ملاقات حضرت آيت‌الله‌العظمی مرعشی نجفی، قدس‌سرّه
در ايّام تحصيل علوم دينی و فقه اهل بيت(ع) در «نجف اشرف»، شوق زيادی جهت ديدار جمال مولايمان بقية الله الأعظم(عج) داشتم. با خود عهد كردم چهل شب چهارشنبه پياده به «مسجد سهله» بروم، به اين نيّت كه جمال آقا صاحب الامر(ع) را زيارت كنم و به اين فوز بزرگ نايل شوم. تا 35 يا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم. تصادفاً در اين شب، رفتنم از نجف به تأخير افتاد و هوا ابری و بارانی بود. نزديك شب وحشت و ترس وجود مرا فرا گرفت؛ مخصوصاً از زيادی قطّاع‌الطّريق و دزدها. ناگهان صدای پايی را از پشت سر شنيدم كه بيشتر موجب ترس و وحشتم گرديد. برگشتم به عقب، سيّد عربی را با لباس اهل باديه ديدم. نزديك من آمد و با زبان فصيح گفتند: ای سيّد! سلام عليكم.
ترس و وحشت به كلّی از وجودم رفت و اطمينان و سكون نفس پيدا كردم و تعجّب‌آور بود كه چگونه اين شخص در تاريكی شديد، متوجّه سيادت من شد و در آن حال، من از اين مطلب غافل بودم. به هر حال سخن می‌‌گفتيم و می‌رفتيم. از من سؤال كرد: كجا قصد داری؟
گفتم: مسجد سهله.
فرمودند: به چه جهت؟
گفتم: به قصد تشرّف و زيارت ولیّ عصر(ع).
مقداری كه رفتيم، به «مسجد زيد بن صوحان» كه مسجد كوچكی نزديك مسجد سهله است، رسيديم. داخل مسجد شده و نماز خوانديم. بعد از دعايی كه سيّد خواند كه مثل آن بود كه ديوار و سنگ‌ها با او آن دعا را می‌خواندند، احساس انقلابی عجيب در خود نمودم كه از وصف آن عاجزم.
بعد از دعا، سيّد فرمودند: سيّد! تو گرسنه‌‌ای. چه خوب است شام بخوری. پس سفره‌‌ای را كه زير عبا داشت بيرون آورد و درآن سه قرص نان و دو يا سه خيار سبز تازه بود. مثل اينكه تازه از باغ چيده و آن وقت چلّة زمستان و سرمای زننده‌‌ای بود و من منتقل به اين معنا نشدم كه اين آقا اين خيار تازة سبز را در اين فصل زمستان از كجا آورده؟ طبق دستور آقا شام خوردم.
سپس فرمودند: بلند شو تا به مسجد سهله برويم.
داخل مسجد شديم. آقا مشغول اعمال وارده در مقامات شد و من هم به متابعت آن حضرت انجام وظيفه می‌‌كردم و بدون اختيار، نماز مغرب و عشا را به آقا اقتدا كردم و متوجّه نبودم كه اين آقا كيست؟
بعد از آنكه اعمال تمام شد، آن بزرگوار فرمودند:
ای سيّد! آيا مثل ديگران بعد از اعمال مسجد سهله به «مسجد كوفه»
می‌روی يا در همين‌جا می‌مانی؟
گفتم: می‌مانم و سپس در وسط مسجد در مقام امام صادق(ع) نشستيم.
به سيّد گفتم: آيا چای يا قهوه يا دخانيات ميل داری، آماده كنم؟
در جواب، كلام جامعی را فرمودند: اين امور از فضول زندگی است و ما از اين فضولات دوريم.
اين كلام در اعماق وجودم اثر گذاشت؛ به نحوی كه هرگاه يادم میآيد، اركان وجودم می‌لرزد. به هر حال مجلس نزديك دو ساعت طول كشيد و در اين مدّت، مطالبی ردّ و بدل شد كه به بعضی از آنها اشاره می‌‌كنم؟
1. دربارة با استخاره سخن به ميان آمد. سيّد عرب فرمودند:
ای سیّد! با تسبيح به چه نحو استخاره می‌‌كنی؟
گفتم: سه مرتبه صلوات می‌فرستم و سه مرتبه می‌‌گويم: «استخير الله برحمته خيرة فی عافية» پس قبضه‌‌ای از تسبيح را گرفته می‌‌شمارم. اگر دو تا بماند، بد است و اگر يكی ماند، خوب است.
