روح الله مؤمن نسب
بررسی فضای مجازی و آنچه در آن می‌گذرد، وقتی مفهوم می‌یابد که صاحبان منافع و سوداگران مرگ فرهنگ را بتوان رسوا کرد.
آنها که فروش اینترنت را حتّی اگر به قیمت حراج ناموسشان باشد، دارای توجیه اقتصادی می‌دانند و افزایش صفرهای حسابشان را به کم شدن عمر هویّت فردی و ملّی ایرانیان ترجیح می‌دهند...
چه بسیار زن‌هایی که امثال «اینستاگرام» و «تلگرام» صهیونیستی، شوهرشان را از آنها گرفته و چه فراوان مردهایی که به دنبال همسرشان در میان صفر و یک‌های اهدایی (!) «آمریکا» می‌گردند و فرزندانی که حسرت نگاه پدر و مادرهایی را می‌کشند که لحظه‌ای چشمانشان از گوشی‌هایشان جدا نمی‌شود!
دیگر لازم نیست به دنبال خانه‌هایی بگردیم که صدای شادی از آنها شنیده نمی‌شود، کافی است چراغی به دست بگیریم و در گوشة اتاق تاریک کودکان آن خانه، افرادی را بیابیم که به نام پیشرفت، تبدیل به غارنشین‌های مدرن شده‌اند!
حالا می‌شود آرام‌آرام فهمید چرا جنگ نرم یعنی ایجاد تردید در دل‌ها و ذهن‌های مردم... و وقتی نگاه شک‌آلود اعضای خانواده را به هم می‌بینیم، درحالی‌که گوشی‌هایشان را از هم مخفی می‌کنند، معنی جنگ نرم را بیشتر درک می‌کنیم.
بهتر است از هیجده میلیون دانش‌آموز زیر ۱۸ سال که شکار اینترنت کثیف آمریکایی شده‌اند و شیب کاهش راندمان تحصیلی آنان همزمان با افزایش سرعت اینترنت، بیشتر و بیشتر می‌شود و... بگذارید چیزی نگوییم و بیش از این اوقات تلخمان را تلخ‌تر نکنیم.
در کشورمان نباید از آمارهای فرهنگی سخن گفت، تبعات دارد... نباید بگوییم بر اساس اعلام «مؤسّسة چشمان متعهّد»، بیش از ۹۰% پسران و ۶۰% دختران زیر ۱۸ سال استفاده‌کننده از اینترنت کثیف آمریکایی، حتماً مطالب، فیلم‌ها و عکس‌های پورنوگرافی دیده‌اند و آشفتگی ذهنی و بلوغ زودرس را تجربه کرده‌اند...
شاید آرزوی دسترسی به «شبکة ملّی اطّلاعات» برای مردمی که حق‌دارند از اینترنت سالم، سریع، امن و ارزان استفاده کنند، برای دلّالان اینترنت آمریکایی گران باشد، به گرانی آنها که از ملّی شدن صنعت نفت عذاب می‌کشیدند.
نمی‌دانم باید چه شود تا بفهمیم عمده‌ترین وسیله برای نفوذ جریانی دشمن دو چیز است؛ یکی پول، یکی هم جاذبه‌های جنسی...
اصلاً بیایید نامة یک جوان نسل عصر ارتباطات را بخوانید، کسی که
شاید برادر، خواهر یا فرزند یکی از ما باشد... فرزند ایران و قربانی نفوذ فرهنگی:
امیدوارم حال شما خوب باشد؛ چون با این حال بدی که دارم دوست ندارم کسی حالش بد باشد. شاید بیشتر از ۱۰ سال باشد که حالم اکثر اوقات خوب نیست. حالم از زمانی بد شد که پای کامپیوتر در خانة ما باز شد. البتّه اوایل خیلی خوشحال بودم و دائم با آن ور می‌رفتم؛ ولی کم‌کم که پایم به اینترنت باز شد...
بگذارید کمی مقدّمه بچینم. نوجوانی بیشتر نبودم، بچّه‌ای نسبتاً مؤمن، ولی نوپا بودم و ضعیف‌النّفس. تک‌فرزند خانواده و اکثر اوقات تنها در خانه. همیشه شنیده بودم عرفای والامقام که عمری را در عرفان سپری کرده‌اند، برای اینکه به مرتبه‌های بالاتر برسند، معمولاً با گناه میل به جنس مخالف امتحان می‌شوند؛ امّا خدایا من که عارف نبودم، من که به مقاماتی نرسیده بودم، من که نوجوانی معصوم و در اوج سنّ شهوت بودم... چرا من با زیباترین زنان دنیا در خانه‌مان تنها شدم؟
کم‌کم که با اینترنت آشنا شدم فهمیدم با یک جست‌وجوی ساده می‌توانم ده‌ها و صدها زن زیبارو را در خانة خودمان ملاقات کنم، فهمیدم که می‌توانم هرکدام را که می‌خواهم برهنه ببینم و...؛ امّا خدایا من که چنین چیزی نخواسته بودم.
