رضا قاسم‌زاده
از پرده اگر ماه پری‌چهره برآيد
با غمزة مستانة خود، جلوه‌گر آيد
ما را دگر از هجرت او شكوه سرآيد
از غيبت اگر ماه فروزنده درآيد
ای كعبة مقصود! قفل دل بر ضريح چشمان تو بسته‌ايم و مبتلای درد عشق و جنون و عذابيم. از خُمار چشم تو بيماريم و در دام زلف تو گرفتار. از لهيب عشق تو بی‌قراريم و بر كمند مهر تو دچار.
امان از نرگس مست و فغان از دام گيسويت!
كه دائم در كمين اين دل شيدا و صحرايی است
دل من بستة مويت، اسير طاق ابرويت
دمادم در تب و تاب از چنان زلف چليپايی است
شبی مهمان قلبم شو، تو ای روح اهورايی!
ببين ويرانة دل را! اسير درد تنهايی است
ای يوسف حسن و ملاحت! باز آی كه چشم ما چون يعقوب در هجر تو سرشك غم به دامان می‌ريزد. دل ما كربلاست، سينة ما بقيع و چشم ما فرات. ای دادخواه شهيدان عشق! ای زائر غريبانة گلزار بقيع! ای نگاه حسرت تو سوار بر امواج فرات! تا كی مقيم سكوتی و در انتظار «انتظار»!
زيبا بود آن چهرة ماهش به تماشا
زيباتر از آن يوسف زيبای دل آرا
يك لحظه برون آر از آن پرده خدايا!
تنها نه منم جلوة او را به تمنّا
عالم بود حيرانی آن نقطه خالش
ای پناه خستگان! ما به خون‌نشستگان تير مژگان توايم كه ناوك مژگان تو، دل ما شكافته و خرمن هستی ما از آن خال جانسوز تو می‌سوزد. قامت رعنای دل از بار سنگين فراق شكسته و مرغ نغمه‌خوان عشق، تنها به ياد روی تو سرود عشق می‌خواند.
ای هستی من! عمريست در انتظارم و بی‌قرار. گاهی چون منصور در انديشه دارم و گاه چون پروانه در سر سودای آتشم. از عشق تو چون لاله داغدارم و دل‌خون. تنها بهانة رويش من، تابش آفتاب جمال توست. امّا از آن ترسم كه بهار عمر رو به خزان نهد و وصال دست ندهد.
مونس من! عمری در سرا پردة عزلت در حسرت ديدارم و از هجر تو بيمار. در بستر بيماری جز ياد تو درمانم نيست و در گوشة تنهايی جز نام تو ياری. مهر عشق تو بر دلم نشانة اعتبار است و تاج عزّ بندگی بر سرم، نشانة افتخار. كوچه‌های شهر دل را به انتظار مقدمت آذين بسته و بر آستان در نشسته‌ايم.
ما در غم هجر تو، با ديدة خونباريم
در عشق و وفاداری، ما شهرة بازاريم
تو يوسفی و ما هم، مشتاق خريداريم
در دايرة قسمت، ما نقطة پرگاريم
جانان من! گاهی به سيه‌روزی خود می انديشم كه چقدر از آفتاب فيض تو محرومم و گاه بر تيره‌روزی خود افسوس می‌خورم كه چرا در محاق ظلمت فرو رفته و در كنج عزلت نشسته‌ام؛ در حالی كه انوار تجلّی خورشيد حقيقت، آفاق را منوّر ساخته است.
ای طاووس گلشن عقبی! بر ما خرابه‌نشينان گلخن دنيا، نظری انداز كه كشتی اميد ما در ساحل انتظار به گل نشسته است. ما به انتظار روزی نشسته‌ايم كه تو بازآيی و واژة «انتظار» را از قاموس حيات پاك كنی. به اميد آن روز...