فرمودند: برای اين استخاره، باقیمانده‌‌ای است كه به شما نرسيده و آن اين است كه هرگاه يكی باقی ماند، فوراً حكم به خوبی استخاره نكنيد؛ بلكه توقّف كنيد و دوباره بر ترك عمل استخاره كنيد. اگر زوج آمد، كشف می‌‌شود استخارة اوّل خوب است؛ اما اگر يكی آمد، كشف می‌‌شود كه استخارة اوّل ميانه است.
به حسب قواعد علمي می‌‌بايست دليل بخواهيم و آقا جواب دهد. به جای دقيق و باريكی رسيديم. پس به مجرّد اين قول، تسليم و منقاد شدم و در عين حال متوجّه نيستم كه اين آقا كيست؛
2. در اين جلسه تأكيد سیّد عرب بر تلاوت و قرائت اين سوره‌ها بعد از نمازهای واجب بود. بعد از نماز صبح «سورة ياسين» و بعد از نماز ظهر «سورة عمّ»، بعد از نماز عصر «سورة نوح» و بعد از مغرب «سورة واقعه» و بعد از نماز عشاء «سورة ملك»؛
3. ديگر اينكه تأكيد فرمودند بر دو ركعت نماز بين مغرب و عشا كه در ركعت اول بعد از حمد هر سوره‌‌ای خواستی، می‌‌خوانی و در ركعت دوم بعد از حمد سورة واقعه را می‌‌خوانی و فرمودند: كفايت می‌‌كند اين از خواندن سورة واقعه بعد از نماز مغرب، چنان‌كه گذشت.
4. تأكيد فرمودند كه: بعد از نمازهای پنجگانه اين دعا را بخوان:
أللّهمّ سرّحنی عن الهموم و الغموم و وحشة الصّدر و وسوسة الشّيطان برحمتك يا ارحم الرّاحمين.
5. و ديگر بر خواندن اين دعا بعد از ذكر ركوع در نمازهای يوميه، خصوصاً ركعت آخر تأکید کردند:
أللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و ترحّم علی عجزنا و اغثنا بحقّهم.
6. در تعريف و تمجيد از شرايع‌‌الاسلام مرحوم محقّق حلّی فرمود:
تمام آن مطابق با واقع است؛ مگر كمی از مسائل آن.
7. تأكيد بر خواندن «قرآن» و هديه كردن ثواب آن، برای شيعيانی كه وارثی ندارند يا دارند، ولی ياد از آنها نمی‌‌كنند؛
8. «تحت الحنك» را از زير حنك دور دادن و سر آن را در عمامه قرار دادن؛ چنان‌كه علمای عرب به همين نحو عمل می‌‌كنند و فرمودند: در شرع اين‌چنين رسيده است.
9. تأكيد بر زيارت سيّد الشهدا(ع)؛
10. دعا در حقّ من و فرمودند: قرار دهد خدا تو را از خدمت‌گزاران شرع.
11. پرسيدم: نمی‌‌دانم آيا عاقبت كارم خير است و آيا من نزد صاحب شرع مقدّس رو سفيدم؟
فرمود: عاقبت تو خير و سعيت مشكور و روسفيدی.
گفتم: نمی‌‌دانم آيا پدر و مادر و اساتيد و ذوی الحقوق از من راضی هستند يا نه؟
فرمودند: تمام آنها از تو راضی‌‌اند و درباره‌‌ات دعا می‌‌كنند.
12. استدعای دعا كردم برای خودم كه موفّق باشم برای تأليف و تصنيف.
دعا فرمودند.
در اينجا مطلب ديگری است كه مجال تفصيل و بيان آن نيست. پس خواستم از مسجد بيرون روم به خاطر حاجتی. آمدم نزد حوض كه در وسط راه قبل از خارج شدن از مسجد قرار دارد. به ذهنم رسيد چه شبی بود و اين سیّد عرب كيست كه اين‌همه با فضيلت است؟ شايد همان مقصود و معشوقم باشد. تا به ذهنم اين معنی خطور كرد، مضطرب برگشتم و آن آقا را نديدم و كسی هم در مسجد نبود. يقين پيدا كردم كه آقا را زيارت كردم و غافل بودم. مشغول گريه شدم و همچون ديوانه اطراف مسجد گريه می‌‌كردم تا صبح شد؛ چون عاشقی كه بعد از وصال مبتلا به هجران شود.
اين بود اجمالی از تفصيل كه هر وقت آن شب يادم میآيد، بهت‌زده می‌‌شوم.