به خدا قسم! که هیچ‌وقت با قصد گناه کامپیوتر نخریدم؛ ولی چه کنم که بیابان بود و تابستان و آب سرد و استسقا. هر بار که گناه می‌کردم آن‌قدر گریه و زاری می‌کردم که خدا می‌داند؛ ولی هیچ‌وقت هم نمی‌توانستم از شرّ این گناه لعنتی خلاص شوم. مگر کار راحتی بود؟ به خدا که نبود.
زندگی‌ام با همین کثافات می‌گذشت تا اینکه در دانشگاه شهری دیگر قبول شدم و به آنجا رفتم. چه قدر خوب بود که خوابگاه اینترنت نداشت. اکثر بچّه‌های خوابگاه از مسئولان طلب اینترنت می‌کردند؛ ولی من نمی‌خواستم. تازه داشتم نفس راحت می‌کشیدم که فشار بچّه‌ها کار خودش را کرد و پای اینترنت به خوابگاه هم باز شد. لعنتی. چه کار باید می‌کردم؟ خدایا چرا هرکجا از این لعنتی فرار می‌کنم، مرا رها نمی‌کند؟ خدایا به دادم برس. اینترنت دانشگاه سرعتش بالا بود و اوضاعم بازهم خراب و خراب‌تر شد.
بعدها بدون اینکه بخواهم اینترنت دانشجویی و رایگان (!) سیم کارتم هم وصل شد و شد آنچه نباید می‌شد. سیم‌کارت رایتل را با ایرانسل و آن را با همراه یک عوض کردم؛ ولی آن هم بعد از مدّتی وصل شد تا
وسوسه‌هایش عذابم را بیشتر کند... به‌ناچار گوشی‌ام را عوض کردم تا قابلیت اتّصال به اینترنت نداشته باشد.
دیگر جایی نبود که اینترنت نداشته باشد و من هر روز بیشتر در کثافات فرومی‌رفتم بدون اینکه بخواهم. اوایل بعد از گناه خیلی ناراحت می‌شدم؛ ولی کم کم این لعنتی قلبم را سنگ‌تر کرد و ناراحتی‌ام را کمتر...
درس‌های دانشگاهم به خاطر حال بدم پاس نمی‌شد، همه می‌گفتند که من پر از استعدادهای مختلفم؛ ولی این کثافت اجازه نمی‌داد استعدادهایم شکوفا شود. بارها از خدا طلب مرگ کردم؛ امّا بی‌فایده بود. آخرین بار که در محرّم مرتکب این گناه لعنتی شدم، واقعاً و از ته دل و با اصرار از خدا مرگم را خواستم. خدا می‌داند که خیلی اصرار کردم؛ ولی بی‌فایده بود.
بعدها که در اینترنت جست‌وجو کردم، فهمیدم خیلی‌های دیگر هم به درد من مبتلا هستند؛ ولی آنها هم مثل من کاری از دستشان برنمی‌آمد.
ای لعنت به این زندگی! من از نوجوانی می‌خواستم راه خدا را پیش بگیرم؛ امّا چه به سرم آمد؟ من پر از استعداد بودم، استعداد هنری و فلسفی و مهندسی و... ولی چه به سرم آمد؟
آقای مؤمن نسب! من این نامه را به شما نوشتم تا به مسئولینی که به آنها دسترسی دارید و متولّی اینترنت هستند، این پیام را از طرف من و هم دردهایم برسانید که به خدای احد و واحد از قصور و تقصیرشان به هر بهانه‌ای که دارند، نخواهیم گذشت و سر پل صراط منتظرشان هستیم تا خداوند میان ما و آنها حسابرسی کند.
بیچاره نوجوان‌هایی که از اوایل دوران نوجوانی‌اشان در دستانشان یک گوشی پیشرفته با اینترنت پرسرعت دارند و نمی‌دانند چه عاقبتی پیش رویشان است؟ خدا لعنت کند کسانی که بدون ملاحظه، این شرایط را برای آنها فراهم کرده‌اند.
الآن یک سال از دوران دانشگاه من می‌گذرد و من هرروز حالم بدتر می‌شود، امیدوارم شما حالتان خوب باشد و بتوانید با این روند بد مقابله کنید.
راستی خیلی دعا کنید که زودتر بمیرم؛ چون خیلی خسته شده‌ام.
این غمنامه، دو سال پیش به دستم رسید و آرامشم را از من گرفت و من تنها در پاسخ ده‌ها جوانی که از امثال بنده کمک می‌خواهند می‌توانم بگویم: هیس! نفوذی‌ها در کار و مسئولان در خوابند...