پرسيوس و ياران خسته‌اش مي‌آيند، موجوداتي عجيب و غريب به كمك اين گروه به اصطلاح پهلوان مي‌شتابند كه از آنان با عنوان ديجن «Dijnn» يا قاتلان بيابان ياد مي‌شود. اين موجودات، لباس عرب‌هاي باديه‌نشين را بر تن دارند، به زبان عربي صحبت مي‌كنند و مركب‌هايشان شتر است.

آنها به پرسيوس و دوستانش در انجام مأموريتشان کمک مي‌كنند و در همين راستا، سركردة جنّیان در معبد آتنا جان خويش را فداي آرمان پرسيوس مي‌كند. در این بخش از فیلم، نكتة قابل تأمّل اینکه همبستگي نمادهايي، مانند بيابان، شتر، لباس عربي، عمّامه و برخي نمادهاي عربي، اسلامي با اسلام در هاليوود است. در اين فيلم، جنّیان كه با لباس اعراب بدوي ظاهر مي‌شوند و در كنار عقرب‌هاي غول‌آسايي كه آنها رام كرده‌اند، مركب اصلي ايشان شتر است، به نوعي نماد اسلام تسامح و حتّي بالاتر، نماد اسلام ناب آمريكايي است كه به جنگ خدا مي‌رود و از اسلام، چيزي جز لباس و شترش را ندارد؛ امّا فرهنگ و باورش هماني است كه غرب در پي آن است. او حتّي در اين راه مي‌ميرد تا فرد برگزيدة بشر به آرمان خويش برسد.

جمع‌بندي

بنابر گزارش پايگاه اطّلاع‌رساني «امپاير آنلاين»، عنوان قسمت دوم فيلم سينمايي نبرد تايتان‌ها، «خشم تايتان‌ها» يا «Wrath of the Titans» است و اين فيلم اكشن فانتزي در بهار سال 2012م. بر روي پردة سينماهاي سراسر جهان رفت. اين خبر و انتشار نسل سوم بازي «خداي جنگ» (GOD OF WAR)، آن هم تقريباً هم‌زمان با انتشار فيلم، نشان‌دهندة ادامه‌دار بودن اين پروژه و اهمّيت اين موضوع از سوي سازندگان هاليوودي آن است. فيلم نبرد تايتان‌ها در راستاي جا انداختن فرهنگ و باور به خدايان، فيلمي انحصاري نيست و مشابه اين روند را به شكلي آرام‌تر و غير محسوس‌تر در فيلم «The Chronicles of Riddick» شاهديم.

حركتي كه غرب امروز، در ميان راه آن است، مبارزه با اديان توحيدي،

مفهومي به نام خدا، مقدّسات، فرشتگان، مفهوم نبوّت و انبيا و هرچه كه قداستي بالادستي و فرابشري را به انسان معرفي كند، می‌باشد. اين مبارزه كه قديمي‌ترين دعواي بشري است و همگان آن را با دعواي خير و شرّ و حق و باطل مي‌شناسند، امروز با جديدترين ابزار و با كمك تأثيرگذارترين رسانه‌ها و با قدرتي وصف‌ناپذير، به حركت خود ادامه مي‌دهد.

منابع: